2017-11-19 De Ronde Venen Marathon

Het inschrijven van de Ronde Venen Marathon gaat in een opwelling. Een marathon die langs mijn familie komt in november? Leek mij een ‘ no-brainer’. De marathon vindt voor het eerst plaats. Nog een argument dat mij wel aanspreekt. Start en finish in ‘ The Green Duck’. Ik ben om! 

Althans, dat was een half jaar geleden zo. Nu kwam ik terug uit de USA met een blessure. Met een blessure een marathon lopen is natuurlijk onverstandig. Wat mij doet afvragen of je het nu wel een blessure mag noemen. De klacht is pijnlijke plekken in de kuit, strakke spieren, moeilijk kunnen lopen. 

Mijn benen verzuren als ik intensiever ga trainen en ik onvoldoende werk aan spierherstel. Lees rekken en strekken, en ‘ rollen’.  In dit geval had ik een excuus want ik was op reis. In plaats van spierherstel wandel ik in New York, metro in metro uit. Eenmaal thuis neem ik wat rust, spreek af bij Job en het herstel zet in. Zoals gewoonlijk zitten de kuiten weer vol met lactaat-ophopingen. Toch moet ik niet zo lang geleden de donderdagtraining afbreken omdat mijn kuit het echt niet wil doen. Het gaat zeker beter maar ja, marathon lopen op deze manier? 

Avond voor de marathon bezoeken we de Glow in Eindhoven.

Nauwelijks getraind ga ik toch van start op de Ronde Venen Marathon, tegen beter weten in. Ik heb er nu eenmaal gewoon zin in. De dag van tevoren kijk ik op de website om mij voor te bereiden. Abcoude? Waar ligt dat ergens? De site is behoorlijk onoverzichtelijk. Ik stop de gps route in mijn horloge en pak mijn tas. Zaterdag avond ben ik in Eindhoven voor een ‘open huis’ van mij nichtje en bekijken we ‘ the Glow’. De volgende ochtend moet ik mezelf een schop onder de kont geven. Lekker een dagje op de bank! Ik ben sterk en ga op pad.

Eenmaal aangekomen blijk ik niet te zijn ingeschreven. Aha, een DNS en lekker op de bank! Maar de organisatie weet raad. Ik krijg een startnummer, een chip en een consumptiebon voor een lekkere bak snert (yuk!). De bon laat ik achter, en wat moet ik ook alweer doen met die chip? Oja in je veter. Old school hardlopen! We krijgen nog bericht dat de laatste kilometers veel bagger bevatten en dat er houtsnippers zijn gestrooid. Het zou niet te belopen zijn.  Ik krijg spontaan een beetje zin!

Tussen de ‘ bike-run’ ers in.

Het startvak is wat onduidelijk. welke kant moeten we op? Bovendien staat er in het midden nog een dranghek. Vermoed voor het publiek maar aan beide kanten staan atleten. Tot overmaat van ramp staan er ook veel fietsers in het startvak. Er is ook een estafetteloop. De fietsers staan verkeerd en moeten naar de andere kant. Stel je deze situatie voor op een kiepbrug. Heerlijk, ik krijg het steeds meer naar mijn zin. Meerdere bekenden in het startvak, ‘ the usual sus[pects’ maar ook Esther de J. Wat leuk! Meer dan twee jaar niet gezien. 

Leuk hoor Jacques, bedankt voor de support!

Ergens om een uur of 10 krijgen we bericht dat de marathon is begonnen en volg ik de meute. Ah! die kant op dus. Met Detroit in gedachten zet ik strak de rem op mijn tempo. Toch klimt het tempo steeds terug naar de 11 per uur. Het loop zo makkelijk! Maar dat had ik in Detroit ook en dat moest ik de tweede helft bekopen. Zakken dus. 

De wind is op kop, we moeten werken. Toch blijft het tempo goed. De zon laat zich zien en ik heb het goed naar mijn zin. We lopen langs de Vinkeveense plassen Het parcours is veelal smalle fietspaden en stukken langs het water. Dat valt niet tegen. We lopen over sluisjes heen en uiteraard door de dorpjes van de gemeente Ronde Venen. Langs het parcours kom ik zo nu en dan mijn zwager tegen. Leuk! Hij meldt dat er veel uitvallers zijn vanwege de zwaarte van het parcours. Huh?! 

Route van de Ronde Venen Marathon

In Mijdrecht zijn we ongeveer halverwege. Mijn familie staat langs de kant maar wederom ben ik in staat om hen volkomen te missen. Sorry Anke! Alweer! Langs de Kromme Mijdrecht zijn we op een kilometer of 25 en ik voel me nog steeds goed. Dit gaat de goede kant op! Vanaf Uithoorn gaan we weer richting Abcoude en nu met de wind mee. Tot kilometer 32. Dan krijgen mijn benen het toch zwaar. Ik voel me fit, voel me lekker, maar mijn benen passen. 

Cadeautje op de weg terug. Mooie plaatjes. Een volledige (dubbele) boog. Nadeel, hierna kwam de nattigheid.

Het lukt mij om te blijven dribbelen maar de snelheid zakt er wel uit. Ik vind het allemaal best. Hier halen Rinus, en Esther mij in. Dit stuk is een beetje saai, lange rechte wegen.

