2018-06-16 Montafon Total Trail (Ultra) 33km 3300D+

Hochjoch op vrijdag, dikke wolken en zelfs regen.

In mijn hoofd dondert het spektakel van de Montafon Total Trail Ultra nog na. Het bezoek aan het Montafon Gebergte heeft alle kenmerken van een bliksembezoek, maar maakt veel indruk. Op donderdag zit ik nog achter mijn bureau op kantoor, op vrijdag en zaterdag sta ik op de Hochjoch. Op maandag ben ik weer op kantoor. Fysiek ben ik aan het werk, in gedachten ben ik nog in de bergen. Mijn benen en longen herinneren mij eraan dat het nog niet zo lang geleden is.

Hochjoch op zaterdag, 25 graden en strak blauw

De voorbereiding op de trail is slecht. Na de Koning van Spanjetrail neem ik een week rust om een beetje bij te komen. Hierna ga ik met Monique twee weken naar Toscane. Hoewel je daar prachtig kan lopen komt het er totaal niet van. Normaal gesproken prima, maar voor deze voorbereiding niet zo handig gepland. Uiteindelijk heb ik een week of twee om een beetje conditie op te bouwen.

Route en hoogteprofiel

De trainingen gaan eigenlijk best goed. De week voor de trip nog een flinke heuveltraining. Ik loop 30 keer de keienberg op, zo’n kleine 1000 D+. Dat geeft vertrouwen aan de deelname.

De uitdaging van deze wedstrijd zit niet in de afstand. Die zit in de hoogtemeters. 4200D+ op 47km is bizar veel. We hoeven ‘maar’ 3000 meter te dalen dus dat scheelt. De finish is bij Nova Stoba op 2000 meter. Uiteindelijk blijkt dat voor mij een maat te groot te zijn en switch ik naar de 33km en 3300 D+. Nog steeds erg veel. 

Tijdens de eerste klim

Vantevoren weet ik eigenlijk al dat ik niet fit genoeg ben voor zo’n zware loop. Gelukkig biedt de organisatie de mogelijkheid om bij Gafrescha (30km) te kiezen of je rechtdoor gaat of naar beneden voor de 47km. Op dat punt moet je binnen de 7 uur zijn. Dertig kilometer in 7 uur klinkt toch heel haalbaar zou je denken. Ik laat het los en ga het wel zien. 

Op deze plek sta ik oog in oog met een piloot in een zweefvliegtuig, bizar.

De start is in Schruns, een klein skidorpje in Oostenrijk. In het startvak staan een paar 100 deelnemers. De organisatie is duidelijk trots op de hoge opkomst. Zelf geniet ik meer van de kleinschaligheid. In het startvak ontmoet ik een contingent trailers uit IJsselstein. Voor de meeste is dit de eerste serieuze trail. Als ze mij om tips vragen wijs ik op de twee grootste tegenstanders van de dag, te weten de hoogtemeters en de zon. Het is weer snikheet. Het zal niet zo zijn. Ook zie ik een bekend gezicht, Ina O. Nog nooit ontmoet maar de kracht van FB zullen we maar zeggen. Onderweg treffen we elkaar een paar keer. 

Afdaling vanaf Kreuzjoch

Plan de campagne is vandaag genieten, de finish halen. Tijden zet ik direkt uit mijn hoofd (weet het nog steeds niet). Klasseren is het doel. Ik heb een actioncamera bij me en ga op pad om mooie plaatjes te maken. De start is onder de kerk en als die 7 uur slaat gaan wij op pad. We verlaten Schruns in Oostelijke richting en de eerste drie kilometer zijn makkelijk. Zo plat als de Veluwe. We maken een linkerbocht en hoppa, klimmen. We starten op 700 meter en klimmen naar 1300 meter. Het is nog heerlijk koel, we hebben schaduw van de bomen en lopen langs prachtige gehuchtjes. 

Het klimmen gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik loop zwaar met de rem erop, ik weet dat er nog genoeg komt. De beklimming gaat verder naar 1900 meter, de Hochjoch. Gisteren was ik daar ook met de kabelbaan. Vanaf daar kon je niet verder maar vandaag doen we dat wel. Op naar Sennigrat op 2300 meter. De laatste 400 meter ervaar ik als het zwaartst. Het pad wordt ietsje technischer en wellicht speelt de ijle lucht een rol. Ook lopen we nu vol in de zon. 

Graat tussen Hochjoch en Kreuzjoch

Vanaf daar lopen we op een graat naar het Kreuzjoch. Eerst dalend naar 1900 meter en dan weer klimmen naar 2395m. Persoonlijk vind ik dit stuk het mooiste van de trail. Mooie vergezichten, lekker rustig, prachtig weer, toch beetje koeler dan beneden. Ook passeren we een paar kleine sneeuwvelden

De afdaling van Kreuzjoch naar St Gallenkirch is een uitdaging. Van 2395 meter naar 900 meter. Een afdaling van 1500 meter die me doet denken aan de Transvulcania van een jaar geleden. Lang en steil naar beneden. Het gaat me wonderwel vrij redelijk af. Gelukkig is de afdaling niet al te technisch. Ik begin de afdaling ongeveer 5 uur na de start en begin me daar al zorgen te maken over de tijdslimiet. Ik bespreek dat met een Oostenrijker die aangeeft dat we tijd genoeg hebben. Zelf ben ik wat minder optimistisch. 

