Totale waanzin

Totale waanzin. Er zijn een aantal wedstrijden in de bergen die dusdanig gewild zijn dat er bizarre taferelen ontstaan. Gisteren kon je je inschrijven voor de Eiger trail 100km. De organisatie meldt vol trots dat er 30.000 inschrijvingen zijn voor 500 startnummers. In drie minuten is de wedstrijd uitverkocht. Ik vraag mij werkelijk af of er wel 30.000 mensen zijn die deze afstand kunnen volbrengen. Vandaag kon ik mij inschrijven voor de 50km. Ik had er een hard hoofd in. Ten eerste zit ik op kantoor en moet het ergens tijdens mijn werk regelen en ten tweede is dit een van de populairdere afstanden. Ik krijg een wat cryptisch mailtje dat het geld is afgeschreven. Ben ik dan ingeschreven? 

Vanavond lees ik mijn naam op de startlijst. Het is gelukt. De organisatie meldt nu dat de 700 startnummers in één minuut zijn verkocht. Hoe is het mogelijk. Ben ik blij? Vind ik dit wel leuk? Blij wel, ik wil dat kiezeltje (medaille) ophalen. Ik noem het ‘Unfinished business’. Is het dat laatste keer? Ja dat ook. Vanaf nu ga ik alleen nog maar exotische marathons in de bergen lopen waar ik niet voor in de rij hoef te staan. 

Erratum: De Eigerorganisatie is het met mij eens.

 
WAHNSINN BEREITS BEI DER ANMELDUNG

Die Startplätze waren im Blitztempo vergriffen: 
E101 – 500 Startplätze innert 3 Minuten 
E51 – 700 Startplätze innert 1 Minute
E35 – 450 Startplätze innert 1 Minute

Posted in Training | Leave a comment

Voorbereiding Eiger trail

Afbeeldingsresultaat voor running elstHet is wat. Het zomerseizoen is nog niet eens afgelopen of ik moet al bezig zijn met seizoen 2019. Alex, de man achter de trailrunning-trainers-opleiding, plaatst een berichtje op FB. Of er mensen zin hebben om de Eigertrail te lopen. Hij plaatst het oproepje binnen zijn eigen hardloopvereniging. Op de vraag of ik mij daar als buitenstaander bij mag aansluiten krijg ik positief bericht. Op zijn oproepje reageren 20! atleten. Hoe anders is dat bij Ciko. Ongelofelijk toch. Het is jammer dat de trailgroep ver weg is van Arnhem en de Veluwe.

Afgelopen woensdag is er een informatieavond en ontmoet ik een deel van de groep. Het is allemaal los georganiseerd. Belangijkste reden is gezelligheid en drukken van de kosten. Er kan gezamenlijk gereisd worden en ze hebben ervaring met het huren van stacaravans op een camping in Interlaken. Kosten ongeveer €100,- voor drie nachten p.p. Eventueel kan er ook een tentje opgezet worden. Een van de leden gaat met zijn familie die kant op en biedt aan voor de groep een bbq te organiseren voor de eerste avond. 

We gaan het allemaal zien maar voor Zwitserland is dat eigenlijk best wel een goede deal. Vergelijk het met het aanbod van MST €465 (excl startbewijs)  Tot het zover is zal ik wat vaker proberen aan te sluiten bij de groep om wat mee te lopen. Enigste wat nog moet gebeuren is op tijd inschrijven. Had Alex voorheen nog een ingang om een groep in te schrijven, nu moeten we dat allemaal apart doen. Op 1 november, om  12:00 moet ik voor de pc zitten. Hopen dat het lukt. 

