Plan de campagne

Cadeautje op de Veluwe.

Al weken ben ik aan het nadenken over de Eiger. Deze komt dichtbij. Ik heb er geen geheim van gemaakt dat Ultra’s van 100 km in de bergen voor mij misschien iets te hoog gegrepen zijn. Op een goede dag en met goede omstandigheden zie ik mezelf de Eiger 100 finishen. De ervaring leert alleen dat ik fysiek dan best diep moet gaan en mijn mentale grens lastig is . Na 12 uur trailen vind ik het wel genoeg. Als je je realiseert dat ik na 12 uur waarschijnlijk nog niet eens op de helft ben zegt dat misschien genoeg. ‘ Mind over body’. Soms lukt dat wel maar soms kan iets heel kleins mijn mentale weerstand doen verschrompelen.  

De keuze om mezelf om te laten schrijven naar de 51 km speelt al maanden door mijn hoofd. Toch doe ik het niet. De uitdaging, de spanning, blijft verleiden. Bovendien gaat het tweede deel van de race langs de voet van de Eiger. En daar komen we toch voor?! Wat ik van me afgezet heb is wat ‘anderen’ zeggen en doen. Ik zie prachtige prestaties langskomen. De een nog verder en hoger dan de andere. Het lijkt allemaal moeilijk en zwaar en toch lukt het. Euforie! Daar wil je je aan meten. Als zij het kunnen.. Ik laat het los. 

Wat niet helpt is dat ik al ruim een week met een keelontsteking rondloop. Ademen is niet fijn maar erger nog is dat ik op 60% van mijn vermogen loop. Mijn heuveltraining van vorige week was een bezoeking en moest ik daarna bekopen. Ik kies voor rust in een periode dat ik eigenlijk keihard wil trainen. De ergernis spuit mijn oren uit.

Twee reeën nietsvermoedend op de Posbank. Blijven leuke ontmoetingen.

Vanmorgen heb ik dan toch maar een rondje geprobeerd. En verrek. Zolang ik op vlakke delen loop gaat het eigenlijk wel. Klimmen lukt slecht. Geen enkele power. De oorspronkelijk geplande 10 km worden er 15 en als ik op de kruising sta ga ik linksaf in plaats van rechtsaf. Het wordt een halve marathon. Dat valt niet echt tegen. Bij thuiskomst heb ik het gevoel dat ik toch een enigszins serieuze training heb gedaan. 

In de vrije uren ga ik op de website van de Eiger trail nog eens alle informatie langs en valt mijn oog op artikel 3.5:

3.5 Race Abandonment E101 – in Burglauenen E101 Competitors who decide in Burglauenen to abandon the race and to run directly to the Finish in Grindelwald (instead of continuing on the E101 route to Wengen / Männlichen), are entitled to receive an E51 Finisher shirt and the E51 Finishers medal.  The Competitor’s race time will appear in the final rankings list in alphabetical order, but will not receive an official ranking.

Er is een aparte regeling voor degenen die halverwege terugkeren naar Grindelwald. Daarmee besluit ik definitief mijn inschrijving niet om te zetten. Ik ga mijn best doen voor de 100 maar in mijn achterhoofd zit deze escape. Geen DNF maar een alternatieve finish. Ik bestudeer het hoogteprofiel nogmaals. Gloep!

Hoogteprofiel van de E101. Zelfde parcours als de E51 alleen doen wij nog een afdaling naar Bort extra.

Er zitten geen vlakke stukken in de race. De hoogtemeters zijn 6700m. Dat is 4 keer zoveel als op La Palma stijgen en twee keer zoveel dalen. De afdaling van de Faulhorn lijkt minder steil. De Mannlichen lijkt mij de grootste challenge net als de afdaling vanaf de gletcher. Als ik km 90 haal zie ik mezelf Finishen. Dit plaatje bepaalt voor mij de komende trainingen. Het accent komt nog meer op kracht en hoogtemeters. Als ik sterk genoeg ben om halverwege fit genoeg te zijn om goed te kunnen eten en bijtanken dan is het tweede deel overleven.  Zoiets. De tijdslimieten is iets anders om in de gaten te houden. Om 13:15 moet ik voor bij de Faulhorn zijn. Bijna 9 uur voor de eerste 35km en een heleboel hoogtemeters. Ik moet binnen 26 uur finishen. De winnaar doet er 12 uur over. Ik moet dat keer twee doen is mijn ervaring om in de buurt van mijn eigen tijd te komen. Minimaal 24 uur dus. Strak!