Paar kleine sneeuwveldjes

Als ik eenmaal beneden ben bij de verzorgingspost staan mijn benen op ontploffen. Hoewel ik redelijk dribbelend naar beneden kon bleek het toch een enorme aanslag op mijn lichaam. Mijn benen schreeuwen om rust. Die pijn kan ik redelijk negeren. De opkomende misselijkheid niet. Nee he, het zal niet waar zijn. Deze keer heb ik belachelijk veel gegeten, een lege maag heb ik zeker niet. Ook drinken ging goed, maar vast te weinig. Ik had zelfs zouttabletten bij me. 

Bij de verzorgingspost in St Gallenkirch (in de zon!) moet ik even rust nemen. Ik krijg een kop soep die prima smaakt, behalve de vermicelli. De misselijkheid slaat toe. Ik kan het allemaal binnen houden maar het zegt genoeg. Na een kwartiertje ga ik weer op pad. het is meteen weer klimmen. De totale klim is 1100 meter. In eerste instantie dacht ik 1500 meter maar vergis mij. Dat was wel het geval op de 47km. Dat scheelt. 

Richting Kreuzjoch

Op 1300 meter slaat de misselijkheid dan toch genadeloos toe. Alles wat in mijn maag zit moet eruit. Helaas is dat niet veel. Ik verlies hier veel tijd, maar na de misselijkheidsaanval voel ik me beduidend beter. Mijn klimsnelheid is gedaald naar 400 meter per uur dus ik mag nog twee uur klimmen. Hier is een breekpunt. Ik sta op het punt om, om te keren maar geef mezelf een schop onder mijn kont. Ik heb nog zoveel tijd om te finishen.

De beklimming wordt een bezoeking. Ik ga diep in het rood. De organisatie heeft aan het eind nog een verrassing in petto. Als ik denk nog een 100 meter te hoeven klimmen komt er een flinke afdaling, een heuvel en weer een afdaling. Dat doet iets met je zo op het eind. Maar na een laatste krachtsinspanning finish ik dan toch bij de berghut Nova Stoba. Ik wordt verwelkomt door de organisatie en de groep Nederlanders.  Ik ben niet op mijn gezelligst vrees ik. 

Finish op de volgende heuvel. Nova Stoba

Na wat ontspanning op het terras, wat buttermilch ga ik met de kabelbaan weer naar beneden. Heel erg blij dat die afdaling mij bespaart blijft. Het zit erop.

Conclusie: De Montafan Total Trail, of Sylvrettatrail is een beauty. Ongelofelijk veel geluk met het weer. Strak blauwe luchten en mooie vergezichten. De dag ervoor en erna was het bewolkt. Boffen dus. Heerlijk kleinschalig en meer dan goed verzorgd. De organisatie was perfect. De Nova Stoba is ‘by far’ de mooiste finishlocatie tot nu toe. 

De trail is veel te zwaar voor de vorm waarin ik verkeer. Het aantal hoogtemeters is bizar hoog. Ik zou dat zolangzamerhand toch moeten weten. Ik ben er dan ook trots op dat ik de 33km trail uitgelopen heb. Van de omgeving heb ik meer dan uitgebreid genoten, net als de Oostenrijkse gastvrijheid. Lopen in de bergen blijft mooi. Heerlijk als de wedstrijddruk geen rol speelt.

Posted in Trail, Trail, Training | 4 Comments

2018-05-06 Koning van Spanjetrail (43km)

Lachend aan de start (en de finish)

Het winterseizoen sluiten we af met een zomerse editie van de Koning van Spanje trail. Na een lange winterstop van ruim 4 maanden loop ik voor het eerst dit jaar weer eens een wedstrijd. De reden van inschrijving is het feit dat MST voor het eerst een marathon editie aanbied. Bovendien is Limburg een prachtige locatie voor een mooie trail. 

Voor mij een eerste test om te zien hoe het is met de vorm. Weinig getraind, zwaarder geworden, motivatieprobleempje, winterdip, nog meer excuses….? Mooiste gevoel is dat ik er gewoon zin in heb. Dat is wel even anders geweest. Hoewel, het gedoe voor de start, tassen inpakken, alles klaarzetten, rit heen en terug weerhoudt mij een beetje. Bovendien was ik de zaterdag avond in Utrecht voor een muziektheater voorstelling. Lag dus niet vroeg in bed.  Kan toch ook gewoon lekker in mijn Veluwe een rondje doen?

De uitzichten blijven geweldig mooi. Kan hier enorm van genieten.

Niks van dit al. Gewoon naar de start gereden, die pas om 10 uur is. Om 7 uur vertrokken en om 9 uur gearriveerd. Auto op het veldje achter de start, perfect. Startnummer en Buff opgehaald en even langs wat stands gelopen. De Mountain Medics die fantastisch bezig zijn, goed inititatief dames! Ook ruim ik wat tijd in voor de stand over Montafon. Het gebied waar ik over een maand aan de start sta.

