Trailsafari

Het concept werkt. De trainingen door de week vallen mij zwaar, maar de weekend trainingen kijk ik naar uit. Afgelopen dinsdag een pittige piramide met een kleine groep. Het is een beetje nattig en grauw. Donderdag een heuveltraining die wat beter bezocht wordt. De donderdagtraining loop ik achteraan maar naarmate de training vordert lukt het mij steeds beter bij te blijven. De laatste trainingsheuvel betreft de Moslaan. Voor Ciko-ers een bekende. Ik besluit spontaan bij Cordien aan te haken. Het lukt mij zowaar om bij te blijven en nog een stukje te versnellen. Als Cordien daarna ook een versnelling inzet heb ik nog genoeg over voor een tandje bij. Het is voor mij een klein geluksmomentje. De benen hebben weer iets van kracht. Achteraf hoor ik dat Cordien juist probeert mij bij te houden. Ik stel haar op de hoogte van mijn geluksmomentje en zij vat het sportief op.

Drie Reeën op de Posbank

In het weekend loop ik met een andere mindset. Ik ga achter het wild aan en zie wel hoever ik kom. Al vrij snel loop ik tegen een groep zwijnen aan waar ik wat tijd aan besteed. Helaas zijn de omstandigheden erg lastig voor foto’s. Toch geniet ik van de ontmoeting. Het volwassen zwijn is behoorlijk groot. Het mannetje kan een 1,65 meter halen en 150 kilo. De zwijnen op de foto redden dat niet

Groep zwijnen in het Beekhuizense bos.

Ik tref het groepje vaker.  Het gaat om een groep van een stuk of 20-25 varkens. Zoals je kan zien een paar volwassen beesten en vooral heel wat jonge, 1 jarige beesten. De beesten zijn momenteel wat schuw  en hebben je snel in de gaten. 

Op de Posbank heb ik een ‘close encounter’ met drie reeën. Althans, de afstand is best behoorlijk. Het lukt mij zowaar wat aardige plaatjes te maken. Reeën zie ik niet zo heel vaak. Het zijn beesten die een flink teritorium nodig hebben. Zo’n 5-30 hectare. De dieren zitten dan ook niet vaak op een vaste plek zodat je er letterlijk tegenaan moet lopen.

Op de Tunnekesweg spot ik twee edelherten met geweien. Massieve beesten maar van beiden is het gewei niet zo heel groot. De foto’s zijn van te ver en de kwaliteit onvoldoende. De onmoeting is er niet minder om.

Als ik na mijn omzwervingen thuiskom blijk ik toch zo’n 25km gelopen te hebben. Helemaal prima. Al met al loop ik deze week 4 trainingen met een geschatte afstand van 60km. Helemaal tevreden mee. Dat gaat komende week agendatechnisch niet lukken. Maar dat is prima. Geen concrete doelen voor de korte termijn en dat voelt best prima. Denk dat ik zo de lente en de zon wel ga redden.

Posted in Training | Leave a comment

Winterdip

Noem het een winterdip, of iets positiever een winterslaap.  Op het internet maakt men onderscheid tussen een winterdepressie of een winterdip. Als ik de informatie langsloop is een depressie (veel) te zwaar. Een dip is het zeker. Een aantal symptomen herken ik. Ook de remedie is heel herkenbaar. Lente en zon. Is het erg? Nou dat valt wel mee. Ben er niet ongelukkig onder. Maar last heb ik er zeker van. 

Een deel van de oorzaak zit hem ook in het lopen. Ai dat is interessant. Want hetzelfde internet zegt dat je juist naar buiten moet! Oke, de adviezen van Jelle Hermus op SoChicken (heus?) klinken niet geheel wetenschappelijk onderbouwd maar een aantal herken ik wel. 

Al met al loop ik tegen een dilemma aan. Geen zin om te lopen en toch naar buiten gaan? Waarom heb ik geen zin om te lopen? Denk dat het vooral in de keuze zit om niet te hoeven lopen. Ongemerkt leg je jezelf(!) toch druk op. Zoveel kilometer om die en die wedstrijd tot een goed eind te kunnen brengen.  Best belachelijke eigenlijk. Het vreemde is dat wanneer je eenmaal buiten bent het meestal wel weer meevalt. Nu had ik al de keuze gemaakt niet meer op tijd te willen lopen en heb ik ook besloten geen ultra’s meer te lopen. Die druk ervaar ik als lastig. Teveel druk en juist bij mijn hobby is die druk ongewenst. 