Posted in Training | Leave a comment

Nr 100 (en 101 en 102…)

Met de Jungfraumarathon heb ik mijn 99e Marathon of langer gelopen. Dan krijg je natuurlijk de onvermijdelijke vraag wat de 100e moet worden. Allerlei scenario’s passeren de revue. Verre reis in de winter gecombineerd met een marathon? Kan niks geschiktst vinden in februari.  Bram biedt mij een startnummer voor Eindhoven aan. Mwoahh! De mooie marathons in de bergen duren mij veel te lang. Ik pluis wat kalenders door en kan moeilijk een keuze maken. Is er nu echt een marathon die eruitspringt? Berenloop, Houffalize? Stuk voor stuk marathons die ergens op de bucketlist staan. Dan krijg ik bericht van de onvolprezen Rinus over de DCURbN. Absoluut een van mijn favoriete ultra’s. Ik vind hem geweldig en hij past in mijn planning. Lekker relaxed organisatie, prachtige loop. Ik pols tegen beter weten in mijn atletiekvereniging of er iemand belangstelling heeft. En zowaar meldt zich iemand. Als ik afgelopen zaterdag naar de EOFT in Nijmegen ga met mijn clubje avonturiers melden zich zowaar Iris en Jan zich ook. Ik proef nog wat twijfel maar de toon is gezet. Ik meld me aan zodra de inschrijving ergens in oktober open gaat. Daarna heb ik nog drie maanden om een beetje in vorm te komen. :-). 

Ondertussen leg ik ook contacten met een andere atletiekvereniging die een stuk actiever is op de trails dan Ciko. Helaas zit de club wat verder weg om vaker mee te trainen maar dat zal de komende tijd wat veranderen. Besloten met hen af te reizen naar de Eigertrail. Moet die kiezel toch een keertje ophalen!  

Vandaag opent de inschrijving voor de Mt Blanc Marathon. Die moet er ook maar eens aan geloven. 

En zo staat de teller dan al snel op 102. Daarvoor zullen nog wel wat trainingsmarathons komen. Enigste wat ik nog moet doen is ze uitlopen. Krijg er gewoon weer zin in. 

 

 

Posted in Training | Leave a comment

Bronst

 
Afgelopen zondag leid ik een groepje hardlopers van een Nijmeegse hardloopgroep rond op het NP de Hoge Veluwe. Het natte weer schrikt de groep blijkbaar wat af want de opkomst is lager dan verwacht. De groep die wel komt heeft het duidelijk naar de zin en zijn aangenaam verrast door de route. De route gaat voor een groot deel langs een aantal uitzichtspunten die erg mooi zijn. Dat had een paar hoogtepuntjes moeten opleveren als de heide paars was geweest. Helaas, de hete zomer heeft de heide behoorlijk aangetast. Verder gaat de route langs een flink aantal ‘ wildspots’. Zelf zie ik helemaal niks maar een groepje dat iets vooruitloopt heeft geluk en kruist een paar edelherten. 

De volgende dag ben ik er weer. Spectaculaire luchten, zelfs een regenboog. Die zie ik niet zo vaak op de Veluwe. Ook struikel ik over de herten. De bronst is begonnen. 

 

Twee dagen ben ik er weer, nu met Monique. (Bijna) niks gezien en al helemaal niks gehoord. Hoe is het mogelijk.

Posted in Training | Leave a comment

2018-09-08 Jungfrau Marathon

Hij stond al lang op het lijstje. Deze marathon staat te boek als de mooiste van de wereld. Nu waag ik dat te betwijfelen maar mooi is ie zeker.  Het is geen bergtrail maar een bergmarathon. Eenvoudige paden en weinig technisch parcours. En het moet gezegd worden, de omgeving is absoluut schitterend. Bovendien heeft Monique familie wonen in Interlaken. De optelsom is snel gemaakt.

We zijn er al iets eerder om er een kleine vakantie van te maken. We genieten wat van de omgeving, bezoeken een grot en een waterval. Uiteraard eten we ook goed van de Zwitserse kazen. Op vrijdag gaan we naar de Expo en lopen wat rond in het startgebied. We verblijven in het huis van de familie (nogmaals dank) dat op loopafstand van de start is. Ik probeer nog aan een evenementshirt te komen. Die had ik niet besteld. Helaas is men streng. Jammer dan. 

Op Zaterdag is de start om 08:30 en de weersverwachting is goed. Hele dag helder, zon. Ik schrik weer even van de temperaturen in Interlaken, 27 graden! Nee he, niet weer (te) een warme marathon. Maar gelukkig is het op de finish 14 graden. Ideaal. In het startgebied is het nodige vermaak met Zwitserse folklore. Voor de start het volkslied, een lawinepijl en weg zijn we. 