Met Peter, Peter en Marlies sta ik aan de start van de KvS. Zij lopen andere afstanden en gaan op eigen gelegenheid. Wel fijn ze nog even te treffen. Gerrie, die in de buurt moet zijn, zie ik niet. Wat mij opvalt is dat de gebruikelijke ‘trailscene’ een beetje ontbreekt.  Maar genoeg ontmoetingen en weerziens van bekenden. Maar in het startvak toch ook veel onbekende gezichten. Ik hoor veel vlaamse tongval.   

De start is bekend, het eerste deel over de bekende berg, langs de camping ook. Wat mij deze keer opvalt is dat ik veel terrein herken van ‘ Limburg Zwaarste’ en de ‘Silvestermarathon’. Zoals het rare paadje tussen de struiken die uitkomt in een dorpsstraatje, of de paden langs de geul. De omstandigheden zijn wel anders. Veel, let op veel, minder bagger en veel meer zon. Ik kan mij de Silvestermarathon herinneren dat we langs als die paden glibberend en glijden langs het prikkeldraad renden.

Voor de marathon had ik mij ingesteld op een tijd van 5 en een half uur, mogelijk 6 uur. Straks langs de limieten dus. Uitlopen het plan, en had mij allang bedacht dat ik mij van de limieten niks zou aantrekken. Route in het klokje, mij kan niks gebeuren. 

De eerste 25 kilometer liepen als een zonnetje. Kon makkelijk de heuveltjes pakken en het ritme zat er goed in. Eerste verzorgingspost op 18km na twee uur was prima op schema. De post was extreem druk omdat hier ook andere afstanden (11?, 28?) langskwamen. Hier mijn water bijgevuld en snel vertrokken. Het tweede stuk zou naar verwachting het zwaarst zijn, qua parcours, temperatuur, fysiek.

De eerste kilometers gingen nog goed maar na 25 km was de energie uit de fles. Opmerkelijk vroeg maar dat wijt ik voor een deel aan de extreme temperaturen, 27 graden en geen wolkje aan de hemel. Uiteraard ben ik niet fit genoeg maar zo zwaar aan het harken moet toch wel een andere oorzaak hebben. Erg tevreden ben ik over het mentale deel. Aan opgeven heb ik niet gedacht. Op de tweede verzorgingspost kwam de misselijkheid  naar boven en werd drinken en eten een probleem. Ik hoor de organisatie mompelen over de limieten. Er was even sprake van of lopers na een 15:00 uur nog verder mochten. Ik was daar voor drieën met nog een 8 km te gaan. Acht km binnen een uur is normaal gesproken natuurlijk geen enkel probleem maar mijn fysiek liet mij een beetje in de steek. 

Met de koeien in de schaduw. Lopen we toch elke keer weer dwars door de weiden. Blijft leuk

Uiteindelijk in 6:17 gefinisht en hartelijk ontvangen. Dat doet goed. In de achterste regionen maar dat kan me niet zoveel schelen. Gelopen volgens plan maar had iets meer tijd nodig.

conclusie: Met de fitheid zit het nog niet goed. Voor de bergen ben ik onvoldoende fit. De verwachting is dat ik dat in de komende maand wel kan (moet) verbeteren. Mijn mentale hardheid doet mij deugd. Ik ben behoorlijk diep moeten gaan maar mentaal zat het goed.

Limburg blijft na het strand toch een van mijn favoriete locaties voor trails. Al met al heb ik enorm genoten en blij dat ik op eigen termen de marathon heb uitgelopen. 

De wedstrijd is enorm gegroeid. MST heeft er een prachtig evenement van gemaakt met voor ieder wat wils. Veel stands en veel publiek. Top!

Posted in Training | Leave a comment

Winterslaap

Zwijntjes in de slaap verrast

De trainingen in de vroege ochtend zijn fris. Het vriest nog een paar graden. De zwijnen vinden het ook fris. Normaal gesproken zijn ze redelijk actief bij ochtendschemering. Tijdens de vorst kom ik ze eigenlijk alleen nog maar slapend tegen

Een groep van twee reeen vlakbij de begraafplaats

Een groepje van twee reeën houdt zich al een paar weken ongeveer op dezelfde plek op.  leuk om ze deze keer eens te kunnen vastleggen. Momenteel zijn ze erg schuw en rennen er direct vandoor.

De clubtrainingen vallen me nog erg zwaar. De trailsafari’s in het weekend heb ik geen enkel probleem mee. Ongemerkt loop ik zo toch nog heel wat kilometers. 

Posted in Training | Leave a comment

Winter in het bos

Als je nu in het bos loopt moet je goed opletten. De grond is bevroren en piept en kraakt. Bovendien zijn de zwijnen uitslapers. Op mijn route kom ik nu al een paar keer een groep slapende zwijnen tegen. Meestal ruik ik ze voor ik ze zie. Zo ook vandaag. Ik sta stil voordat ik het in de gaten heb. Onmiskenbaar zwijnen, maar waar dan? Ik maak een beweging naar mijn camera en dat is teveel voor de beesten. Ze staan op en zetten het op een lopen. 