Ik rook het hert voordat ik haar zag. Duurde even voor ze me in de gaten had.

Ook oriënteer ik mij op mijn verblijf daar. Hotels waren al maanden geleden vol. Er zijn nog wat plekjes te vinden voor 4 nachten. Kosten € 2500,- pp. Ik ga dus zoals ik me al had voorgenomen met een tent op stap. De tent die ik heb is niet zo heel best. Stokken kapot, lek. Ik oriënteer mij wat op een nieuwe tent en vind al snel wat van mijn gading.  Ik slaap er nog en nachtje over. 

Met een groep vrienden spreek ik af ergens op een camping te verzamelen. Een ander deel zit wel in een huisje met 8 man. We zijn dus met iets van 12 man. Bovendien gaat er traditioneel een grote groep Nederlanders die kant op. Wordt vast heel gezellig!

Het geeft op deze manier rust in mijn hoofd en kan ik mij weer concentreren op de belangrijke dingen. Trainen! En veel!

Posted in Training | Leave a comment

Transvulcania marathon een video verslag

Een video verslag van één van de moosite marathons die ik tot op heden gelopen heb.

Posted in Training | Leave a comment

2017-05-13 Transvulcania afdaling

De afdaling van de Transvulcania is de ‘mayor challenge’  van deze trail. Op dit kaartje zie je de route van de Transvulcania. De route gaat van rechts naar links, tegen de klok in. Hij loopt volledig over de graat van de bergen. De gele stip is het hoogste punt. 

Op deze foto zie je de volledige afdaling. Het hoogste punt in het midden en dan naar links naar beneden.

En om je een beeld te geven van de hoogte, het laatste stukje. Als je goed kijkt zie je op de vorige foto dit deel terug. Het plaatsje Taracorza bij de zee met de finish. Pal naast het plaatsje zie je de laatste km. Finish is onderaan de berg. 

Posted in Training | Leave a comment

2017-05-13 Transvulcania Marathon

Heel lang heb ik naar deze wedstrijd uitgekeken. Veel positieve berichten over gelezen. Dus toen Monique zei: “Kies maar een leuke uit” was dat niet zo moeilijk. Bovendien ideale gelegenheid voor een weekje vakantie. Ik wist inmiddels dat de trail aan het begin van de vakantie zou moeten. Na een week eten en drinken ben je wel geacclimatiseerd maar is een trail geen optie. (Voor mij :-)). De vraag of het de Ultra of de Marathon moest worden bleek ook niet zo moeilijk. Ik neem langzaam maar zeker afscheid van de Ultra’s. Bovendien was er nog een logistieke uitdaging die mij niet zo aansprak.

Start in El Pilar

Vrijdag om 18:00 landen we op Santa Cruz de La Palma. Auto ophalen, Inchecken op onze airbnb, het eiland oversteken naar Los Llanos om het startbewijs op te halen. Het gaat allemaal soepel gelukkig.  De finishlocatie is overweldigend met een complete hal vol trailspul en achteraan de plek waar ik mijn nummer konden ophalen. Ook weer veel goodies met oa een shirt die (bijna) net zo lelijk is als het fish potatoe run shirt. De sleeves zijn mooi met de route op de sleeve geprint. Ideaal zou je denken. Helaas veel te warm voor sleeves. De instructie is allemaal Spaans. Het blijft verbazen dat in zo’n toeristenoord  er nauwelijks Engels gesproken wordt. Maar goed, 90% van de deelnemers is Spaans. We krijgen een onbegrijpelijke instructie over busvervoer naar de start. Om half 8 verzamelen ergens in La Palma? Volgens de site is de plek met auto bereikbaar. Bovendien als de start om 10:00 uur is vind ik dat wel erg vroeg.