In december gaan de schoenen even in de kast. In drie weken loop ik geen meter. Geen druk om ook maar iets te doen. Heerlijk. Ik skip de Silvestermarathon en sta op het punt ook de DCURBN te skippen. Lastig want dat zou zomaar de laatste editie kunnen zijn nu ‘ De Deining’  ermee stopt. Ik merk dat me goed voel bij de beslissing. Eerstvolgende uitdaging is pas ergens in mei. Prima!

Maar ja hoe nu verder? Een andere hobby brengt uitkomst. Fotografie. In de periode dat ik in winterslaap zat, ben ik me (nog) meer gaan verdiepen in fotografie en beeldbewerking. Een onderwerp is snel gevonden.  De Veluwe biedt geweldige kansen voor fotografie. Mijn liefde voor de natuur gecombineerd met een andere hobby. Klinkt als een plan. 

Je zal me vaker met een camera in het bos zien. In de decembermaand ben ik dat vaker wandelend gaan doen. Dat geeft veel voldoening. Een hele uitdaging om enigszins fatsoenlijke foto’s te maken maar dat houdt me wel bezig. Momenteel concentreer ik mij wat op Veluwe wild. Gewoon omdat ik dat leuk vind. 

Donker, bewegende dieren, donkere dieren op een donkere achtergrond. Het maken van wildopnamen in het bos kan eigenlijk niet zonder wat serieuze apparatuur. Dat heeft het nadeel dat deze vrij zwaar en onhandig is. Ik kies er dan voor om dit wandelend te doen. Dat beperkt mijn actieradius enorm. Nu wil het geval dat er nogal wat zwijnen in de omgeving zitten dus dat lukt wel. Toch begint het te knagen. Als ik nu lopend mijn camera zou kunnen meenemen? Mijn gevoel zegt dat je met deze apparatuur dat nou niet zou moeten doen. Aan de andere kant: ‘Waarom niet’? Het is ook een beetje een mindset. 

Vanmorgen de proef op de som. Ik maak met mezelf de afspraak dat fotografie op prio 1 staat en lopen op prio 2. Als ik wild spot ga ik achter het wild aan, het rondje kan me dan gestolen worden. Alleen deze keuze bevalt me al geweldig. Het is ongelofelijk maar waar. In de buurt van de Posbank loop ik tegen een kudde! mannetjes edelherten aan. Een stuk of 4/5 herten met majestueuze geweien. Prachtig. Maar helaas zit mijn camera in mijn rugzak en voordat ik die te voorschijn heb getoverd is het wild verdwenen. Ik ga wel achter het wild aan maar tevergeefs. Een paar bar slechte foto’s als herinnering.  Hoe is het toch mogelijk dat een groep van deze beesten in het niet verdwijnt op geen 100 meter afstand. Lessons learned. Betere oplossing verzinnen voor mijn camera.

Bij terugkomst heb ik geen idee hoeveel kilometer ik gelopen heb. Mijn klokkie lag nog op het nachtkastje. In totaal ben ik 3 uur weg geweest dus een kilometer of 25 lijkt reëel. Wat belangrijker is, is dat de tijd voorbij vliegt en ik het enorm naar mijn zin heb. Zou dit dan toch een remedie voor de winterdip kunnen zijn? 

Pikant detail is dat ik weer een striker tegenkwam (bij 0 graden!) en deze keer met een serieuze camera. Ik had hem voor eeuwig kunnen vastleggen zelfs voordat hij zijn broekje weer aantrok. Ik koos ervoor het niet te doen. Een sneue naakte kerel op mijn Veluweverzameling? Dacht het niet. 

 

 

Posted in Training | Leave a comment

2017-12-16 Drielandenpunttrail

Geen halve van Egmond maar de halve van Vaals. Egmond is een prachtige wedstrijd maar deze kan daar meer dan aan tippen. Op het Limburgse land rond het drielandenpunt is een prachtige gebied. Ik ken de omgeving van Limburgs Zwaarste en menigmaal herken ik punten van die wedstrijd. 

Met een flinke delegatie van Ciko zakken we af naar Vaals. Een deel zal starten op de 11 en een deel zal starten op de 21. Verzamelen bij Peter en Marlies en na een kop koffie op pad. De spanning in de groep is voelbaar. Toch wel 1000D+! Het zijn er toch iets minder. Iets meer dan 750 meter maar toch niet te onderschatten. Ik maak me echter niet zo druk om de hoogtemeters maar meer om de vette klei en dikke bagger. Een enkeling van Ciko meent met asfaltschoenen te kunnen lopen. Alles kan, maar beetje profiel is toch vaak wel erg aan te bevelen.