Zwijnen, net wakker. Mooie start van de dag

Vandaag is het bos iets beter begaanbaar dan vrijdag. Vrijdag was alles stijf bevroren. Nu toch net iets zachter. Blijkbaar vinden de zwijnen dit net te koud. Een maand geleden struikel ik over de zwijnen, nu moet ik toch echt goed opletten. 

Reeën zie ik echter meer. Een tweetal reeën kruist mijn pad en ik denk dat ik ze kwijt ben. Ze gaan er nogal snel vandoor. Even verderop heb ik toch geluk. 

Een Reebok in het Beekhuizense Bos

 Even later is het alweer raak. Nu dan toch Edelherten. Een groep van 5-6 herten verstopt zich in het bos maar tevergeefs. 

Herten op de Veluwezoom vlakbij de Radar post

Via verschillende kanalen hoorde ik dat er op de Veluwe veel IJsbaarden/IJshaar moet zijn. Ik ken het fenomeen. Het is nogal zeldzaam. Zo moet het net onder het vriespunt zijn en moet de luchtvochtigheid hoog zijn. Zo eens per jaar komt dat voor en dan moet je er wel op letten

IJshaar in het Beekhuizense Bos

In het hout komen schimmels voor en bij de stofwisseling van deze schimmels komt onder andere water vrij dat door kleine openingen in het hout naar buiten wordt geperst. Het naar buiten geperste water bevriest tot een haarachtige structuur. 

De tijd vliegt om en na een kleine 20km ben ik weer terug. Het lopen gaat nog lang niet zoals ik dat graag zie maar ik heb het weer naar mijn zin. En dara gaat het om..

Posted in Training | Leave a comment

Leo Castelein 1 april 1933 – 5 februari 2018

Mijn blog gaat over hardlopen, trailen en wat ik daarbij voel. Persoonlijke zaken zal je niet veel vinden op dit blog. Voor het overlijden van mijn vader maak ik een uitzondering.

Mijn vader overlijdt op maandag 5 februari 2018 na een korte maar emotionele periode op de intensive care. Vandaag was de uitvaart.

Het bos biedt mij in de afgelopen dagen een uitlaatklep. Wanneer ik maar tijd heb loop ik een rondje over de Veluwe en denk daarbij vaak aan mijn vader. Een liedje gezongen tijdens de uitvaart verwoordt dat mooi

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Kijk in de lucht
Kijk naar de zee
Waar je ook zult lopen ja, ik loop met je mee

Rust zacht pa.

 

Posted in Training | Leave a comment

Trailsafari

Het concept werkt. De trainingen door de week vallen mij zwaar, maar de weekend trainingen kijk ik naar uit. Afgelopen dinsdag een pittige piramide met een kleine groep. Het is een beetje nattig en grauw. Donderdag een heuveltraining die wat beter bezocht wordt. De donderdagtraining loop ik achteraan maar naarmate de training vordert lukt het mij steeds beter bij te blijven. De laatste trainingsheuvel betreft de Moslaan. Voor Ciko-ers een bekende. Ik besluit spontaan bij Cordien aan te haken. Het lukt mij zowaar om bij te blijven en nog een stukje te versnellen. Als Cordien daarna ook een versnelling inzet heb ik nog genoeg over voor een tandje bij. Het is voor mij een klein geluksmomentje. De benen hebben weer iets van kracht. Achteraf hoor ik dat Cordien juist probeert mij bij te houden. Ik stel haar op de hoogte van mijn geluksmomentje en zij vat het sportief op.

Drie Reeën op de Posbank

In het weekend loop ik met een andere mindset. Ik ga achter het wild aan en zie wel hoever ik kom. Al vrij snel loop ik tegen een groep zwijnen aan waar ik wat tijd aan besteed. Helaas zijn de omstandigheden erg lastig voor foto’s. Toch geniet ik van de ontmoeting. Het volwassen zwijn is behoorlijk groot. Het mannetje kan een 1,65 meter halen en 150 kilo. De zwijnen op de foto redden dat niet

Groep zwijnen in het Beekhuizense bos.

Ik tref het groepje vaker.  Het gaat om een groep van een stuk of 20-25 varkens. Zoals je kan zien een paar volwassen beesten en vooral heel wat jonge, 1 jarige beesten. De beesten zijn momenteel wat schuw  en hebben je snel in de gaten. 

Op de Posbank heb ik een ‘close encounter’ met drie reeën. Althans, de afstand is best behoorlijk. Het lukt mij zowaar wat aardige plaatjes te maken. Reeën zie ik niet zo heel vaak. Het zijn beesten die een flink teritorium nodig hebben. Zo’n 5-30 hectare. De dieren zitten dan ook niet vaak op een vaste plek zodat je er letterlijk tegenaan moet lopen.

Op de Tunnekesweg spot ik twee edelherten met geweien. Massieve beesten maar van beiden is het gewei niet zo heel groot. De foto’s zijn van te ver en de kwaliteit onvoldoende. De onmoeting is er niet minder om.