Na de bib collectie landen we op een terrasje onder prachtige bomen en genieten van wat tapas en wijn. Om 23:00 weer thuis. We besluiten de bus te negeren en om 8 uur te vertrekken. Iets meer rust voor ontbijt en aankleden. De Ultra start om 6 uur op het zuidelijkste puntje van het eiland. De marathon om 10:00 uur. Blij dat ik nu tenminste een normale nacht kan maken.

Bij het halen van het startnummer hadden we al gezien waar de start zou zijn. We reden er langs. Met de auto waren we er binnen een half uur, niks geen drukte waar gewaarschuwd voor werd. Alleen de laaste kms mochten we niet in. We werden verwezen naar een opstapplek 2km verder. Daar stapte ik alsnog in een bus en was ruim op tijd bij de start. Ik kreeg een indruk van het landschap en kreeg steeds meer zin. Vulcanische grond met naaldbomen weinig lage begroeing. Blijft apart.

De startplek is tevens de ravito voor de Ultra en de finishplek voor de halve. Zij hebben er dan al 4 uur opzitten en 1400 meter geklommen.  De eerste 6,7 km is een soort warming up. Veel heuveltjes maar niet echt zwaar.De eerste echte uitdaging is de etappe van El Reventon naar Pico de la Nieve. Een 600 meter hoger maar met regelmatig weer een stukje naar beneden. We krijgen een beeld van de dag. Na enige tijd komen we boven de wolkengrens. We lopen in de zon. Ik kijk mijn ogen uit. Het landschap is geweldig mooi en regelmatig worden we vergast met een mooie doorkijk. We zien de wolken tegen de rotsen opkruipen.

Het kost mij drie uur om pico de la Nieva te bereiken. Kilometer 18! Mooi tempo, zo’n 6 per uur. De volgende etappe is naar Pico de la Cruz. Slechts 5 kilometer verder maar ik weet genoeg. 300 meter klimmen klinkt makkelijk maar dat valt vies tegen. Het stukje van 5 km kost mij anderhalf uur! Dit stuk gaat nog redelijk goed. Ik kan goed eten en drinken. Ik kan mij herinneren dat ik alleen al op dit stuk een liter water drink. Kilometer 23 en ik heb al minstens 2 liter water op, een halve liter cola en nog wat sportdrank.

De volgende etappe is maar 4,5 km. Klinkt als half uurtje maar mooi niet! Op dit stuk gaat het bij mij mis hoewel ik dat nog niet goed in de gaten heb. Ik drink weinig op dit stuk en eten al helemaal niet. Ik zit hoog in mijn adem en ik voel mijn hartslag. Ik vermoed dat ik de warmte en de ijle lucht niet zo goed verteer. We klimmen naar de Roque de los Muchachos. Een sterrewacht. Ook hier weer prachtige vergezichten. Je ziet Tenerife liggen.

Verzorgingspost op Roque de los Muchachos

De verzorgingspost is hier fenomenaal. Een grote tent met alles wat je maar lust. Veel fruit, veel trailfood. Een balie waar je een pastamaaltijd kan afhalen. Er lopen cameraploegen rond. Ik probeer voorzichtig een stuk watermeloen en dat gaat meteen fout. Mijn maag komt keihard in opstand. Ik besluit hier lang te pauzeren en te zorgen dat mijn maag weer tot rust komt. Dat lukt vrij redelijk. Ik eet wat en krijg zelfs een glas cola naar binnen. Ik tref hier ook  Bas die vrolijk een dubbele boterham naar binnen douwt. De cameraploeg is geïnteresseerd in de route tattoo op zijn arm. Die gaan we vast in de film terugzien.

Positief element is dat hier de tijdslimiet is gesteld. Je moet hier voor 17:00 uur weg zijn. Ik ben er om 15:15. Ruim op tijd dus. Gelukkig heb ik hier bereik met mijn telefoon. Ik kan Monique berichten dat het “iets” later wordt. Dat geeft rust in mijn hoofd. De afdaling is een kilometer of 17. We zitten op dat moment op 2400 meter. Volgens mij iets van een gemiddelde van 15%.