De eerste kms zijn vlak. Een lusje door Interlaken en dan via Böningen, Wilderswil en Zweilütschinen naar Lauterbrunnen. Dit stuk is vooral leuk vanwege de supporters. Veel muziek, Zwitsere bellen en enthousiast volk. We rennen langs het spoor en elke keer als er een trein langskomt hangen de passagiers uit het raam om ons aan te moedigen. Erg grappig.

In Lauterbrunnen aangekomen doen we nog een flinke lus. Op km 25 begint wat mij betreft de marathon pas echt. We klimmen langs de muur van Wengen naar boven. Dit stuk is het steilst. In Wengen is de eerste tijdslimiet op 30km van 4:10. Die limiet haal ik met gemak. In het peleton gaat het bericht dat dit het zwaarste deel was en dat het vanaf hier alleen nog maar finishen is. Huh?  

Hier wreekt mijn matige conditie zich. Het parcours stijgt alleen nog maar, dat is best wel pittig maar ik heb wel eens sterker geklommen. De paden zijn best wel breed, er is ruimte genoeg. De omgeving wordt echter steeds mooier en mooier. We kijken al vanaf de start op de Jungfrau maar naarmate we hoger komen, komt de mûnch, en de Eiger daar bij. Ook het Jungfraujöch, gletcher is goed te zien. Het weer werkt fantastisch mee. Kraakheldere luchten, heerlijke temperatuur. De laatste kms vallen mij best zwaar maar met zo’n uitzicht is het alleen maar genieten. Als ik de 35km grens passeer weet ik ook dat ik deze editie ga finishen en is het alleen nog maar genieten. 

Monique & Anke staan op de finishlijn. Fijn dat ze deze wedstrijd van de lijn meekrijgen maar ook kunnen genieten van een fantastische sfeer op Kleine Scheidegg. Eenmaal over de finish is het druk. 4000 deelnemers en evenzoveel toeschouwers. Leuk voor de sfeer maar wel een beetje druk. Vooral met de trein naar beneden is het dringen. Maar eerst maar eens een overwinningsbiertje.

Conclusie: De Jungfraumarathon is absoluut een mooie marathon. Het parcours gaat over priveterrein dus de enige echte editie is alleen te lopen op de dag zelf. De sfeer is fantastisch en wat mij betreft een aanrader. Het is mijn 99e M+ en de laatste ingeplande M van het jaar. Geen idee welke nr 100 moet worden. 

Posted in Training | 1 Comment

2018-06-16 Montafon Total Trail (Ultra) 33km 3300D+

Hochjoch op vrijdag, dikke wolken en zelfs regen.

In mijn hoofd dondert het spektakel van de Montafon Total Trail Ultra nog na. Het bezoek aan het Montafon Gebergte heeft alle kenmerken van een bliksembezoek, maar maakt veel indruk. Op donderdag zit ik nog achter mijn bureau op kantoor, op vrijdag en zaterdag sta ik op de Hochjoch. Op maandag ben ik weer op kantoor. Fysiek ben ik aan het werk, in gedachten ben ik nog in de bergen. Mijn benen en longen herinneren mij eraan dat het nog niet zo lang geleden is.

Hochjoch op zaterdag, 25 graden en strak blauw

De voorbereiding op de trail is slecht. Na de Koning van Spanjetrail neem ik een week rust om een beetje bij te komen. Hierna ga ik met Monique twee weken naar Toscane. Hoewel je daar prachtig kan lopen komt het er totaal niet van. Normaal gesproken prima, maar voor deze voorbereiding niet zo handig gepland. Uiteindelijk heb ik een week of twee om een beetje conditie op te bouwen.

Route en hoogteprofiel

De trainingen gaan eigenlijk best goed. De week voor de trip nog een flinke heuveltraining. Ik loop 30 keer de keienberg op, zo’n kleine 1000 D+. Dat geeft vertrouwen aan de deelname.