Als ik na mijn omzwervingen thuiskom blijk ik toch zo’n 25km gelopen te hebben. Helemaal prima. Al met al loop ik deze week 4 trainingen met een geschatte afstand van 60km. Helemaal tevreden mee. Dat gaat komende week agendatechnisch niet lukken. Maar dat is prima. Geen concrete doelen voor de korte termijn en dat voelt best prima. Denk dat ik zo de lente en de zon wel ga redden.

Posted in Training | Leave a comment

Winterdip

Noem het een winterdip, of iets positiever een winterslaap.  Op het internet maakt men onderscheid tussen een winterdepressie of een winterdip. Als ik de informatie langsloop is een depressie (veel) te zwaar. Een dip is het zeker. Een aantal symptomen herken ik. Ook de remedie is heel herkenbaar. Lente en zon. Is het erg? Nou dat valt wel mee. Ben er niet ongelukkig onder. Maar last heb ik er zeker van. 

Een deel van de oorzaak zit hem ook in het lopen. Ai dat is interessant. Want hetzelfde internet zegt dat je juist naar buiten moet! Oke, de adviezen van Jelle Hermus op SoChicken (heus?) klinken niet geheel wetenschappelijk onderbouwd maar een aantal herken ik wel. 

Al met al loop ik tegen een dilemma aan. Geen zin om te lopen en toch naar buiten gaan? Waarom heb ik geen zin om te lopen? Denk dat het vooral in de keuze zit om niet te hoeven lopen. Ongemerkt leg je jezelf(!) toch druk op. Zoveel kilometer om die en die wedstrijd tot een goed eind te kunnen brengen.  Best belachelijke eigenlijk. Het vreemde is dat wanneer je eenmaal buiten bent het meestal wel weer meevalt. Nu had ik al de keuze gemaakt niet meer op tijd te willen lopen en heb ik ook besloten geen ultra’s meer te lopen. Die druk ervaar ik als lastig. Teveel druk en juist bij mijn hobby is die druk ongewenst. 

In december gaan de schoenen even in de kast. In drie weken loop ik geen meter. Geen druk om ook maar iets te doen. Heerlijk. Ik skip de Silvestermarathon en sta op het punt ook de DCURBN te skippen. Lastig want dat zou zomaar de laatste editie kunnen zijn nu ‘ De Deining’  ermee stopt. Ik merk dat me goed voel bij de beslissing. Eerstvolgende uitdaging is pas ergens in mei. Prima!

Maar ja hoe nu verder? Een andere hobby brengt uitkomst. Fotografie. In de periode dat ik in winterslaap zat, ben ik me (nog) meer gaan verdiepen in fotografie en beeldbewerking. Een onderwerp is snel gevonden.  De Veluwe biedt geweldige kansen voor fotografie. Mijn liefde voor de natuur gecombineerd met een andere hobby. Klinkt als een plan. 

Je zal me vaker met een camera in het bos zien. In de decembermaand ben ik dat vaker wandelend gaan doen. Dat geeft veel voldoening. Een hele uitdaging om enigszins fatsoenlijke foto’s te maken maar dat houdt me wel bezig. Momenteel concentreer ik mij wat op Veluwe wild. Gewoon omdat ik dat leuk vind. 

Donker, bewegende dieren, donkere dieren op een donkere achtergrond. Het maken van wildopnamen in het bos kan eigenlijk niet zonder wat serieuze apparatuur. Dat heeft het nadeel dat deze vrij zwaar en onhandig is. Ik kies er dan voor om dit wandelend te doen. Dat beperkt mijn actieradius enorm. Nu wil het geval dat er nogal wat zwijnen in de omgeving zitten dus dat lukt wel. Toch begint het te knagen. Als ik nu lopend mijn camera zou kunnen meenemen? Mijn gevoel zegt dat je met deze apparatuur dat nou niet zou moeten doen. Aan de andere kant: ‘Waarom niet’? Het is ook een beetje een mindset. 

Vanmorgen de proef op de som. Ik maak met mezelf de afspraak dat fotografie op prio 1 staat en lopen op prio 2. Als ik wild spot ga ik achter het wild aan, het rondje kan me dan gestolen worden. Alleen deze keuze bevalt me al geweldig. Het is ongelofelijk maar waar. In de buurt van de Posbank loop ik tegen een kudde! mannetjes edelherten aan. Een stuk of 4/5 herten met majestueuze geweien. Prachtig. Maar helaas zit mijn camera in mijn rugzak en voordat ik die te voorschijn heb getoverd is het wild verdwenen. Ik ga wel achter het wild aan maar tevergeefs. Een paar bar slechte foto’s als herinnering.  Hoe is het toch mogelijk dat een groep van deze beesten in het niet verdwijnt op geen 100 meter afstand. Lessons learned. Betere oplossing verzinnen voor mijn camera.