De afdaling is dan ook killing. Het eerste stukje is 10km en een afdaling van 1300 meter. Gemiddelde van 13%. Op de laatste post El Time tref ik het Nederlandse groepje weer. Een van de mannen had moeite met de beklimming en belande bij de EHBO. Gevallen en kapotte knie. Met een injectie (??) was de pijn snel verdreven en kon hij verder. De dame was in de afdaling gevallen. Knie kapot en onder de schaafwonden. Zag er best serieus uit. Een gehavende club. Als je hier valt, val je op lava. Dat is bijna direct serieus. Het was ook opvallend hoeveel EHBO hier rondliep. Ik heb meerdere incidenten gezien. Ook op de diverse EHBO posten heb ik veel ellende bij elkaar gezien.

Nog 7 km en ruim 1100 meter dalen. De bovenbenen staan op ontploffen. Het stuk wordt technischer. Ook veel paden van gladde rotsblokken. Erg oppassen met het neerzetten van je voeten. Wegglijden op wat los zand is zo gebeurd. Gelukkig komen we weer wat in het bos. Daardoor lopen we weer in de wolken en is in ieder geval de zon even weg. Elke kans die ik krijg om water over mij heen te gooien grijp ik met beide handen aan.

Langzaam maar zeker zien we de haven, finishplek opdoemen. Nog twee kilometer dalen. De finish in zicht geeft kracht maar het gaat zo langzaam. Eindelijk ben ik beneden en vrijwel direct is er de finish. Het is er druk. Ik kijk uit naar Monique maar kan haar niet vinden. Na de streep krijg ik een zware medaille omgehangen. Gelukt!

Conclusie: Wat een prachtige en heftige trail is dit. En wat heb ik hem weer onderschat. Ik zal het wel nooit leren. Nu was ik best wel voorzichtig maar toch mis. De organisatie is echt top. Alles om jou een unieke ervaring te laten beleven. Nu dagen nadien geniet ik nog na. Voor de volgende trails zal er nog wel wat extra getraind moeten worden. Tot km 23 ging het uitstekend, daarna ging ik in het rood. Als dan het eten erbij inschiet gaat het mis. Dat moet beter. Maar in ider geval had ik de rust om op km 27 even tijd te nemen. Mentaal gezien een overwinning

Finish in Pourto de Taracorza

 

Posted in Training | Leave a comment

Geen nieuws, goed nieuws.

Geen schokkende zaken deze week. Ik doorloop alle trainingen. Enigste wat mij iets verbaasde is dat de route naar de Ciko club iets langer is dan ik had gedacht. De dinsdagtrainingen zijn best pittig en dat mede door het voor en natransport naar de club. Blijkt een ruime 9 km te zijn. Deze keer is op dinsdag er geen trainer beschikbaar. Alleen Gerrie kan een training verzorgen, maar door een blessure alleen op de baan. Voor mij geen optie. Ik keer om en na 19 km weer thuis. 

Op koningsdag kies ik voor een eigen rondje en de heuveltraining gaat de dag erna relatief makkelijk. Vandaag dan de duurloop. Fantastisch loopweer en toch niet zo heel druk in het bos. Deze keer verschalk ik een buizerd op een tak. Lukt me niet zo heel vaak. 

Ook weer genoeg herten en reeën maar nauwelijks een fatsoenlijke foto. Al met al loop ik deze week weer richting de 75km zonder noemenswaardige problemen. Proberen dit nog even vol te houden tot La Palma. Hierna gaat de intensiteit verder omhoog.

Positief om te vermelden is dat de Detroit Marathon een go is. Duurt nog even maar de tickets zijn besteld. Kortom, business as usual. En dat is op zich goed nieuws.

Posted in Training | Leave a comment

Luilak

Het lopen is even dramatisch. Ik geef er aan toe. Wel ben ik even in het bos. Best lekker!

Het moet niet gekker worden!