De uitdaging van deze wedstrijd zit niet in de afstand. Die zit in de hoogtemeters. 4200D+ op 47km is bizar veel. We hoeven ‘maar’ 3000 meter te dalen dus dat scheelt. De finish is bij Nova Stoba op 2000 meter. Uiteindelijk blijkt dat voor mij een maat te groot te zijn en switch ik naar de 33km en 3300 D+. Nog steeds erg veel. 

Tijdens de eerste klim

Vantevoren weet ik eigenlijk al dat ik niet fit genoeg ben voor zo’n zware loop. Gelukkig biedt de organisatie de mogelijkheid om bij Gafrescha (30km) te kiezen of je rechtdoor gaat of naar beneden voor de 47km. Op dat punt moet je binnen de 7 uur zijn. Dertig kilometer in 7 uur klinkt toch heel haalbaar zou je denken. Ik laat het los en ga het wel zien. 

Op deze plek sta ik oog in oog met een piloot in een zweefvliegtuig, bizar.

De start is in Schruns, een klein skidorpje in Oostenrijk. In het startvak staan een paar 100 deelnemers. De organisatie is duidelijk trots op de hoge opkomst. Zelf geniet ik meer van de kleinschaligheid. In het startvak ontmoet ik een contingent trailers uit IJsselstein. Voor de meeste is dit de eerste serieuze trail. Als ze mij om tips vragen wijs ik op de twee grootste tegenstanders van de dag, te weten de hoogtemeters en de zon. Het is weer snikheet. Het zal niet zo zijn. Ook zie ik een bekend gezicht, Ina O. Nog nooit ontmoet maar de kracht van FB zullen we maar zeggen. Onderweg treffen we elkaar een paar keer. 

Afdaling vanaf Kreuzjoch

Plan de campagne is vandaag genieten, de finish halen. Tijden zet ik direkt uit mijn hoofd (weet het nog steeds niet). Klasseren is het doel. Ik heb een actioncamera bij me en ga op pad om mooie plaatjes te maken. De start is onder de kerk en als die 7 uur slaat gaan wij op pad. We verlaten Schruns in Oostelijke richting en de eerste drie kilometer zijn makkelijk. Zo plat als de Veluwe. We maken een linkerbocht en hoppa, klimmen. We starten op 700 meter en klimmen naar 1300 meter. Het is nog heerlijk koel, we hebben schaduw van de bomen en lopen langs prachtige gehuchtjes. 

Het klimmen gaat verbazingwekkend makkelijk. Ik loop zwaar met de rem erop, ik weet dat er nog genoeg komt. De beklimming gaat verder naar 1900 meter, de Hochjoch. Gisteren was ik daar ook met de kabelbaan. Vanaf daar kon je niet verder maar vandaag doen we dat wel. Op naar Sennigrat op 2300 meter. De laatste 400 meter ervaar ik als het zwaartst. Het pad wordt ietsje technischer en wellicht speelt de ijle lucht een rol. Ook lopen we nu vol in de zon. 

Graat tussen Hochjoch en Kreuzjoch

Vanaf daar lopen we op een graat naar het Kreuzjoch. Eerst dalend naar 1900 meter en dan weer klimmen naar 2395m. Persoonlijk vind ik dit stuk het mooiste van de trail. Mooie vergezichten, lekker rustig, prachtig weer, toch beetje koeler dan beneden. Ook passeren we een paar kleine sneeuwvelden

De afdaling van Kreuzjoch naar St Gallenkirch is een uitdaging. Van 2395 meter naar 900 meter. Een afdaling van 1500 meter die me doet denken aan de Transvulcania van een jaar geleden. Lang en steil naar beneden. Het gaat me wonderwel vrij redelijk af. Gelukkig is de afdaling niet al te technisch. Ik begin de afdaling ongeveer 5 uur na de start en begin me daar al zorgen te maken over de tijdslimiet. Ik bespreek dat met een Oostenrijker die aangeeft dat we tijd genoeg hebben. Zelf ben ik wat minder optimistisch. 