Bij terugkomst heb ik geen idee hoeveel kilometer ik gelopen heb. Mijn klokkie lag nog op het nachtkastje. In totaal ben ik 3 uur weg geweest dus een kilometer of 25 lijkt reëel. Wat belangrijker is, is dat de tijd voorbij vliegt en ik het enorm naar mijn zin heb. Zou dit dan toch een remedie voor de winterdip kunnen zijn? 

Pikant detail is dat ik weer een striker tegenkwam (bij 0 graden!) en deze keer met een serieuze camera. Ik had hem voor eeuwig kunnen vastleggen zelfs voordat hij zijn broekje weer aantrok. Ik koos ervoor het niet te doen. Een sneue naakte kerel op mijn Veluweverzameling? Dacht het niet. 

 

 

Posted in Training | Leave a comment

2017-12-16 Drielandenpunttrail

Geen halve van Egmond maar de halve van Vaals. Egmond is een prachtige wedstrijd maar deze kan daar meer dan aan tippen. Op het Limburgse land rond het drielandenpunt is een prachtige gebied. Ik ken de omgeving van Limburgs Zwaarste en menigmaal herken ik punten van die wedstrijd. 

Met een flinke delegatie van Ciko zakken we af naar Vaals. Een deel zal starten op de 11 en een deel zal starten op de 21. Verzamelen bij Peter en Marlies en na een kop koffie op pad. De spanning in de groep is voelbaar. Toch wel 1000D+! Het zijn er toch iets minder. Iets meer dan 750 meter maar toch niet te onderschatten. Ik maak me echter niet zo druk om de hoogtemeters maar meer om de vette klei en dikke bagger. Een enkeling van Ciko meent met asfaltschoenen te kunnen lopen. Alles kan, maar beetje profiel is toch vaak wel erg aan te bevelen.

Het is een redelijk stukje rijden en parkeren in Vaals is niet echt makkelijk. We rijden uit de parkeerzone en hebben geluk. Op een meter of 400 van de start vinden we een plekje. Ik trek mijn schoenen aan en pak mijn rugzak. Ik trek de veter van mijn schoen kapot. Oeps. Effe een Salomon quick lace vervangen bij 2/3 graden gaat hem niet worden. Ik zet er een dikke knoop in en hoop er het beste van. 

Bij de inschrijving een eerste verassing. Mijn startnummer krijg ik van Paula IJzerman. Tsjee dat is lang geleden. Als je haar eens wil ontmoeten en een presentatie wil bijwonnen van een bijzondere trailer klik dan hier

In het startvak weer meer dan genoeg bekenden. Heerlijk wereldje dat trailwereldje. Ik start achteraan. Geen enkele ambitie om diep te gaan. Vandaag gaat een rustige duurloop worden en neem ik de gelegenheid vrienden te spreken en van de omgeving te genieten. Na een paar 100 meter klimmen meteen een baggerweiland in. Ik vind het nu al leuk. 

Ergens halverwege komt Wim langszij. We lopen lange tijd gelijk op en zijn tegelijkertijd bij het drielandenpunt. We besluiten het parcours even te verlaten voor een toeristenselfie. 

Het tweede deel is relatief vlak, veel gelegenheid om tempo te maken maar dat gaat me niet zo heel goed af. Althans dat vermoed ik. Het besef van tijd ontbreekt volkomen omdat voor de tweede keer alweer mijn bandje van mijn Suunto is gebroken. Ik loop zonder tijd en afstand waarneming. Geen idee waar ik ben en hoe hard ik loop. 

Vanwege de hoogtemeters en pratz ga ik uit van een tijd van drie uur. Alles binnen de drie uur vind ik prima. Het worden er twee-en-een half. Prima. Michel doet er 2 uur 8 over en de rest zit daar ergens tussen. Ook Hans met zijn asfaltstappers loopt een mooie tijd. 

Geen gelegenheid om de ervaringen te delen en mee te gaan naar de traditionele Chinees in Sonsbeek. Rap in de auto om op tijd te zijn voor het feestdiner van mijn dochter. Haar afstudeerscriptie is goedgekeurd en zij mag dus gaan afstuderen. Tegen middernacht schenkt mijn zoon nog een 6 dubbele cognac in. Weet hij veel. Het gaat mij niet lukken die te finishen. Toch nog een dikke DNF aan het eind van de dag. Slapen doe ik als een baksteen. 

Conclusie: Altijd leuk om met de Ciko club op stap te gaan. Nu dan een echte trail met bagger en heuvels. De regen en sneeuw bleef ons bespaard. Het lopen van een halve is toch weer anders dan een hele. Korter en toch explosiever. Ik vond het weer eens een leuke ervaring. De trail beviel me erg goed. Simpel, mooie omgeving, bagger, heuvels, redelijk kleinschalig. Helemaal goed