Regen ook!. De regenboog wijst mij naar de Finish. Aan het eind van het pad gaan wij ‘ De Botshol’ in. Een leuk pad dwars door de Vinkeveense plassen door. Glibberen en glijden en dat op kilometer 36!  Leuk! Hierna moeten we een boerenland oversteken en hier is het  voor het eerst dat ik moet wandelen. Enkeldiepe bagger. Niet te berennen. Dit kost mij zeker een minuut of 10.

Prachtige doorkijkjes op de Botshol

Maar we worden getrakteerd op mooie doorkijkjes. Ik ben aangenaam verrast. Het laatste stukje is een beetje doorbijten maar ik kan goed doorlopen. Ik loop met een andere marathon loper tegelijk over de finish. We worden warm onthaald. Helden zijn we! Niet veel marathonlopers in Abcoude vermoed ik. Deze keer weer een medaille en een plantje. Weer eens wat anders dan een t-shirt!

Ik loop nog even door ‘ The Green Duck’ heen op zoek naar vrienden en bekenden maar al snel taai ik af en ga ik op familiebezoek in Mijdrecht. Na een warme douche, een kop koffie ga ik weer op huis aan. 

Conclusie:

De Ronde Venenmarathon weet mij aangenaam te verrassen. Verwachtte ik ellenlange boerenpaden met uitgetrekte weilanden, niks is minder waar. Het is een landschapsloop met verrassende stukjes over boerenerven, sluiscomplexen. Mooie stukken langs de Vinkeveense plassen. Het lopen ging bovenverwachting goed. Lange tijd liep ik op een tijd van 4:00-4:15 maar het laatste stuk kostte me wat tijd. Meer dan tevreden over. Uiteraard een compliment naar de organisatie. De kleine schoonheidsfoutjes werden meer dan gecompenseerd door het enthousiasme. Zelfs de burgemeester stond bij de Finish. Dat heb ik sinds Rotterdam niet meer meegemaakt. Heerlijk kneuterig! Aanrader deze marathon. 

Posted in Marathon, Training | 1 Comment

Hè lekker.

Tsjee, dat is lang geleden. Mijn vaste rondje heb ik in al geen weken meer gedaan. Dit weekend voor het eerst geen afspraken en de benen voelen redelijk normaal. Kortom, vandaag sta ik om kwart over zeven buiten. De zon komt om 10 voor 8 op dus ruimschoots  in het donker op pad. Tsjonge, dit heb ik gemist. In mijn eentje in het bos. Een beetje miezerig weer. Grijs en nat. 

Ultieme test of de benen weer een beetje willen doen wat ze moeten doen. Dat valt niet tegen kan ik melden. Ik loop niet helemaal het vaste rondje maar ga na 15km zwerven. Het laaste stuk van mijn vaste rondje, de lange juffer, Posbankpaviljoen, varenpaadje, bezoekerscentrum en verder staat me opeens wat tegen.  In plaats daarvan het kerkepad, brandtoren en Rozendaals veld. Veel beter.

Het wild laat zich weer van zijn beste kant zien. Twee edelherten met grote geweien lopen een stuk met mij mee. Wat een prachtige imposante beesten. Het blijft mij verbazen hoe zij door het bos manoeuvreren. Ik ga een stukje van de route af om ze te blijven volgen. Man man, dit maakt je dag goed. Het zwijn met biggen en het damhert(hebben we die op de veluwe?) vallen daarbij in het niet. De gedachte komt bij mij op om wild safari’s te gaan organiseren. Op het ruiterpad achter de Posbank loop ik een stukje met een andere trailer mee. Zijn droom is de Eigertrail te gaan lopen. Hoop dat ik hem overtuigd heb om in te schrijven. Gewoon doen! Zeker de moeite waard.

Na een kleine dertig kilometer weer terug. Beetje aanhechting gedoe maar verder voelen de benen weer prima. De conditie is naadje. De marathon van volgende week maar gewoon doen. Zal geen toptijd worden. En oja, de Silvestermarathon dit jaar ook maar weer eens doen. Leuk!

 

Posted in Training | Leave a comment

Plannen 2018

Het gaat maar moeizaam met de plannen voor 2018. Ideeën druppelen binnen. Totdat deze voorbijkomt. Schitterende omgeving. Zeer kleinschalig. Ik ben om. Ingeschreven voor de eerste race voor 2018.

 

Posted in Training | 1 Comment

Nosing @ Tasting

De avond gebruiken we om een paar lekkere whisky’s te proeven. De ochtend gebruiken we om een lekker stukje te lopen over de Posbank. De combinatie bevalt goed. Lopen na een proefavond gaat prima. Enigste verbeterpunt is vroeg opstaan om wild te spotten. Dat laten we deze keer voor wat het is. Volgende keer gaan we daar weer aan werken. 