Paar kleine sneeuwveldjes

Als ik eenmaal beneden ben bij de verzorgingspost staan mijn benen op ontploffen. Hoewel ik redelijk dribbelend naar beneden kon bleek het toch een enorme aanslag op mijn lichaam. Mijn benen schreeuwen om rust. Die pijn kan ik redelijk negeren. De opkomende misselijkheid niet. Nee he, het zal niet waar zijn. Deze keer heb ik belachelijk veel gegeten, een lege maag heb ik zeker niet. Ook drinken ging goed, maar vast te weinig. Ik had zelfs zouttabletten bij me. 

Bij de verzorgingspost in St Gallenkirch (in de zon!) moet ik even rust nemen. Ik krijg een kop soep die prima smaakt, behalve de vermicelli. De misselijkheid slaat toe. Ik kan het allemaal binnen houden maar het zegt genoeg. Na een kwartiertje ga ik weer op pad. het is meteen weer klimmen. De totale klim is 1100 meter. In eerste instantie dacht ik 1500 meter maar vergis mij. Dat was wel het geval op de 47km. Dat scheelt. 

Richting Kreuzjoch

Op 1300 meter slaat de misselijkheid dan toch genadeloos toe. Alles wat in mijn maag zit moet eruit. Helaas is dat niet veel. Ik verlies hier veel tijd, maar na de misselijkheidsaanval voel ik me beduidend beter. Mijn klimsnelheid is gedaald naar 400 meter per uur dus ik mag nog twee uur klimmen. Hier is een breekpunt. Ik sta op het punt om, om te keren maar geef mezelf een schop onder mijn kont. Ik heb nog zoveel tijd om te finishen.

De beklimming wordt een bezoeking. Ik ga diep in het rood. De organisatie heeft aan het eind nog een verrassing in petto. Als ik denk nog een 100 meter te hoeven klimmen komt er een flinke afdaling, een heuvel en weer een afdaling. Dat doet iets met je zo op het eind. Maar na een laatste krachtsinspanning finish ik dan toch bij de berghut Nova Stoba. Ik wordt verwelkomt door de organisatie en de groep Nederlanders.  Ik ben niet op mijn gezelligst vrees ik. 

Finish op de volgende heuvel. Nova Stoba

Na wat ontspanning op het terras, wat buttermilch ga ik met de kabelbaan weer naar beneden. Heel erg blij dat die afdaling mij bespaart blijft. Het zit erop.

Conclusie: De Montafan Total Trail, of Sylvrettatrail is een beauty. Ongelofelijk veel geluk met het weer. Strak blauwe luchten en mooie vergezichten. De dag ervoor en erna was het bewolkt. Boffen dus. Heerlijk kleinschalig en meer dan goed verzorgd. De organisatie was perfect. De Nova Stoba is ‘by far’ de mooiste finishlocatie tot nu toe. 

De trail is veel te zwaar voor de vorm waarin ik verkeer. Het aantal hoogtemeters is bizar hoog. Ik zou dat zolangzamerhand toch moeten weten. Ik ben er dan ook trots op dat ik de 33km trail uitgelopen heb. Van de omgeving heb ik meer dan uitgebreid genoten, net als de Oostenrijkse gastvrijheid. Lopen in de bergen blijft mooi. Heerlijk als de wedstrijddruk geen rol speelt.

Posted in Trail, Trail, Training | 4 Comments

2018-05-06 Koning van Spanjetrail (43km)

Lachend aan de start (en de finish)

Het winterseizoen sluiten we af met een zomerse editie van de Koning van Spanje trail. Na een lange winterstop van ruim 4 maanden loop ik voor het eerst dit jaar weer eens een wedstrijd. De reden van inschrijving is het feit dat MST voor het eerst een marathon editie aanbied. Bovendien is Limburg een prachtige locatie voor een mooie trail. 

Voor mij een eerste test om te zien hoe het is met de vorm. Weinig getraind, zwaarder geworden, motivatieprobleempje, winterdip, nog meer excuses….? Mooiste gevoel is dat ik er gewoon zin in heb. Dat is wel even anders geweest. Hoewel, het gedoe voor de start, tassen inpakken, alles klaarzetten, rit heen en terug weerhoudt mij een beetje. Bovendien was ik de zaterdag avond in Utrecht voor een muziektheater voorstelling. Lag dus niet vroeg in bed.  Kan toch ook gewoon lekker in mijn Veluwe een rondje doen?