Posted in Training | Leave a comment

Weerman zegt binnenblijven

Als de weermannen zeggen dat we binnen moeten blijven, als het KNMI code oranje afgeeft  gaat het bij mij juist kriebelen. Naar buiten! Vanmorgen dus ver voor zonopkomst naar buiten. De eerste kilometers zijn een beetje druilerig. Geen mens te bekennen dus. Ideaal. Na een kilometer of 5 kom ik vlak bij de Posbank en groep zwijnen tegen. Het worden er steeds meer. Bij 20 hield ik op met tellen. Ik zet mijn camera op de nachtstand (dom) en ik maak 15 bewogen foto’s. Ik loop wat achter de beesten aan en raak aardig van de route af. Dwars door de sneeuw probeer ik mijn route weer op te pakken. Toch lastiger dan je denkt. Oriëntatiepunten zijn verdwenen

Het paardenpad is het nauwelijks te belopen. Los zand en dan ook nog een cm of 10 sneeuw.  Daar loopt een wandelaar op mijn pad! Tss. Haal hem snel in en vervolg mijn route via de wildbaan richting Tunnekesweg. Sneeuw wordt steeds dieper lijkt wel. Het is flink zwaarder lopen dan normaal. Op de Tunnekesweg maak ik een Selfie, en wordt ingehaald door twee trailers. Zij stoorden zich aan mijn spoor op hun pad! 🙂 

Verder naar het noorden gaat het pad omhoog. De gedachten komt even bij mij op of ik er wel verstandig aan doe mijn hele rondje te lopen. Via een stuk kaalslag  met een smal sneeuwvrij stukje track loop ik verder. Het pad is niet voor niks en pad. Onder de bladeren ligt de smeltsneeuw. Vanaf dat moment zijn mijn voeten niet meer droog te krijgen. Ik doe ook niet meer mijn best.

Via het kerkepad weer terug. Hier is de keuze door de enkeldiepe sneeuw of het modderpaadje. Ik kies de laatste. Het modderpaadje bevat ook erg veel plassen. Maar ach, nat is nat. Ik zie iemand in de verte lopen. De loopstijl doet mij denken aan Jacolien. Ik zet wat gas bij en blijf achter mijn veter haken. Ga gestrekt op de knieën en kop in de sneeuw. Dat doet goed zeer. Thuis blijkt mijn knie behoorlijk kapot. Inhalen lukt nauwelijks en ik geef het op. Stuk verder zakt de pijn en gaat het lopen wel ok. 

Hier toch weer een onmoeting met Ciko Long Distance (groep 2?). Er moet een Selfie gemaakt worden waar ik graag aan voldoe. 

Ik loop steeds meer door bagger en het kan me niks meer schelen. Zie ik wandelaars glibberen en glijden tussen plassen via droge randjes. Ik trek mij nergens wat van aan. Levert wat verbaasde gezichten op. Het roept het kind in je boven.

Via camping Beekhuizen weer terug naar huis. Het begint nu langzaam te sneeuwen. Had gehoopt dat dit iets eerder zou zijn. Er valt een enorm pak. Al met al een pittige training die ik fysiek goed verwerk. Tussen de oren zat het goed vandaag. Lekker weer, lekker getraind. Wanneer is het weer code oranje?  

Posted in Training | 1 Comment

2017-11-19 De Ronde Venen Marathon

Het inschrijven van de Ronde Venen Marathon gaat in een opwelling. Een marathon die langs mijn familie komt in november? Leek mij een ‘ no-brainer’. De marathon vindt voor het eerst plaats. Nog een argument dat mij wel aanspreekt. Start en finish in ‘ The Green Duck’. Ik ben om! 

Althans, dat was een half jaar geleden zo. Nu kwam ik terug uit de USA met een blessure. Met een blessure een marathon lopen is natuurlijk onverstandig. Wat mij doet afvragen of je het nu wel een blessure mag noemen. De klacht is pijnlijke plekken in de kuit, strakke spieren, moeilijk kunnen lopen. 

Mijn benen verzuren als ik intensiever ga trainen en ik onvoldoende werk aan spierherstel. Lees rekken en strekken, en ‘ rollen’.  In dit geval had ik een excuus want ik was op reis. In plaats van spierherstel wandel ik in New York, metro in metro uit. Eenmaal thuis neem ik wat rust, spreek af bij Job en het herstel zet in. Zoals gewoonlijk zitten de kuiten weer vol met lactaat-ophopingen. Toch moet ik niet zo lang geleden de donderdagtraining afbreken omdat mijn kuit het echt niet wil doen. Het gaat zeker beter maar ja, marathon lopen op deze manier? 

Avond voor de marathon bezoeken we de Glow in Eindhoven.

Nauwelijks getraind ga ik toch van start op de Ronde Venen Marathon, tegen beter weten in. Ik heb er nu eenmaal gewoon zin in. De dag van tevoren kijk ik op de website om mij voor te bereiden. Abcoude? Waar ligt dat ergens? De site is behoorlijk onoverzichtelijk. Ik stop de gps route in mijn horloge en pak mijn tas. Zaterdag avond ben ik in Eindhoven voor een ‘open huis’ van mij nichtje en bekijken we ‘ the Glow’. De volgende ochtend moet ik mezelf een schop onder de kont geven. Lekker een dagje op de bank! Ik ben sterk en ga op pad.