Posted in Training | Leave a comment

Zwijntjes

Na de Woldbergtrail neem ik weinig tijd om te herstellen. Sterker helemaal geen tijd. Schat zo in dat dit wel moet kunnen. Voel me fit afgezien wat weerbarstige spieren in kuit en rug. Toch valt de dinsdagtraining mij zwaar. De energie is nog niet helemaal terug en loop ik een best pittige training. De laatste van de 6*800 heb ik dan ook niet heel veel tempo meer. De eersten gingen nog redelijk in 13 per uur. In het peloton werd dat opgemerkt. Wat zij niet weten is dat het kilometrage wel wat stevig opliep. Uiteindelijk loop ik op die dinsdagavond een 26 kilometer. 

Minstens 30 zwijnen waarvan 15-20 biggen. Binnenkort gaan we ze tegenkomen in Velp!

De donderdagtraining verruil ik voor een behandeling bij Job. Door de stevige trainingen kan wat extra onderhoud geen kwaad. De kuiten kan ik op de milimeter aanwijzen waar iets zit. Ik kan dat tegenwoordig feilloos voelen.  In de rechterkuit diep in de gastrocnemii caput laterale zit een stevige verharding. Het kost Job geen enkele moeite deze plek te vinden maar hij gaat dieper op zoek naar de oorzaak. In het rechterbeen zijn de spieren echter in topconditie. Goed om te horen. 

Het linkerbeen verkeert zelfs nog in een betere conditie. Behalve de soleus. Maar ja, die stribbelt al mijn hele leven tegen en het zou verbazing wekken als daar niet iets mee was. De rug is er wat slechter aan toe. De spiral nerves met name. Job heeft drie maanden geleden al een eerste behandeling gegeven. Nu dan de tweede. Het zit erg vast. Sportmassage op deze plek voegt een nieuwe dimensie toe aan spierpijn. Tjemig wat is dat heftig. Maar het resultaat mag er zijn. De dag erna voelt de rug alweer een stuk beter. Ik zie een derde of misschien wel structurele behandeling wel gebeuren. 

De heuveltraining van vrijdag staat in het teken van de techniek. Je kan een heuvel ook op techniek beklimmen maar vooral ook afdalen. Ik probeer op verschillend snelheden en paslengtes de heuvel op te lopen. Idee daarbij is de hartslag zo laag mogelijk te houden en de verzuring zo lang mogelijk uit te stellen. Heuvelop merk ik weinig verschil, helaas. Heuvelafwaarts heb ik mij wat verdiept in de vereiste techniek. Meerdere tips gevonden waarvan de belangrijkste toch wel zijn. Zoveel mogelijk voorover blijven leunen, achteroverleunen leidt tot remmen. Paslengte blijven houden en verlengen. Niet naar de grond kijken maar een meter of 10-15 vooruit en verstand uitzetten. Het is wonderbaarlijk hoe dit werkt. Behalve het verstand uitzetten. Daar moet ik toch wel meer op trainen. Zeker de minder steile stukken kan ik vlotter naar beneden zonder dat ik uit controle raak. Bij steilere stukken gaat het steeds beter maar het verstand uitzetten wil nog niet echt lukken. 

Vijf meter voor me komen twee zwijnen knorrend tot stilstand. Ze observeren kort en trekken een sprint. Mijn camera kan dit soort snelheden niet aan maar deze foto valt mee.

Vandaag dan voor het paasontbijt een langere duurloop. Het is nu extreem vroeg licht dus vroeg op. Paasontbijt staat op 10 uur (kinderen!) Om half zeven ben ik in het bos. Zonder ontbijt dus. Nog geen 10 minuten later loop ik tegen een eerste kudde zwijnen aan. En wat voor een kudden. Ik tel een stuk of 10 volwassen beesten en zeker 15-20 biggen. En dat in het Beekhuizensebos! Ik loop verder en vlak na de begraafplaats ontwijk ik wat wilde paarden en ruik de tweede groep zwijnen eerder dan dat ik ze zie. Ik sta pal! Op nog geen 5 meter voor me steekt een groep zwijnen mijn pad over en kennelijk heb ik ze daarbij verrast. Ik proef wat aarzeling bij de twee zwijnen links die naar de twee zwijnen rechts willen. Mooie beesten. Ik houd in en laat ze oversteken. Mooi gezicht.