Posted in Training | Leave a comment

Toch een blessure

Na Detroit zijn wij via de Niagara Watervallen naar New York getrokken. Geweldige stad. We zien enorm veel en doen veel indrukken op. Hoewel we veel van de metro gebruik maken lopen we toch elke dag een kilometer of 10 door de stad. Voor mij een goede manier om te herstellen. Toch gaat het mis in New York. De laatste dag loop ik met twee koffers de trap op van een metrostation en voel ik de overbelasting in de kuit schieten. Ik maak me niet teveel zorgen. Ik herken de pijn en weet dat een behandeling bij de sportmasseur wonderen zal doen. 

Helaas ontbreekt de tijd. Vijf dagen na thuiskomst ben ik alweer op pad. Nu met een trainingsweekend in Diever. Met 19 man/vrouw  sterk slaan wij ons kamp op Olde Horst. Een prettige locatie tegen het Drents Friese Wold. Mooie plek. Omdat ik mij bij de kookploeg had aangemeld sla ik de eerste training over en sta ik in de keuken om een diner te (helpen) bereiden voor 20 man. De 20e persoon is in de verschijning van Ton. Ton is een ex-Ciko-er die is verhuist naar het Drentse land. Hij grijpt de gelegenheid aan om even gedag te zeggen. Leuk Ton! 

Van links naar rechts: Boven: Jan, Wim, Jan, Nancy, Ben, Rop, Peter, Jeanette, Gerrie, Jante, Onder: Ik, Jeroen, Maarten, Cordien, Driss, Marlies, Rene. (Jan maakt de foto)

De volgende ochtend doe ik wel mee met de training. Het tempo licht laag dus dat komt mij goed uit. Onze trainer had zijn beste beentje voorgezet om de loopscholing op te leuken. Met veel spelelementen en een nieuw springtouw oefenen we onze reactief vermogen. Enige punt van kritiek is de koude plek en de opkomende wind. Ik koel erg af. De korte broek is prima als je loopt maar nu had ik anders gewenst. Als we na een uur een ontmoetingsloop doen ben ik in ‘no-time’ warm. Helaas is dit gedeelte wat kort maar voor een hersteltraining is dit wel prima. 

Aan het eind voel ik de kuit wat opspelen en besluit ik de middagtraining, net als Rop, over te slaan. Als de atleten zijn vertrokken nestel ik mij in een gemakkelijk stoel om na anderhalf uur wakker te schrikken. De vermoeidheid zit er nog goed in. De laatste duurloop de volgende dag gaat weer goed. Ik loop een ieniemienie stukje van 7 km en dat voelt prima. Toch ga ik naar Job want ik voel echt wel dat het niet goed zit. 

Op woensdag neemt hij mijn kuiten onderhanden. Voor mijn linkerkuit hebben we drie kwartier nodig. De rechter valt wel mee. Hoewel de kuiten nu oneindig veel beter voelen merk ik toch dat ik er nog niet ben. De donderdagtraining breek ik eerder af. Een rustig tempo houd ik wel vol maar extra kracht, zeker in een linker bocht de helling op voelt niet goed. Toch loop ik bijna twaalf kilometer. Ik kijk het nog even aan maar wellicht nog een tweede sportmassage.

Posted in Training | Leave a comment

2017-10-15 Detroit Free Press Marathon

De Detroit Free Press Marathon komt toevallig op mijn pad. Een jaar geleden sprak ik met mijn zwager en schoonzus af om eens langs te komen in Detroit. Een mooie datum is begin oktober. Dan is het weer nog aangenaam en bovendien organiseert Detroit dan haar jaarlijkse marathon. Klinkt als een plan.

Controle van zowel de Amerikaanse als Canadese douane voor ik het startnummer krijg

Een bijzondere marathon? Zeker. Downtown is afgezet en bovendien passeren we de grens met Canada. Dat is op zich al een hele gebeurtenis. Bij de inschrijving moet ik heel wat informatie verstrekken aan de douane. Bij het ophalen van de startnummers moet ik zowel bij de Amerikaanse als de Canadese douane langs. Ook mag ik geen rugzak dragen maar moet ik wel mijn paspoort meenemen. Het gaat allemaal goed.

De dag vooraf is het slecht weer. We zitten langs een regenfront dat over Canada trekt met uitschieters richting Detroit. Ik ontvang dan ook een bericht over mogelijke afgelasting van de wedstrijd. Bij onweer lasten ze de Marathon af. Shit, daar ben ik niet voor gekomen! Interessant detail is nog dat wanneer we onderweg zijn we van het parcours gehaald kunnen worden. Mocht dat in Canada gebeuren moeten we voor 10 uur de grens weer oversteken. Anders hebben we een probleem. Lopend de grens over is slecht mogelijk. De tunnel kan niet en de brug vraag ik me af. Nou ja, (spoileralert) dit gaat allemaal ook goed.

In het startvak met Peet en Gina om7 uur ‘s-ochtends in Detroit

Ik loop de wedstrijd samen met Peet en Gina. Zij starten op de halve marathon en ik op de hele. De start is samen. Op zondagochtend 7 uur staan we op W Fort street. Het is warm.Nu al zo’n 20 graden en de luchtvochtigheid is hoog.  Aan het evenement doen een kleine 30.000 deelnemers mee. Het overgrote deel loopt de halve. Ruim 3000 de hele. De start is in waves en gaat heel gedisciplineerd. Uiteraard eerst het Canadese en Amerikaanse volkslied, live gezongen! Bij de laatste is het muisstil in de straat gevolgd door een luid applaus. Trots volk, trots op hun vaderland. Ik vind het indrukwekkend. In Amerika gebruikt men momenteel ook het volkslied om te protesteren voor gelijkheid; “Taking/bending the knee” . Het volkslied is hier ook een beladen onderwerp.