Het is een redelijk stukje rijden en parkeren in Vaals is niet echt makkelijk. We rijden uit de parkeerzone en hebben geluk. Op een meter of 400 van de start vinden we een plekje. Ik trek mijn schoenen aan en pak mijn rugzak. Ik trek de veter van mijn schoen kapot. Oeps. Effe een Salomon quick lace vervangen bij 2/3 graden gaat hem niet worden. Ik zet er een dikke knoop in en hoop er het beste van. 

Bij de inschrijving een eerste verassing. Mijn startnummer krijg ik van Paula IJzerman. Tsjee dat is lang geleden. Als je haar eens wil ontmoeten en een presentatie wil bijwonnen van een bijzondere trailer klik dan hier

In het startvak weer meer dan genoeg bekenden. Heerlijk wereldje dat trailwereldje. Ik start achteraan. Geen enkele ambitie om diep te gaan. Vandaag gaat een rustige duurloop worden en neem ik de gelegenheid vrienden te spreken en van de omgeving te genieten. Na een paar 100 meter klimmen meteen een baggerweiland in. Ik vind het nu al leuk. 

Ergens halverwege komt Wim langszij. We lopen lange tijd gelijk op en zijn tegelijkertijd bij het drielandenpunt. We besluiten het parcours even te verlaten voor een toeristenselfie. 

Het tweede deel is relatief vlak, veel gelegenheid om tempo te maken maar dat gaat me niet zo heel goed af. Althans dat vermoed ik. Het besef van tijd ontbreekt volkomen omdat voor de tweede keer alweer mijn bandje van mijn Suunto is gebroken. Ik loop zonder tijd en afstand waarneming. Geen idee waar ik ben en hoe hard ik loop. 

Vanwege de hoogtemeters en pratz ga ik uit van een tijd van drie uur. Alles binnen de drie uur vind ik prima. Het worden er twee-en-een half. Prima. Michel doet er 2 uur 8 over en de rest zit daar ergens tussen. Ook Hans met zijn asfaltstappers loopt een mooie tijd. 

Geen gelegenheid om de ervaringen te delen en mee te gaan naar de traditionele Chinees in Sonsbeek. Rap in de auto om op tijd te zijn voor het feestdiner van mijn dochter. Haar afstudeerscriptie is goedgekeurd en zij mag dus gaan afstuderen. Tegen middernacht schenkt mijn zoon nog een 6 dubbele cognac in. Weet hij veel. Het gaat mij niet lukken die te finishen. Toch nog een dikke DNF aan het eind van de dag. Slapen doe ik als een baksteen. 

Conclusie: Altijd leuk om met de Ciko club op stap te gaan. Nu dan een echte trail met bagger en heuvels. De regen en sneeuw bleef ons bespaard. Het lopen van een halve is toch weer anders dan een hele. Korter en toch explosiever. Ik vond het weer eens een leuke ervaring. De trail beviel me erg goed. Simpel, mooie omgeving, bagger, heuvels, redelijk kleinschalig. Helemaal goed

Posted in Training | Leave a comment

Weerman zegt binnenblijven

Als de weermannen zeggen dat we binnen moeten blijven, als het KNMI code oranje afgeeft  gaat het bij mij juist kriebelen. Naar buiten! Vanmorgen dus ver voor zonopkomst naar buiten. De eerste kilometers zijn een beetje druilerig. Geen mens te bekennen dus. Ideaal. Na een kilometer of 5 kom ik vlak bij de Posbank en groep zwijnen tegen. Het worden er steeds meer. Bij 20 hield ik op met tellen. Ik zet mijn camera op de nachtstand (dom) en ik maak 15 bewogen foto’s. Ik loop wat achter de beesten aan en raak aardig van de route af. Dwars door de sneeuw probeer ik mijn route weer op te pakken. Toch lastiger dan je denkt. Oriëntatiepunten zijn verdwenen

Het paardenpad is het nauwelijks te belopen. Los zand en dan ook nog een cm of 10 sneeuw.  Daar loopt een wandelaar op mijn pad! Tss. Haal hem snel in en vervolg mijn route via de wildbaan richting Tunnekesweg. Sneeuw wordt steeds dieper lijkt wel. Het is flink zwaarder lopen dan normaal. Op de Tunnekesweg maak ik een Selfie, en wordt ingehaald door twee trailers. Zij stoorden zich aan mijn spoor op hun pad! 🙂 

Verder naar het noorden gaat het pad omhoog. De gedachten komt even bij mij op of ik er wel verstandig aan doe mijn hele rondje te lopen. Via een stuk kaalslag  met een smal sneeuwvrij stukje track loop ik verder. Het pad is niet voor niks en pad. Onder de bladeren ligt de smeltsneeuw. Vanaf dat moment zijn mijn voeten niet meer droog te krijgen. Ik doe ook niet meer mijn best.