De uitzichten blijven geweldig mooi. Kan hier enorm van genieten.

Niks van dit al. Gewoon naar de start gereden, die pas om 10 uur is. Om 7 uur vertrokken en om 9 uur gearriveerd. Auto op het veldje achter de start, perfect. Startnummer en Buff opgehaald en even langs wat stands gelopen. De Mountain Medics die fantastisch bezig zijn, goed inititatief dames! Ook ruim ik wat tijd in voor de stand over Montafon. Het gebied waar ik over een maand aan de start sta.

Met Peter, Peter en Marlies sta ik aan de start van de KvS. Zij lopen andere afstanden en gaan op eigen gelegenheid. Wel fijn ze nog even te treffen. Gerrie, die in de buurt moet zijn, zie ik niet. Wat mij opvalt is dat de gebruikelijke ‘trailscene’ een beetje ontbreekt.  Maar genoeg ontmoetingen en weerziens van bekenden. Maar in het startvak toch ook veel onbekende gezichten. Ik hoor veel vlaamse tongval.   

De start is bekend, het eerste deel over de bekende berg, langs de camping ook. Wat mij deze keer opvalt is dat ik veel terrein herken van ‘ Limburg Zwaarste’ en de ‘Silvestermarathon’. Zoals het rare paadje tussen de struiken die uitkomt in een dorpsstraatje, of de paden langs de geul. De omstandigheden zijn wel anders. Veel, let op veel, minder bagger en veel meer zon. Ik kan mij de Silvestermarathon herinneren dat we langs als die paden glibberend en glijden langs het prikkeldraad renden.

Voor de marathon had ik mij ingesteld op een tijd van 5 en een half uur, mogelijk 6 uur. Straks langs de limieten dus. Uitlopen het plan, en had mij allang bedacht dat ik mij van de limieten niks zou aantrekken. Route in het klokje, mij kan niks gebeuren. 

De eerste 25 kilometer liepen als een zonnetje. Kon makkelijk de heuveltjes pakken en het ritme zat er goed in. Eerste verzorgingspost op 18km na twee uur was prima op schema. De post was extreem druk omdat hier ook andere afstanden (11?, 28?) langskwamen. Hier mijn water bijgevuld en snel vertrokken. Het tweede stuk zou naar verwachting het zwaarst zijn, qua parcours, temperatuur, fysiek.

De eerste kilometers gingen nog goed maar na 25 km was de energie uit de fles. Opmerkelijk vroeg maar dat wijt ik voor een deel aan de extreme temperaturen, 27 graden en geen wolkje aan de hemel. Uiteraard ben ik niet fit genoeg maar zo zwaar aan het harken moet toch wel een andere oorzaak hebben. Erg tevreden ben ik over het mentale deel. Aan opgeven heb ik niet gedacht. Op de tweede verzorgingspost kwam de misselijkheid  naar boven en werd drinken en eten een probleem. Ik hoor de organisatie mompelen over de limieten. Er was even sprake van of lopers na een 15:00 uur nog verder mochten. Ik was daar voor drieën met nog een 8 km te gaan. Acht km binnen een uur is normaal gesproken natuurlijk geen enkel probleem maar mijn fysiek liet mij een beetje in de steek. 

Met de koeien in de schaduw. Lopen we toch elke keer weer dwars door de weiden. Blijft leuk

Uiteindelijk in 6:17 gefinisht en hartelijk ontvangen. Dat doet goed. In de achterste regionen maar dat kan me niet zoveel schelen. Gelopen volgens plan maar had iets meer tijd nodig.

conclusie: Met de fitheid zit het nog niet goed. Voor de bergen ben ik onvoldoende fit. De verwachting is dat ik dat in de komende maand wel kan (moet) verbeteren. Mijn mentale hardheid doet mij deugd. Ik ben behoorlijk diep moeten gaan maar mentaal zat het goed.

Limburg blijft na het strand toch een van mijn favoriete locaties voor trails. Al met al heb ik enorm genoten en blij dat ik op eigen termen de marathon heb uitgelopen. 