Zoals gezegd starten we in waves van twee minuten. Ik sta ergens in vak E dus ik vertrek een 10 minuten na de start, Gina zijn we kwijt geraakt in de drukte. Die moest naar de wc. Met Peet en Gina afgesproken dat we niet samen lopen en elkaar weer bij ‘the gearcheck’ ontmoeten. Gearcheck is feitelijk een dropbag. Wel in een doorzichtige tas en die wordt ook uitgebreid gecontroleerd.

Officiele finisfoto’s kosten je $75,-

Het is warm en van regen is geen sprake. Het is een graad of 20. Wel waait het hard. We lopen eerst wat door downtown maar al snel gaan we richting Ambassador Bridge. Via een grote lus lopen we de oprit op. De brug is erg hoog dus we maken flink wat hoogtemeters. Halverwege de brug passeren we de grens met Canada en lopen we de stad Windsor binnen. Het blijkt een woongebied. Langs het parcours wemelt het van de politie en ook douane. Moeilijk uit elkaar te houden.

Het stukje in Canada is niet zo heel lang. Iets van een kilometer of 5. Hierna worden we een tunnel ingeleid met de aansprekende naam Windsor-Detroit Tunnel. Via Mexican Town en Corktown gaan we langzaam terug naar de finish. Op 13 mijl zie ik Gina lopen en loop naar haar toe. Even later sluit Peet ook aan. Dat is erg toevallig. Maar zij gaan rechtsaf en ik ga rechtdoor.

Na de finish voor het parcours overzicht. Yeah, job done!

We gaan naar E Lafayette. Een kaarsrechte lange weg van 3 mijl. Wel in 6 mijl zitten welgeteld drie bochten. Ik vind het saai. Bovendien moet ik mijn te snelle start hier bekopen. Ik ga in de herstelmodus en drink veel sportdrank bij de posten. Die zijn er bijna elke mijl. Dat werkt maar kost naar verhouding veel tijd. Het lopen gaat opeens heel slecht. Met een dribbelgangetje houd ik het lopen nog wel vol maar erg veel met hardlopen heeft dit niet te maken. Slecht voorbereid, te weinig getraind. Niet zo verrassend dus. Het kan me ook niet zoveel schelen. Ik passeer veel enthousiaste (en minder enthousiaste) Amerikanen. Best leuk. Er is een soort wedstrijd van de meest ludieke teksten op de banners. Eentje blijft me bij. ‘Got your intention’. Flauw maar wel grappig. Ook veel borden als ‘Tap for Energy’ etc.

Erg veel aanmoedigende toeschouwers. Ook iemand die ‘hel en verdoemenis’ predikt. Marathonlopers die zo ijdel zijn zichzelf centraal te stellen zijn god niet waard, zoiets. Ook is Halloween in aantocht en dat vieren ze hier toch wel wat anders. Veel tuinen in Indian Ville zijn versierd met spinnewebben, skeletten en allerlei ‘engs’.

Op de weg terug gaan we naar Belle Island. Een enorme brug over en dan het hele park door. Mooi stukje maar wel erg open. Ik heb hier met veel tegenwind te maken. Maar ik loop toch al niet zo hard dus dit kan er wel bij.

Finish selfie. De bewaking keek wat achterdochtig en wilde me eigenlijk terugsturen. Gefinishd is gefinishd!

Via de kade lopen we weer terug en hier struikel ik over een scheve stoeptegel. Ik haal mijn knie en arm open. Gelukkig verder geen schade en loop ik naar de Finish. Hier staan weer veel mensen aan te moedigen. Leuk, ik mis Monique en Anke die langs de kant staan, maar aan de verkeerde. Marathonlopers finishen links. Ik krijg een enorme (gruwelijk lelijke) medaille omgehangen en ben blij dat ik er ben. Na de finish zie ik Monique gelukkig wel. Ik ben redelijk gedesoriënteerd en weet niet zo goed waar ik mijn spullen weer moet ophalen.

De goodiebag (met veel eten) geef ik weg aan een groepje veteranen die op straat leven. Treurig hoor. Voor de meeste veteranen wordt wel goed gezorgd maar de kansarmen die na de diensttijd nog steeds kansarm zijn gebeurd dit vaker.  Het ligt allemaal weer wat ingewikkelder dan je zou denken maar toch. 

Lafayette Coney Island Hot Dog. Met mijn laatste dollars!

Op de weg terug naar de auto lopen we langs een wereldberoemd hotdog restaurant. Elke Amerikaanse (en buitenlandse beroemdheid zoals Poetin) komt hier een Lafayette Coney Island hotdog scoren. Onbegrijpelijk want het restaurant zou ik zelf niet snel binnenlopen. De laatste 100 jaar is het restaurant niet gemoderniseerd. De hotdog is wel erg lekker. En dat met mijn laatste dollars. Oma krijgt een unieke ervaring.