Via het kerkepad weer terug. Hier is de keuze door de enkeldiepe sneeuw of het modderpaadje. Ik kies de laatste. Het modderpaadje bevat ook erg veel plassen. Maar ach, nat is nat. Ik zie iemand in de verte lopen. De loopstijl doet mij denken aan Jacolien. Ik zet wat gas bij en blijf achter mijn veter haken. Ga gestrekt op de knieën en kop in de sneeuw. Dat doet goed zeer. Thuis blijkt mijn knie behoorlijk kapot. Inhalen lukt nauwelijks en ik geef het op. Stuk verder zakt de pijn en gaat het lopen wel ok. 

Hier toch weer een onmoeting met Ciko Long Distance (groep 2?). Er moet een Selfie gemaakt worden waar ik graag aan voldoe. 

Ik loop steeds meer door bagger en het kan me niks meer schelen. Zie ik wandelaars glibberen en glijden tussen plassen via droge randjes. Ik trek mij nergens wat van aan. Levert wat verbaasde gezichten op. Het roept het kind in je boven.

Via camping Beekhuizen weer terug naar huis. Het begint nu langzaam te sneeuwen. Had gehoopt dat dit iets eerder zou zijn. Er valt een enorm pak. Al met al een pittige training die ik fysiek goed verwerk. Tussen de oren zat het goed vandaag. Lekker weer, lekker getraind. Wanneer is het weer code oranje?  

Posted in Training | 1 Comment

2017-11-19 De Ronde Venen Marathon

Het inschrijven van de Ronde Venen Marathon gaat in een opwelling. Een marathon die langs mijn familie komt in november? Leek mij een ‘ no-brainer’. De marathon vindt voor het eerst plaats. Nog een argument dat mij wel aanspreekt. Start en finish in ‘ The Green Duck’. Ik ben om! 

Althans, dat was een half jaar geleden zo. Nu kwam ik terug uit de USA met een blessure. Met een blessure een marathon lopen is natuurlijk onverstandig. Wat mij doet afvragen of je het nu wel een blessure mag noemen. De klacht is pijnlijke plekken in de kuit, strakke spieren, moeilijk kunnen lopen. 

Mijn benen verzuren als ik intensiever ga trainen en ik onvoldoende werk aan spierherstel. Lees rekken en strekken, en ‘ rollen’.  In dit geval had ik een excuus want ik was op reis. In plaats van spierherstel wandel ik in New York, metro in metro uit. Eenmaal thuis neem ik wat rust, spreek af bij Job en het herstel zet in. Zoals gewoonlijk zitten de kuiten weer vol met lactaat-ophopingen. Toch moet ik niet zo lang geleden de donderdagtraining afbreken omdat mijn kuit het echt niet wil doen. Het gaat zeker beter maar ja, marathon lopen op deze manier? 

Avond voor de marathon bezoeken we de Glow in Eindhoven.

Nauwelijks getraind ga ik toch van start op de Ronde Venen Marathon, tegen beter weten in. Ik heb er nu eenmaal gewoon zin in. De dag van tevoren kijk ik op de website om mij voor te bereiden. Abcoude? Waar ligt dat ergens? De site is behoorlijk onoverzichtelijk. Ik stop de gps route in mijn horloge en pak mijn tas. Zaterdag avond ben ik in Eindhoven voor een ‘open huis’ van mij nichtje en bekijken we ‘ the Glow’. De volgende ochtend moet ik mezelf een schop onder de kont geven. Lekker een dagje op de bank! Ik ben sterk en ga op pad.

Eenmaal aangekomen blijk ik niet te zijn ingeschreven. Aha, een DNS en lekker op de bank! Maar de organisatie weet raad. Ik krijg een startnummer, een chip en een consumptiebon voor een lekkere bak snert (yuk!). De bon laat ik achter, en wat moet ik ook alweer doen met die chip? Oja in je veter. Old school hardlopen! We krijgen nog bericht dat de laatste kilometers veel bagger bevatten en dat er houtsnippers zijn gestrooid. Het zou niet te belopen zijn.  Ik krijg spontaan een beetje zin!

Tussen de ‘ bike-run’ ers in.