Tunnekesweg. Een groep herten van zeker 20 stuks. Hoewel de vlakte daar erg open is zijn ze toch zo verdwenen in de glooiingen van het landschap.

Het feest is nog niet afgelopen als ik bij het radarstation 5 volwassen mannetjesherten zie passeren. Wat een enorme beesten. Als ik denk dat het voorbij is tref ik op de Tunnekesweg nog een groep herten van minstens 20 stuks. Groepen herten van die omvang heb ik alweer langere tijd niet gezien. Nog geen bambi’s maar dat zal niet lang meer duren. 

Jacolien reageerde onlangs nog wat verbaasd over het feit dat ik het wild ruik. Ik kan ruiken als wild mijn pad gekruist heeft. Een onmiskenbare geur. Hoe mooi die beesten er ook uit zien, ze stinken enorm. Tegenwoordig denk ik dat ik zelfs verschil ruik tussen herten en zwijnen. We moeten maar eens vroeg afspreken en bij een geurspoor stilstaan. Ik weet zeker dat je dat nooit meer vergeet. 

 

 

Posted in Training | 1 Comment

Woldbergtrail

Perfecte arminzet, elleboog bijna op slot. Kniehef  minimaal 90 graden. En dan maar beweren dat ik mijn best niet doe bij de loopscholingsoefeningen. 

(Sorry trainerts, onbegonnen werk)
Posted in Training | 1 Comment

2017-04-08 Woldbergtrail 50k DNF

Het ligt niet aan de trail, het ligt niet aan de organisatie, het ligt niet aan het weer. Het ligt alleen aan mezelf. Ik had niet moeten starten, me niet moet inschrijven. Alles zit me tegen. Ik heb niet zoveel zin, het parcours trekt me niet aan, de organisatie staat me tegen, de speaker irriteert me. Het ligt niet aan de wedstrijd, het ligt aan mezelf. Vlak voor de wedstrijd krijg ik bericht dat door het geringe aantal deelnemers de wedstrijd is gewijzigd. In plaats van een rondje van 50 km twee rondjes van 25. Wist ik dit van tevoren had ik me niet ingeschreven. Ik probeer het nog, met de gps het hele rondje? Monique voelde het al aan. Jan , mijn partner in crime, idem. Hij probeert het nog. Wil het best inkorten tot 25. Ik weiger. Waarom? Tsja, wil toch 50 lopen.

De sfeer is goed, de organisatie is meer dan behulpzaam. Er zijn zelfs dames die assisteren bij de douches. Daar ligt het niet aan. Ik reis met Jan af. Uurtje rijden, vooraan parkeren. We zijn de eersten. Van de 25 inschrijvers, dagen er maar 20 op. Hoezo kleinschalig. We nemen een kop koffie, zien Stella meer dan levensgroot het rondje aanprijzen.    

Bij de start bespreken we de wedstrijd. Twee jongens willen voor de titel. We dollen ze een beetje. Marlon is de enige bekende. Om 10 uur is de start en ik ben Jan al heel snel kwijt. Hij heeft er zin in. Zelf loop ik veel te hard. Ruim 11 per uur. Ik krijg dat niet meer uit mijn systeem. Het eerste rondje loop ik dan ook in iets van 2:15. Een 50km in 4 uur 30 zou voor mij een pr zijn. Niet goed dus. Op km 20 begint de kuit te trekken. Dat is de laatste druppel die ik nodig heb. Ik stap uit na 25km, ik vind het allemaal best. 

Ik leef wat mee met de 15km start, zie de eerste op de 50km finishen (3:45) en de eerste op de 25 (1:30). Ik krijg een medaille omdat ik toch een rondje heb gelopen. Ik zeg al dat ik hem niet wil en hem hem sowieso weggeef. Ik krijg hem toch en geef hem aan een kind dat mij best eng vind. Vader en moeder vinden het geweldig. Het kind vind mij maar een engerd. Ik spreek nog met Jaap. Volger van mijn blog. (Sorry Jaap je treft mij in een verkeerde stemming). Gelukkig/Helaas (vul maar in) valt Jan ook uit. Hij loopt als een tierelier maar krijgt last van een oude voetblessure en moet stoppen op km 37.  Al met al dus vroeg thuis. Twee kneuzen in de auto met beiden een DNF. Jan geniet want is blij met zijn vorm,  en snelle tijd. Ik ben ook blij omdat die eerste ronde veel harder ging dan ik had verwacht. Ik kan blijkbaar nog wel langere afstanden lopen met 11 per uur. 