Conclusie: Detroit Free Press Marathon is een mooie ervaring. Je hoeft hem niet op je bucketlist te zetten maar leuk is het wel. Vond het erg leuk om met mijn familie te doen en weer veel indrukken opgedaan. Het lopen zelf ging de eerste helft wel ok, de tweede helft gewoon slecht. Moraal is wel dat je een marathon niet moet onderschatten en een beetje hiervoor  trainen is dan ook wel verstandig. Asfalt is ook wel weer eens leuk. Op naar de volgende.

BTW. T-shirt met de dutch Lion is natuurlijk van RunColor!

 

Posted in Training | 1 Comment

Zwart gat

Het is een vreemde periode. Na de UTMR kan het hardlopen me even niet zoveel doen. Het is aan alle kanten druk, de aandacht verplaatst zich naar andere dingen. De druk valt weg,niks hoeft. Het aantal trainingen daalt naar zo’n twee per week. Ik vind het prettig om mijn eigen agenda te bepalen en te lopen wanneer het mij uitkomt. Ciko is ver weg. Tot deze week. Afgelopen dinsdag ben ik weer eens op Ciko. Shit baantraining. Heb ik het schema weer eens niet bekeken. Herma haalt mij over om met groep vier mee te trainen. Wel zo gezellig. 

Training gaat over een verkorte piramide. Er is immers een Tapas avond. Oeps, ook alweer niet vergeten. Al met al wel een fijne training. Ik loop met de voorste mee, dat is in groep 5 wel anders.  De donderdag training schiet erbij in. Ik ben nogal moe. Op zondag loop ik weer ik weer een duurloop. Het is oktober dus ga ik richting Tunnekesweg. Eens kijken of de bronst al is begonnen. Inderdaad hoor ik wel wat maar het houd niet over. 

Ondertussen is de herfst alweer in volle gang. Bos staat vol met paddenstoelen. Rood met witte stippen voert de boventoon. Ik krijg ook menig buitje op mijn kop. Na een km of 25 ben ik weer thuis. Ik kan het nog. 

Posted in Training | Leave a comment

The day after

De indrukken van de UTMR zijn nog erg op de voorgrond. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Niet in het minst door de volgers van dit blog die graag uit eerste hand mijn relaas horen. Ook de foto’s en video’s die langskomen dragen daar aan bij. Meest gestelde vraag is of ik nu teleurgesteld ben dat ik de laatste etappe niet heb uitgelopen. Nou ik kan bij deze gerust stellen dat dit absoluut niet zo is. Ik heb een fantastische week gehad en zoveel mooie en positieve indrukken opgedaan dat ik daar op een hele positieve manier het bergseizoen mee afsluit. Tuurlijk had ik graag die medaille bij de rest gehangen. Maar ik kan dat heel goed relativeren.

De Posbank! Maar dan zoals je die niet vaak ziet.

Ondertussen weer begonnen met de trainingen. Eerste training was een zomertestrondje. Ik dacht nog ideaal. Het is maar een rondje van 4 km en die kan ik dan mooi op mijn eigen tempo lopen. Zo startte ik dan ook maar toen ik wat verder achterop kwam dacht ik toch even bijschakelen, anders moeten ze straks zolang wachten. Ik haalde de laatste in en dacht dit gaat eigenlijk best lekker en trok door. Dom, dom, dom maar tsja. Ging lekker, supercompensatie? Bij het uitlopen voelde ik in mijn benen dat het toch niet heel verstandig was.

De donderdagtraining kwam slecht uit en gezien het voorgaande vond ik het wel prima. Ik sloeg over. Vanmorgen in alle vroegte dan toch de duurloop samen met Jacolien. Kort rondje van 15 km en met het belangrijkste doel zwijntjes zoeken. Nou dat is gelukt! Meerdere waarnemingen met ook zelfs weer een big. De ree op het heuveltje is extraatje. De schotse hooglanders en wilde paarden lopen we bijna achteloos voorbij. Afgezien van een edelhert toch de big five in anderhalf uur. 

Maar wat vooral toch geweldig is, is de veluwe zelf. Wat een prachtige ochtend. We wanen onszelf heel even in het hooggebergte met de bewolking in de dalen en de zon op het hoofd. 

Posted in Training | 1 Comment

2017-09-09 UTMR Stage 4 van Macugnaga naar Grachen, 44km en 2850D+.

Bij de finish hoor ik dat het eten ergens in een tent is buiten het dorp. Er gaan pendelbusjes. Omdat ik vrij laat finish heb ik weinig tijd om te douchen en daar heen te gaan. Bovendien trekt het me totaal niet om ergens afgelegen te gaan eten en dan nog hopen dat het lekker is. Ik sms Frans om te vragen of hij geen zin heeft om bij een pizzeria te eten om de hoek. Dat wil hij wel. We eten heerlijke Italiaanse pizza en ik neem er zelfs wijn bij. Wat een genot. De restauranthouder doet zijn best om ons te plezieren. We zijn overigens bepaald niet de enigen. De hele zaal zit vol trailers. Zelfs trailers die eerst naar de tent zijn gegaan om vervolgens te concluderen dat dat niks was. Zijn omgekeerd om hier te eten. De berichten zijn overigens wisselend. Ik hoor ook van lopers dat het eten daar prima was. 