Het startvak is wat onduidelijk. welke kant moeten we op? Bovendien staat er in het midden nog een dranghek. Vermoed voor het publiek maar aan beide kanten staan atleten. Tot overmaat van ramp staan er ook veel fietsers in het startvak. Er is ook een estafetteloop. De fietsers staan verkeerd en moeten naar de andere kant. Stel je deze situatie voor op een kiepbrug. Heerlijk, ik krijg het steeds meer naar mijn zin. Meerdere bekenden in het startvak, ‘ the usual sus[pects’ maar ook Esther de J. Wat leuk! Meer dan twee jaar niet gezien. 

Leuk hoor Jacques, bedankt voor de support!

Ergens om een uur of 10 krijgen we bericht dat de marathon is begonnen en volg ik de meute. Ah! die kant op dus. Met Detroit in gedachten zet ik strak de rem op mijn tempo. Toch klimt het tempo steeds terug naar de 11 per uur. Het loop zo makkelijk! Maar dat had ik in Detroit ook en dat moest ik de tweede helft bekopen. Zakken dus. 

De wind is op kop, we moeten werken. Toch blijft het tempo goed. De zon laat zich zien en ik heb het goed naar mijn zin. We lopen langs de Vinkeveense plassen Het parcours is veelal smalle fietspaden en stukken langs het water. Dat valt niet tegen. We lopen over sluisjes heen en uiteraard door de dorpjes van de gemeente Ronde Venen. Langs het parcours kom ik zo nu en dan mijn zwager tegen. Leuk! Hij meldt dat er veel uitvallers zijn vanwege de zwaarte van het parcours. Huh?! 

Route van de Ronde Venen Marathon

In Mijdrecht zijn we ongeveer halverwege. Mijn familie staat langs de kant maar wederom ben ik in staat om hen volkomen te missen. Sorry Anke! Alweer! Langs de Kromme Mijdrecht zijn we op een kilometer of 25 en ik voel me nog steeds goed. Dit gaat de goede kant op! Vanaf Uithoorn gaan we weer richting Abcoude en nu met de wind mee. Tot kilometer 32. Dan krijgen mijn benen het toch zwaar. Ik voel me fit, voel me lekker, maar mijn benen passen. 

Cadeautje op de weg terug. Mooie plaatjes. Een volledige (dubbele) boog. Nadeel, hierna kwam de nattigheid.

Het lukt mij om te blijven dribbelen maar de snelheid zakt er wel uit. Ik vind het allemaal best. Hier halen Rinus, en Esther mij in. Dit stuk is een beetje saai, lange rechte wegen.

Regen ook!. De regenboog wijst mij naar de Finish. Aan het eind van het pad gaan wij ‘ De Botshol’ in. Een leuk pad dwars door de Vinkeveense plassen door. Glibberen en glijden en dat op kilometer 36!  Leuk! Hierna moeten we een boerenland oversteken en hier is het  voor het eerst dat ik moet wandelen. Enkeldiepe bagger. Niet te berennen. Dit kost mij zeker een minuut of 10.

Prachtige doorkijkjes op de Botshol

Maar we worden getrakteerd op mooie doorkijkjes. Ik ben aangenaam verrast. Het laatste stukje is een beetje doorbijten maar ik kan goed doorlopen. Ik loop met een andere marathon loper tegelijk over de finish. We worden warm onthaald. Helden zijn we! Niet veel marathonlopers in Abcoude vermoed ik. Deze keer weer een medaille en een plantje. Weer eens wat anders dan een t-shirt!

Ik loop nog even door ‘ The Green Duck’ heen op zoek naar vrienden en bekenden maar al snel taai ik af en ga ik op familiebezoek in Mijdrecht. Na een warme douche, een kop koffie ga ik weer op huis aan. 

Conclusie:

De Ronde Venenmarathon weet mij aangenaam te verrassen. Verwachtte ik ellenlange boerenpaden met uitgetrekte weilanden, niks is minder waar. Het is een landschapsloop met verrassende stukjes over boerenerven, sluiscomplexen. Mooie stukken langs de Vinkeveense plassen. Het lopen ging bovenverwachting goed. Lange tijd liep ik op een tijd van 4:00-4:15 maar het laatste stuk kostte me wat tijd. Meer dan tevreden over. Uiteraard een compliment naar de organisatie. De kleine schoonheidsfoutjes werden meer dan gecompenseerd door het enthousiasme. Zelfs de burgemeester stond bij de Finish. Dat heb ik sinds Rotterdam niet meer meegemaakt. Heerlijk kneuterig! Aanrader deze marathon. 

Posted in Marathon, Training | 1 Comment

Hè lekker.

Tsjee, dat is lang geleden. Mijn vaste rondje heb ik in al geen weken meer gedaan. Dit weekend voor het eerst geen afspraken en de benen voelen redelijk normaal. Kortom, vandaag sta ik om kwart over zeven buiten. De zon komt om 10 voor 8 op dus ruimschoots  in het donker op pad. Tsjonge, dit heb ik gemist. In mijn eentje in het bos. Een beetje miezerig weer. Grijs en nat. 