De wedstrijd is enorm gegroeid. MST heeft er een prachtig evenement van gemaakt met voor ieder wat wils. Veel stands en veel publiek. Top!

Posted in Training | Leave a comment

Winterslaap

Zwijntjes in de slaap verrast

De trainingen in de vroege ochtend zijn fris. Het vriest nog een paar graden. De zwijnen vinden het ook fris. Normaal gesproken zijn ze redelijk actief bij ochtendschemering. Tijdens de vorst kom ik ze eigenlijk alleen nog maar slapend tegen

Een groep van twee reeen vlakbij de begraafplaats

Een groepje van twee reeën houdt zich al een paar weken ongeveer op dezelfde plek op.  leuk om ze deze keer eens te kunnen vastleggen. Momenteel zijn ze erg schuw en rennen er direct vandoor.

De clubtrainingen vallen me nog erg zwaar. De trailsafari’s in het weekend heb ik geen enkel probleem mee. Ongemerkt loop ik zo toch nog heel wat kilometers. 

Posted in Training | Leave a comment

Winter in het bos

Als je nu in het bos loopt moet je goed opletten. De grond is bevroren en piept en kraakt. Bovendien zijn de zwijnen uitslapers. Op mijn route kom ik nu al een paar keer een groep slapende zwijnen tegen. Meestal ruik ik ze voor ik ze zie. Zo ook vandaag. Ik sta stil voordat ik het in de gaten heb. Onmiskenbaar zwijnen, maar waar dan? Ik maak een beweging naar mijn camera en dat is teveel voor de beesten. Ze staan op en zetten het op een lopen. 

Zwijnen, net wakker. Mooie start van de dag

Vandaag is het bos iets beter begaanbaar dan vrijdag. Vrijdag was alles stijf bevroren. Nu toch net iets zachter. Blijkbaar vinden de zwijnen dit net te koud. Een maand geleden struikel ik over de zwijnen, nu moet ik toch echt goed opletten. 

Reeën zie ik echter meer. Een tweetal reeën kruist mijn pad en ik denk dat ik ze kwijt ben. Ze gaan er nogal snel vandoor. Even verderop heb ik toch geluk. 

Een Reebok in het Beekhuizense Bos

 Even later is het alweer raak. Nu dan toch Edelherten. Een groep van 5-6 herten verstopt zich in het bos maar tevergeefs. 

Herten op de Veluwezoom vlakbij de Radar post

Via verschillende kanalen hoorde ik dat er op de Veluwe veel IJsbaarden/IJshaar moet zijn. Ik ken het fenomeen. Het is nogal zeldzaam. Zo moet het net onder het vriespunt zijn en moet de luchtvochtigheid hoog zijn. Zo eens per jaar komt dat voor en dan moet je er wel op letten

IJshaar in het Beekhuizense Bos

In het hout komen schimmels voor en bij de stofwisseling van deze schimmels komt onder andere water vrij dat door kleine openingen in het hout naar buiten wordt geperst. Het naar buiten geperste water bevriest tot een haarachtige structuur. 

De tijd vliegt om en na een kleine 20km ben ik weer terug. Het lopen gaat nog lang niet zoals ik dat graag zie maar ik heb het weer naar mijn zin. En dara gaat het om..

Posted in Training | Leave a comment

Leo Castelein 1 april 1933 – 5 februari 2018

Mijn blog gaat over hardlopen, trailen en wat ik daarbij voel. Persoonlijke zaken zal je niet veel vinden op dit blog. Voor het overlijden van mijn vader maak ik een uitzondering.

Mijn vader overlijdt op maandag 5 februari 2018 na een korte maar emotionele periode op de intensive care. Vandaag was de uitvaart.

Het bos biedt mij in de afgelopen dagen een uitlaatklep. Wanneer ik maar tijd heb loop ik een rondje over de Veluwe en denk daarbij vaak aan mijn vader. Een liedje gezongen tijdens de uitvaart verwoordt dat mooi

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Kijk in de lucht
Kijk naar de zee
Waar je ook zult lopen ja, ik loop met je mee

Rust zacht pa.

 

Posted in Training | Leave a comment