Koud en guur op de bergtop. Nu heb ik profijt van een dikke baard

Op papier lijkt het een iets makkelijkere stage maar uit eerste hand heb ik al vernomen dat dit schijn is. De Monte Moro is een technisch stuk en ook het stuk vanaf Saas Fee is geen appeltje eitje. De sfeer is goed. Ik heb genoeg energie. Grote zorgen maak ik mij over de tijdlimiet. De is met 24 km en 1500 meter klimmen binnen 6 uur in Saas Fee gewoon krap. Wandelend staat er 9 uur voor! Ik laat het vrij snel los. Ik kan er toch niet veel aan doen.

Plan de campagne is om in 4 uur over de Monte Moro heen te klimmen en in de laatste twee uur de tijd in te halen. De coll ligt op 7 km. Wandelend doe je er ruim 4 uur over om op de top te komen. Dat moet dus sneller want geen enkele kans dat ik 17 km in twee uur red met een technische afdaling. 

De klim gaat me redelijk af. Ik kan dat best goed en blijf goed bij. Ik haal zelfs atleten in. Het wordt steeds kouder en guurder. Een honderd meter onder de top bij een CP adviseren de officials ook om warmere kleding aan te trekken. Ik drink hier wat warme thee en trek mijn warme spullen aan. 

Bij vertrek meldt men dat het nog 200 meter klimmen is alvorens de afdaling. Shit. Ik dacht dat ik al op de top was. Nou ja, 200 meter lijkt mee te vallen. 

Klimmen naar de top van de Monto Moro. Het is glad en koud en niet echt makkelijk. Dat kan er ook nog wel bij

Maar niks is minder waar. Echt makkelijk naar boven lopen is het zeker niet. Ook al omdat het weer niet meewerkt. Het is rond het vriespunt. We zitten nu in een fase waarbij ik het niet zo leuk meer vind. 

Op de top staan vrijwilligers met een tentje net om de hoek. Applausje voor deze gasten. Vier dagen kamperen onder deze omstandigheden is een prestatie!

Op de top is het echt koud. Voor het uitzicht hoef je niet te blijven dus vol goede moed ga ik op weg. In mijn herinnering heb ik de glibber en glij tocht van gisteren in mijn hoofd. Op dat moment denk ik nog dat het een voordeel is. Heb al wat ervaring zal maar zeggen. 

Sommige stukken zijn technisch. Van steen naar steen, spekglad.

Het gaat inderdaad om een technische afdaling. We springen van rots naar rots en af en toe zit er een plak ijs tussen. Hier krijgen mijn enkels het stevig te verduren. Ik stoot mijn schenen, zwik wat door mijn enkels en val een paar keer achterover. Dit is voor mij een keerpunt. Dit vind ik echt niet leuk. 

Ik besluit wat voorzichtiger naar beneden te gaan. Mijn gezondheid gaat voor. We zien wel. Het aantal daalkms op dit terrein is niet zo heel erg groot. Dat valt gelukkig mee. Een paar 100 meter lager wordt de ondergrond minder technisch en kunnen we weer aan rennen beginnen te denken. Ik ben na een 4 uur 15 weer beneden. Ai.

Er zitten ook gevaarlijke stukken bij. Op een smal richeltje waar je naar achter moet buigen slip ik een beetje weg en gaat bij mij de knop om. Dit is gewoon gevaarlijk.

Helaas lukt het rennen niet meer. Mijn enkels geven het op. Ze doen pijn. Ik sla aan het rekenen. Ik moet nog een 15km en heb nog krap twee uur. Normaal gesproken appeltje eitje. De ondergrond is redelijk vlak. Met een uiterste poging moet het kunnen. Voorwaarde is wel dat ik de pijn moet verbijten en twee uur in het rood moet lopen. 

We rennen naar het meer. Af en toe moeten we ergens omheen

Het stuk vanaf Saas Fee is 20 km waar ik dan weer 6 uur voor zou hebben. Dat klinkt te doen. Al zou ik het helemaal wandelen. Een idee dat me niet geheel aantrekt want voor de rest van de dag wordt slecht weer verwacht. Dat bleek ook te kloppen. Forceren, door de pijn heen en dan nog 6 uur door de regen. Ik ga ervoor!

Om vervolgens door de enkels weer hard in de realiteit gezet te worden. Het lukt simpelweg niet. Ik wordt regelmatig voorbij gelopen door andere atleten. Blijkbaar was ik niet de rode lantaarndrager. Al snel concludeer ik dat het tempo te laag ligt en ik het niet ga redden. Het verstand komt boven en ik geef het daar op. Ik zie de tijd voorbij strijken en ga wandelend naar Saas Fee.

 

Het is over en uit. De limiet is verstreken

Op de checkpoint is men onverbiddelijk. Chip wordt afgeknipt, tracker verwijderd. Ook ruimt men het parcours al op. Ik wordt met een busje met een man of 10 naar Grachen gebracht. Ergens hier breken de emoties toch los. G*@domme. Zo dichtbij. De malheur wordt nog eens verergerd als blijkt dat de limiet een half uur verlengd was. Whaat!!! had men niet ff kunnen sms-en. Ik kreeg de hele route smsjes van de organisatie over de meest domme dingen en deze laat men na!?