Ultieme test of de benen weer een beetje willen doen wat ze moeten doen. Dat valt niet tegen kan ik melden. Ik loop niet helemaal het vaste rondje maar ga na 15km zwerven. Het laaste stuk van mijn vaste rondje, de lange juffer, Posbankpaviljoen, varenpaadje, bezoekerscentrum en verder staat me opeens wat tegen.  In plaats daarvan het kerkepad, brandtoren en Rozendaals veld. Veel beter.

Het wild laat zich weer van zijn beste kant zien. Twee edelherten met grote geweien lopen een stuk met mij mee. Wat een prachtige imposante beesten. Het blijft mij verbazen hoe zij door het bos manoeuvreren. Ik ga een stukje van de route af om ze te blijven volgen. Man man, dit maakt je dag goed. Het zwijn met biggen en het damhert(hebben we die op de veluwe?) vallen daarbij in het niet. De gedachte komt bij mij op om wild safari’s te gaan organiseren. Op het ruiterpad achter de Posbank loop ik een stukje met een andere trailer mee. Zijn droom is de Eigertrail te gaan lopen. Hoop dat ik hem overtuigd heb om in te schrijven. Gewoon doen! Zeker de moeite waard.

Na een kleine dertig kilometer weer terug. Beetje aanhechting gedoe maar verder voelen de benen weer prima. De conditie is naadje. De marathon van volgende week maar gewoon doen. Zal geen toptijd worden. En oja, de Silvestermarathon dit jaar ook maar weer eens doen. Leuk!

 

Posted in Training | Leave a comment

Plannen 2018

Het gaat maar moeizaam met de plannen voor 2018. Ideeën druppelen binnen. Totdat deze voorbijkomt. Schitterende omgeving. Zeer kleinschalig. Ik ben om. Ingeschreven voor de eerste race voor 2018.

 

Posted in Training | 1 Comment

Nosing @ Tasting

De avond gebruiken we om een paar lekkere whisky’s te proeven. De ochtend gebruiken we om een lekker stukje te lopen over de Posbank. De combinatie bevalt goed. Lopen na een proefavond gaat prima. Enigste verbeterpunt is vroeg opstaan om wild te spotten. Dat laten we deze keer voor wat het is. Volgende keer gaan we daar weer aan werken. 

Posted in Training | Leave a comment

Toch een blessure

Na Detroit zijn wij via de Niagara Watervallen naar New York getrokken. Geweldige stad. We zien enorm veel en doen veel indrukken op. Hoewel we veel van de metro gebruik maken lopen we toch elke dag een kilometer of 10 door de stad. Voor mij een goede manier om te herstellen. Toch gaat het mis in New York. De laatste dag loop ik met twee koffers de trap op van een metrostation en voel ik de overbelasting in de kuit schieten. Ik maak me niet teveel zorgen. Ik herken de pijn en weet dat een behandeling bij de sportmasseur wonderen zal doen. 

Helaas ontbreekt de tijd. Vijf dagen na thuiskomst ben ik alweer op pad. Nu met een trainingsweekend in Diever. Met 19 man/vrouw  sterk slaan wij ons kamp op Olde Horst. Een prettige locatie tegen het Drents Friese Wold. Mooie plek. Omdat ik mij bij de kookploeg had aangemeld sla ik de eerste training over en sta ik in de keuken om een diner te (helpen) bereiden voor 20 man. De 20e persoon is in de verschijning van Ton. Ton is een ex-Ciko-er die is verhuist naar het Drentse land. Hij grijpt de gelegenheid aan om even gedag te zeggen. Leuk Ton! 

Van links naar rechts: Boven: Jan, Wim, Jan, Nancy, Ben, Rop, Peter, Jeanette, Gerrie, Jante, Onder: Ik, Jeroen, Maarten, Cordien, Driss, Marlies, Rene. (Jan maakt de foto)

De volgende ochtend doe ik wel mee met de training. Het tempo licht laag dus dat komt mij goed uit. Onze trainer had zijn beste beentje voorgezet om de loopscholing op te leuken. Met veel spelelementen en een nieuw springtouw oefenen we onze reactief vermogen. Enige punt van kritiek is de koude plek en de opkomende wind. Ik koel erg af. De korte broek is prima als je loopt maar nu had ik anders gewenst. Als we na een uur een ontmoetingsloop doen ben ik in ‘no-time’ warm. Helaas is dit gedeelte wat kort maar voor een hersteltraining is dit wel prima. 