Eenmaal aangekomen blijk ik niet te zijn ingeschreven. Aha, een DNS en lekker op de bank! Maar de organisatie weet raad. Ik krijg een startnummer, een chip en een consumptiebon voor een lekkere bak snert (yuk!). De bon laat ik achter, en wat moet ik ook alweer doen met die chip? Oja in je veter. Old school hardlopen! We krijgen nog bericht dat de laatste kilometers veel bagger bevatten en dat er houtsnippers zijn gestrooid. Het zou niet te belopen zijn.  Ik krijg spontaan een beetje zin!

Tussen de ‘ bike-run’ ers in.

Het startvak is wat onduidelijk. welke kant moeten we op? Bovendien staat er in het midden nog een dranghek. Vermoed voor het publiek maar aan beide kanten staan atleten. Tot overmaat van ramp staan er ook veel fietsers in het startvak. Er is ook een estafetteloop. De fietsers staan verkeerd en moeten naar de andere kant. Stel je deze situatie voor op een kiepbrug. Heerlijk, ik krijg het steeds meer naar mijn zin. Meerdere bekenden in het startvak, ‘ the usual sus[pects’ maar ook Esther de J. Wat leuk! Meer dan twee jaar niet gezien. 

Leuk hoor Jacques, bedankt voor de support!

Ergens om een uur of 10 krijgen we bericht dat de marathon is begonnen en volg ik de meute. Ah! die kant op dus. Met Detroit in gedachten zet ik strak de rem op mijn tempo. Toch klimt het tempo steeds terug naar de 11 per uur. Het loop zo makkelijk! Maar dat had ik in Detroit ook en dat moest ik de tweede helft bekopen. Zakken dus. 

De wind is op kop, we moeten werken. Toch blijft het tempo goed. De zon laat zich zien en ik heb het goed naar mijn zin. We lopen langs de Vinkeveense plassen Het parcours is veelal smalle fietspaden en stukken langs het water. Dat valt niet tegen. We lopen over sluisjes heen en uiteraard door de dorpjes van de gemeente Ronde Venen. Langs het parcours kom ik zo nu en dan mijn zwager tegen. Leuk! Hij meldt dat er veel uitvallers zijn vanwege de zwaarte van het parcours. Huh?! 

Route van de Ronde Venen Marathon

In Mijdrecht zijn we ongeveer halverwege. Mijn familie staat langs de kant maar wederom ben ik in staat om hen volkomen te missen. Sorry Anke! Alweer! Langs de Kromme Mijdrecht zijn we op een kilometer of 25 en ik voel me nog steeds goed. Dit gaat de goede kant op! Vanaf Uithoorn gaan we weer richting Abcoude en nu met de wind mee. Tot kilometer 32. Dan krijgen mijn benen het toch zwaar. Ik voel me fit, voel me lekker, maar mijn benen passen. 

Cadeautje op de weg terug. Mooie plaatjes. Een volledige (dubbele) boog. Nadeel, hierna kwam de nattigheid.

Het lukt mij om te blijven dribbelen maar de snelheid zakt er wel uit. Ik vind het allemaal best. Hier halen Rinus, en Esther mij in. Dit stuk is een beetje saai, lange rechte wegen.

Regen ook!. De regenboog wijst mij naar de Finish. Aan het eind van het pad gaan wij ‘ De Botshol’ in. Een leuk pad dwars door de Vinkeveense plassen door. Glibberen en glijden en dat op kilometer 36!  Leuk! Hierna moeten we een boerenland oversteken en hier is het  voor het eerst dat ik moet wandelen. Enkeldiepe bagger. Niet te berennen. Dit kost mij zeker een minuut of 10.

Prachtige doorkijkjes op de Botshol

Maar we worden getrakteerd op mooie doorkijkjes. Ik ben aangenaam verrast. Het laatste stukje is een beetje doorbijten maar ik kan goed doorlopen. Ik loop met een andere marathon loper tegelijk over de finish. We worden warm onthaald. Helden zijn we! Niet veel marathonlopers in Abcoude vermoed ik. Deze keer weer een medaille en een plantje. Weer eens wat anders dan een t-shirt!

Ik loop nog even door ‘ The Green Duck’ heen op zoek naar vrienden en bekenden maar al snel taai ik af en ga ik op familiebezoek in Mijdrecht. Na een warme douche, een kop koffie ga ik weer op huis aan. 

Conclusie:

De Ronde Venenmarathon weet mij aangenaam te verrassen. Verwachtte ik ellenlange boerenpaden met uitgetrekte weilanden, niks is minder waar. Het is een landschapsloop met verrassende stukjes over boerenerven, sluiscomplexen. Mooie stukken langs de Vinkeveense plassen. Het lopen ging bovenverwachting goed. Lange tijd liep ik op een tijd van 4:00-4:15 maar het laatste stuk kostte me wat tijd. Meer dan tevreden over. Uiteraard een compliment naar de organisatie. De kleine schoonheidsfoutjes werden meer dan gecompenseerd door het enthousiasme. Zelfs de burgemeester stond bij de Finish. Dat heb ik sinds Rotterdam niet meer meegemaakt. Heerlijk kneuterig! Aanrader deze marathon. 

Posted in Marathon, Training | 1 Comment