Saas Fee. Einde van de UTMR voor mij

Ik ben dus niet 40 minuten te laat maar slechts 10! 10 minuten te laat na 150km en 36 uur rennen door de bergen. Ik krijg het even te kwaad. 

Gelukkig kan ik het gevoel snel wegdrukken. Aan het laatste stuk heb ik niet veel gemist. Door het weer is het weinig mooi. Ja ik finish niet en krijg geen medaille. De kers op de taart ontbreekt. Blijft over een mooie taart. 

De organisatie stuurt na de wedstrijd een mail met ondermeer de volgende tekst:

‘ We set high entry requirements for runners because as our first 170km winner Stone Tsang said, this is “Not a normal ultra!” It is bold, it is beautiful and it is brutal. The full route is the race that I, Lizzy, wanted to run. It is tough, whatever race you choose. It doesn’t matter if you made it to the finish line or not. Each and every runner should be proud of making it to the start line, each and every supporter or volunteer should be proud of their contribution. We appreciate so much you being a part of this journey with us.’

En dat komt dan wel weer overeen met mijn gevoel. Ik heb een fantastische reis gemaakt en weer een mooi avontuur beleefd.

Topweek met vlnr Martine, Tom en Mirjam. Bedankt voor de gezelligheid!

Ik zie Frans finishen. Die is erg diep gegaan en heeft het erg koud. In het appartement liggen Mirjam en Tom op apegapen. Zij hebben beiden de 170km race volbracht. Superknap. Martine is mooi op tijd gefinisht. We kunnen naar de party!

Conclusie: Prachtige route, erg bijzonder om hier te zijn. Het lukt mij toch om 2 bergmarathons en een stukje achter elkaar te lopen. Ik heb veel mensen ontmoet en weer veel indrukken opgedaan. Fysiek was ik sterker dan ik dacht. Helaas voor de laatste finish. Ik kan het heel goed loslaten en kijk terug op een prachtige week. Topweek! Maximaal genoten!

 

 

Posted in Marathon, Trail, ultra, UTMR, Wedstrijd | 2 Comments

2017-09-08 UTMR Stage 3 van Cressoney la Trinite naar Macugnaga, 46km en 3300D+.

Het is bizar. Na de etappe 2 komen we in een Italiaans dorpje Cressoney. Het contrast met Zermatt kan niet groter zijn. Wat een heerlijk kneuterig klein Italiaans dorpje. Ook het prijsverschil is enorm. Betaal ik in Zwitserland nog 20 euro voor een Pizza, hier is die 7 euro. 

Ik wordt ondergebracht in een viersterren hotel. Een piccolo brengt mij naar mijn vier persoonskamer waar ik wederom alleen lig. Op het bed liggen mijn badjas en pantoffels klaar. Op het bontvelletje natuurlijk. In de badkamer ligt een scheerset. Ik had me al een paar dagen niet geschoren en dat maak ik hier goed. Om 7 uur worden wij voor het diner verwacht in het Hotel. Ik ga iets eerder omdat ik een schreeuwende behoefte heb aan eiwitten. Aan de bar bestel ik melk, maar dan ook een groot glas. Ik reken die met mijn creditcard af. (Euro’s vergeten mee te nemen). De barbediende vraagt zich af wat hier gebeurd, melk?, wedstrijd over 170km?, mafkezen. De melk staat overigens naast een verzameling whisky’s die er niet om liegt. Echte serieuze Schotse single Malts. Ik ben sterk! 

De meest ‘ cute’ schapen van Europa!

Om 7 uur komen mijn vrienden aan inclusief de kamergenote (Barbara)  van Martine. Wij gaan aan tafel en krijgen een menukaart voor 4 gangen! De Anti-pasta bestaat uit een ongelofelijk buffet. Hier kan ik een week van eten. Salades, soep, kazen brood, fruit, vis. Barbara vraagt of er ook een dressing is. De bediening wijst een plank hoger waar een assortiment  dressings, olieën, azijnen, likeuren staat die ik nimmer gezien heb. Holy moly! Na de antipasta de prima pasti. Ik neem een klein beetje Lasagna. De secundo pasti sla ik over. Mijn maatjes doen zich goed aan gebraden kippen met aardappelen enz. Als desert neem ik natuurlijk Italiaans ijs. Koffie toe. Dit is echt ongelofelijk. Mijn bed is drie deuren verder. Na nog wat internetverkeer rol ik om 9 uur mijn bed in. Slapen!

Vandaag wederom een zwaardere etappe dan gisteren. Het gaat er om spannen vandaag. Te beginnen met een beklimming van Cressoney op 1840 meter naar Passo dei Salati op 2920 meter. De Passo ligt op 9 km en de eerste kilometer is vlak. 1100 meter klimmen op een afstand van 8 km. De eerste twee kilometer is echt steil!

Het weer is totaal omgeslagen. Dichte bewolking. De uitzichten zijn totaal verdwenen. Dat maakt de wedstrijd anders, minder leuk, minder mooi. Was het een zware klim jazeker, boven op de berg was het koud en guur.