Aan het eind voel ik de kuit wat opspelen en besluit ik de middagtraining, net als Rop, over te slaan. Als de atleten zijn vertrokken nestel ik mij in een gemakkelijk stoel om na anderhalf uur wakker te schrikken. De vermoeidheid zit er nog goed in. De laatste duurloop de volgende dag gaat weer goed. Ik loop een ieniemienie stukje van 7 km en dat voelt prima. Toch ga ik naar Job want ik voel echt wel dat het niet goed zit. 

Op woensdag neemt hij mijn kuiten onderhanden. Voor mijn linkerkuit hebben we drie kwartier nodig. De rechter valt wel mee. Hoewel de kuiten nu oneindig veel beter voelen merk ik toch dat ik er nog niet ben. De donderdagtraining breek ik eerder af. Een rustig tempo houd ik wel vol maar extra kracht, zeker in een linker bocht de helling op voelt niet goed. Toch loop ik bijna twaalf kilometer. Ik kijk het nog even aan maar wellicht nog een tweede sportmassage.

Posted in Training | Leave a comment

2017-10-15 Detroit Free Press Marathon

De Detroit Free Press Marathon komt toevallig op mijn pad. Een jaar geleden sprak ik met mijn zwager en schoonzus af om eens langs te komen in Detroit. Een mooie datum is begin oktober. Dan is het weer nog aangenaam en bovendien organiseert Detroit dan haar jaarlijkse marathon. Klinkt als een plan.

Controle van zowel de Amerikaanse als Canadese douane voor ik het startnummer krijg

Een bijzondere marathon? Zeker. Downtown is afgezet en bovendien passeren we de grens met Canada. Dat is op zich al een hele gebeurtenis. Bij de inschrijving moet ik heel wat informatie verstrekken aan de douane. Bij het ophalen van de startnummers moet ik zowel bij de Amerikaanse als de Canadese douane langs. Ook mag ik geen rugzak dragen maar moet ik wel mijn paspoort meenemen. Het gaat allemaal goed.

De dag vooraf is het slecht weer. We zitten langs een regenfront dat over Canada trekt met uitschieters richting Detroit. Ik ontvang dan ook een bericht over mogelijke afgelasting van de wedstrijd. Bij onweer lasten ze de Marathon af. Shit, daar ben ik niet voor gekomen! Interessant detail is nog dat wanneer we onderweg zijn we van het parcours gehaald kunnen worden. Mocht dat in Canada gebeuren moeten we voor 10 uur de grens weer oversteken. Anders hebben we een probleem. Lopend de grens over is slecht mogelijk. De tunnel kan niet en de brug vraag ik me af. Nou ja, (spoileralert) dit gaat allemaal ook goed.

In het startvak met Peet en Gina om7 uur ‘s-ochtends in Detroit

Ik loop de wedstrijd samen met Peet en Gina. Zij starten op de halve marathon en ik op de hele. De start is samen. Op zondagochtend 7 uur staan we op W Fort street. Het is warm.Nu al zo’n 20 graden en de luchtvochtigheid is hoog.  Aan het evenement doen een kleine 30.000 deelnemers mee. Het overgrote deel loopt de halve. Ruim 3000 de hele. De start is in waves en gaat heel gedisciplineerd. Uiteraard eerst het Canadese en Amerikaanse volkslied, live gezongen! Bij de laatste is het muisstil in de straat gevolgd door een luid applaus. Trots volk, trots op hun vaderland. Ik vind het indrukwekkend. In Amerika gebruikt men momenteel ook het volkslied om te protesteren voor gelijkheid; “Taking/bending the knee” . Het volkslied is hier ook een beladen onderwerp.

Zoals gezegd starten we in waves van twee minuten. Ik sta ergens in vak E dus ik vertrek een 10 minuten na de start, Gina zijn we kwijt geraakt in de drukte. Die moest naar de wc. Met Peet en Gina afgesproken dat we niet samen lopen en elkaar weer bij ‘the gearcheck’ ontmoeten. Gearcheck is feitelijk een dropbag. Wel in een doorzichtige tas en die wordt ook uitgebreid gecontroleerd.

Officiele finisfoto’s kosten je $75,-

Het is warm en van regen is geen sprake. Het is een graad of 20. Wel waait het hard. We lopen eerst wat door downtown maar al snel gaan we richting Ambassador Bridge. Via een grote lus lopen we de oprit op. De brug is erg hoog dus we maken flink wat hoogtemeters. Halverwege de brug passeren we de grens met Canada en lopen we de stad Windsor binnen. Het blijkt een woongebied. Langs het parcours wemelt het van de politie en ook douane. Moeilijk uit elkaar te houden.