Conclusie: DNF en het doet me helemaal niks. Blij met de snelheid op de eerste 25km. Pijn in de kuit baart me een beetje zorgen. Toch maar weer een sportmassage. Over de Transvulcania maak ik me geen enkele zorgen. Al met al een raar verloop van de wedstrijd. Gauw maar vergeten. 

Posted in Training | 1 Comment

Grenzen en nieuw materiaal

Salomon XA Pro 3D

Trainen op de grenzen van belastbaarheid. Geen wetenschappelijke benadering maar gewoon op gevoel. Wederom 4 trainingen deze week. Hadden er 5 kunnen zijn maar dat is net te veel. De dinsdagtraining is wederom pittig. Niet de kerntraining van Jan die aan het oefenen is voor zijn praktijkexamen maar alles bij elkaar. Toch weer ruim 21km. Bovendien train ik met nieuw  ‘materiaal’. De schoenen die ik 5 jaar geleden kocht voor de TAR zijn tot op de draad versleten. De zool valt letterlijk uit elkaar. Verder is de schoen nog helemaal in orde. Ik hoef niet op zoek naar een ander type schoen. De Salomon XA pro 3D  is een perfecte schoen voor mij. Het doet mij deugd dat deze na 5 jaar nog bijna exact hetzelfde is. Ook investeer ik in compressiekousen. Mijn kuiten blijven kwetsbaar. Het is niet zozeer gewenst maar meer een noodzaak. Deze keer geen Herzhog maar Compressport. Als ik ze vergelijk blijkt wel dat ook mijn Herzhogs versleten zijn. De rek is er wel een beetje uit.

Oude zwembad in Arnhem

Op woensdag is er weer een HAN Bruist training. Met een man of 50 lopen wij een deel van de Klein Zwitserlandtrail. Het is een vast onderdeel van de training dat er allerlei opdrachten gedaan moeten worden. Hier pijnigen wij onze hersens over een mooie limerick. Uiteindelijk doel is de wisseltrofee (Die dit team net niet wint met een ondankbare 4e plek) en bijgaand doel is het ontdekken van de buitenlandse reis van 2017. Na een macaronimaaltijd volgt de presentatie en het blijkt dat we naar de Zwisterse Alpen gaan! Omdat de bijeenkomst dichtbij is ga ik hier lopend heen en alles bij elkaar loop ik toch weer een kleine 15 km in het Beekhuizense Bos met de nodige hoogtemeters. 

Consequentie is dat ik donderdag vermoeide benen heb. Ik moet kiezen tussen de Ciko training van donderdag of de heuveltraining van vrijdag. Ik kies voor de laatste. 

Rozendaalse veld

Op zondag is het weer tijd voor de duurloop. Ik sta weer vroeg naast het bed en ben vroeg op pad. Heerlijk. Het wild beloont mij door overvloedig aanwezig te zijn. Zelfs een groep van 15 zwijnen  waarvan minstens 5 jongen. En dat aan de voet van de Keienberg! Helaas laten de benen het afweten en ben ik na 18 km weer terug. Beetje kort maar het is niet anders. 

Ondertussen passeren weer tal van buitenlandse avonturen. Ik heb familie in Interlaken die mij uitnodigen de Jungfrau marathon te komen lopen. Hun Hotel is naast de start. Dit jaar gaat echt niet meer lukken maar in 2018 moet die er maar eens aan geloven. 

Een ander avontuur is de marathon van Detroit. Ook hier is een combinatie met familiebezoek.  De marathon moet een bijzondere zijn. Ondermeer passeer je de grens met Canada en moet je je paspoort meenemen tijdens de wedstrijd. Ik heb nu al zin. 

Daar sta je dan. En deze stier zet geen stap opzij.

Posted in Training | Leave a comment