Op de Top van de Posso dei Salati op 2980 meter. Het uitzicht is fenomenaal grijs.

De kleine nederzettingen maken de tocht vandaag de moeite waard. Huisjes opgetrokken uit steen geven een aandoenlijke sfeer. Op veel plekken vinden we dit soort waterpunten. Het water komt rechtstreeks van de bergen en is goed drinkbaar en heerlijk koud. Ik neem steeds minder water mee in mijn rugzak en voorzie mij steeds vaker op dit soort plekken van water.Eenmaal beneden in Alagna ben ik halverwege op km 20. Ik heb er een uur of 5 over gedaan en heb dus nog 7 uur over voor de laatste 26 km. Er komt weer rust over mij heen. Het is niet heel ruim maar dat lukt mij wel. De afdaling liep ik sterk. Ik raak gewend aan de bergen en het lukt mij om met stokken goed naar beneden te rennen op onregelmatige oppervlakken. Het wordt nog wel eens wat met mij in de bergen.

Overal heerlijk koud water! Vers van de berg!

Een aardige anekdote is misschien dat ik een stukje opliep met Doron uit Israël.  In de loop van de dagen spreken we elkaar vaker en we kunnen het goed met elkaar vinden. Maar boven op de berg ligt verse sneeuw van afgelopen nacht. Doron had nog nooit/niet vaak sneeuw gezien. De verbazing is aandoenlijk. Hij stopt even om de sneeuw aan te raken en te proeven. Ik adviseer hem om een beetje mee te nemen naar huis. 

Nieuwe vrienden gemaakt

In Alagna is een ‘grote’ post. De ultra’s zijn ongeveer op 100km en kunnen hier krachten opdoen. Tot onze niet geringe verbazing heeft de post slechts het gebruikelijk trailvoedsel. Noren, repen , kaasblokjes etc. Wat je verwacht is een warme hap, soep en stevige kost. In de evenement app veroorzaakt dit wel een relletje. Dat kan echt niet. Een ultra lopen zonder goede voorzieningen. Er zijn zelfs ultra’s die een restaurant inlopen om te gaan eten. Het contrast met een vier sterren hotel kan niet groter zijn. 

Vol goede moet vertrek ik voor deel twee van de etappe. Een lange, lange klim van 12 km naar de Colle del Turo op 2738 meter. Alagna ligt op 1190 meter dus een dikke 1500 meter. Niet steil maar lang, heel erg lang. Het lukt mij om dit in 3,5 uur te volbrengen. Er valt weinig over te melden. De onderstaande foto spreekt boekdelen. Dit soort paden maar dan ruim 10km.

Omhoog naar Colle dei Turlo

Het is een mentaal spelletje. Na de bocht een nieuwe klim, en bij de volgende bocht weer en nieuwe. Eindeloos klimmen. Ik zie een bordje na 3 uur. Colle del Turlo nog 2 uur. No! Gelukkig zijn wij trailers toch net iets snellers dan de gemiddelde wandelaar. De top is weinig verheffend.

En weer naar beneden.

De afdaling is wederom iets van 12km naar Quarazza CP10. Ons is gewaarschuwd extra voorraden meet te nemen in Alagna omdat tussen Alagna en Macugnaga helemaal niets is. Ook geen water. Op 1 plekje na. Dus 24km klimmen zonder eten of drinken. Addertje zit ‘m erin dat we in Quarazza er nog niet zijn. Dan mogen we nog een kleine vijf km. Lijkt heel weinig maar daarvoor heb je toch een klein uur nodig. Extra dimensie aan de wedstrijd komt door de bewolking. Deze condenseert op de stenen wat deze glad maakt. Spekglad. Ik heb pech. De eerste lopers hadden daar geen last van maar de laatste glibberen en glijden naar beneden. Ook gaat het licht regenen. Onder de bewolking is het ook glad.

Prachtige stallen en huisjes die geheel in het landschap opgaan

Op dit traject ben ik ontevreden over mijn Salomons XA 3D Pro. De ‘sticky rubber’ die het glijden had moeten voorkomen werkt niet naar mijn zin. Ik heb weinig tot geen grip. Later hoor ik dat de groep met ‘ La Sportiva’ schoenen veel minder last had. Ga ik me toch eens in verdiepen. 

Na een lang dag kom ik na 11 uur en 20 minuten aan in Macugnaga. Ik ben blij dat ik er ben. Het prachtige Monte Roso massief blijft voor ons verborgen vandaag. Erg jammer. Er blijft genoeg te zien maar vergeleken met dag twee is dit toch wel een stukje minder.

Conclusie: Ik ben tevreden met het verloop van de dag. Ik voel me uitstekend, fit en heb nergens last van. Ik heb alle vertrouwen in dag 4.  De wedstrijd neemt door het weer een geheel andere wending. Minder spectaculair, zelfs een beetje saai. Toch loop ik deze zware etappe redelijk makkelijk uit. Bovendien is dit mijn 95e (Ultra marathon). Op naar de 100!

Posted in Marathon, Trail, UTMR, Wedstrijd | Leave a comment