Het stukje in Canada is niet zo heel lang. Iets van een kilometer of 5. Hierna worden we een tunnel ingeleid met de aansprekende naam Windsor-Detroit Tunnel. Via Mexican Town en Corktown gaan we langzaam terug naar de finish. Op 13 mijl zie ik Gina lopen en loop naar haar toe. Even later sluit Peet ook aan. Dat is erg toevallig. Maar zij gaan rechtsaf en ik ga rechtdoor.

Na de finish voor het parcours overzicht. Yeah, job done!

We gaan naar E Lafayette. Een kaarsrechte lange weg van 3 mijl. Wel in 6 mijl zitten welgeteld drie bochten. Ik vind het saai. Bovendien moet ik mijn te snelle start hier bekopen. Ik ga in de herstelmodus en drink veel sportdrank bij de posten. Die zijn er bijna elke mijl. Dat werkt maar kost naar verhouding veel tijd. Het lopen gaat opeens heel slecht. Met een dribbelgangetje houd ik het lopen nog wel vol maar erg veel met hardlopen heeft dit niet te maken. Slecht voorbereid, te weinig getraind. Niet zo verrassend dus. Het kan me ook niet zoveel schelen. Ik passeer veel enthousiaste (en minder enthousiaste) Amerikanen. Best leuk. Er is een soort wedstrijd van de meest ludieke teksten op de banners. Eentje blijft me bij. ‘Got your intention’. Flauw maar wel grappig. Ook veel borden als ‘Tap for Energy’ etc.

Erg veel aanmoedigende toeschouwers. Ook iemand die ‘hel en verdoemenis’ predikt. Marathonlopers die zo ijdel zijn zichzelf centraal te stellen zijn god niet waard, zoiets. Ook is Halloween in aantocht en dat vieren ze hier toch wel wat anders. Veel tuinen in Indian Ville zijn versierd met spinnewebben, skeletten en allerlei ‘engs’.

Op de weg terug gaan we naar Belle Island. Een enorme brug over en dan het hele park door. Mooi stukje maar wel erg open. Ik heb hier met veel tegenwind te maken. Maar ik loop toch al niet zo hard dus dit kan er wel bij.

Finish selfie. De bewaking keek wat achterdochtig en wilde me eigenlijk terugsturen. Gefinishd is gefinishd!

Via de kade lopen we weer terug en hier struikel ik over een scheve stoeptegel. Ik haal mijn knie en arm open. Gelukkig verder geen schade en loop ik naar de Finish. Hier staan weer veel mensen aan te moedigen. Leuk, ik mis Monique en Anke die langs de kant staan, maar aan de verkeerde. Marathonlopers finishen links. Ik krijg een enorme (gruwelijk lelijke) medaille omgehangen en ben blij dat ik er ben. Na de finish zie ik Monique gelukkig wel. Ik ben redelijk gedesoriënteerd en weet niet zo goed waar ik mijn spullen weer moet ophalen.

De goodiebag (met veel eten) geef ik weg aan een groepje veteranen die op straat leven. Treurig hoor. Voor de meeste veteranen wordt wel goed gezorgd maar de kansarmen die na de diensttijd nog steeds kansarm zijn gebeurd dit vaker.  Het ligt allemaal weer wat ingewikkelder dan je zou denken maar toch. 

Lafayette Coney Island Hot Dog. Met mijn laatste dollars!

Op de weg terug naar de auto lopen we langs een wereldberoemd hotdog restaurant. Elke Amerikaanse (en buitenlandse beroemdheid zoals Poetin) komt hier een Lafayette Coney Island hotdog scoren. Onbegrijpelijk want het restaurant zou ik zelf niet snel binnenlopen. De laatste 100 jaar is het restaurant niet gemoderniseerd. De hotdog is wel erg lekker. En dat met mijn laatste dollars. Oma krijgt een unieke ervaring.

Conclusie: Detroit Free Press Marathon is een mooie ervaring. Je hoeft hem niet op je bucketlist te zetten maar leuk is het wel. Vond het erg leuk om met mijn familie te doen en weer veel indrukken opgedaan. Het lopen zelf ging de eerste helft wel ok, de tweede helft gewoon slecht. Moraal is wel dat je een marathon niet moet onderschatten en een beetje hiervoor  trainen is dan ook wel verstandig. Asfalt is ook wel weer eens leuk. Op naar de volgende.

BTW. T-shirt met de dutch Lion is natuurlijk van RunColor!

 

Posted in Training | 1 Comment