In vorm blijven

Helaas mijn blessure blijkt ernstiger te zijn dan gedacht. Job kan niks vinden afgezien een aantal overbelaste loges. Hij vermoedt uitstralingspijn. Ik ga daar niet in mee. Denk toch dat er een klein spierscheurtje zit in de soleus. Ik dacht even dat het beter ging maar het lopen een week geleden ging helemaal mis. Na twee kilometer keerde ik om en wandelde ik weer naar huis. De pijn was gezakt maar als ik de benen wat op de staart trapte kreeg ik direct last. Tijd voor een plan B.

Mijn abonnement met Fit for Free heb ik opgezegd. Wouter is nu een roeier en student en combineren van trainingen blijkt onhaalbaar. In mijn eentje aan de  gewichten hangen trekt mij niet. Tot 7 februari mag ik nog komen. Ik gebruik deze gelegenheid dan maar om cardio training te doen. Gecontroleerde bewegingen op fietsen, roeiapparaten, loopmachines etc. Dit gaat eigenlijk best goed. Wat helpt is dat de club nu nieuwe apparaten heeft met beeldschermen. Ik kan gewoon tv kijken. Veel minder saai. 

Ook heb ik mij laten verleiden tot ‘ The GRID‘ Simpel ding en de reacties op het www zeggen proberen! Dinsdag probeer ik het voor het eerst en het kan toeval zijn maar woensdag waren de klachten weg. Huh? Afgelopen donderdag ga ik weer naar de gym en stiekem neem ik mij voor een stukje op de loopband te doen als het goed gaat. Het gaat geweldig. Ik loop een half uur in een tempo oplopend van 8 naar 11 per uur. De dag erna geen centje pijn. Wel op allerlei andere spiergroepen. 

Ik ben voorzichtig en besluit dit weekend nog niet te gaan hardlopen. In plaats daarvan fiets ik vandaag een rondje Veluwe op de MTB. Rondje van 53km. Ik verkijk mij op de sneeuw en ijs. Tuurlijk is het glad en zo maar ik verkijk mij vooral op de inspanning. Sneeuwfietsen is best pittig. Tot km 40 gaat het geweldig en daarna is de koek op. Het stukje Beekhuizensebos wordt een aanslag. Het laatste uur is killing

Als ik thuis ben, ben ik onderkoeld. Ik sta lang onder de douche en daarna ga ik dicht bij de haard zitten. Mijn voeten zijn koud, mijn linkeroog is te koud, mijn voorhoofd is koud, mijn lichaamstemperatuur is te laag. Het is snel verholpen. De eerste paar uur voelde ik mij prima, het laatste uur deed het hem. 

Al met al ben ik tevreden met de training. Over twee weken een marathon op het programma. Ik denk serieus dat het kan. Moraal van de afgelopen periode is wel dat ik mijn spieren en met name mijn kuiten moet troetelen. Rekken, sportmassage en dan nu ook the GRID. Zou de leeftijd dan toch zijn tol gaan eisen? Ik vrees van wel. 

Posted in Training | Leave a comment

Lastige momenten

Donderdag moet ik aan het eind van de training een stuk wandelen. Mijn kuit geeft signalen af van overbelasting. Deze keer de rechter. In één klap zie ik al mijn plannen in duigen vallen. Komend weekend geen nieuwjaarssloop voor mij en de marathon van 14 januari lijkt mij ook niet reëel, laat staan verstandig. Vandaag loop ik een minirondje nadat ik de afgelopen dagen mijn kuit wat extra verwend heb. Het gaat goed en bevestigt wat ik al dacht. 

Mijn algehele conditie is prima. In die zin is een marathon geen enkel probleem denk ik. Mijn spierconditie is echter wat anders. Ook mijn gewrichten zijn wat overbelast. Een deel van de oorzaak vindt zich in de wat rommelige trainingsopbouw. Tussen de bedrijven door probeer ik zo goed mogelijk en zo regelmatig mogelijk te trainen. De laatste maand met wisselend succes. Is dat normaal gesproken niet zo’n probleem nu merk ik toch dat ik daar last van heb. Toch de leeftijd? Ik twijfel daar nog wat aan . Hoewel het vast een factor is. Een deel van de oorzaak is mijn gewichtstoename. Na twee jaar fitness ben ik daar mee gestopt. Mijn spiermassa is flink toegenomen. Mijn vergelijkingspunt is 2012 tijdens de Transalpine. Inmiddels 10 kilo zwaarder! 

De overbelasting van de kuit zit in wat ik de klimspieren noem. Ik ben geen technische loper, ik loop op kracht. Ik heb al eerder gemerkt dat ik voor klimmen andere spieren gebruik. Daardoor kan ik na een klim ook vaak versnellen waar anderen moeten bijkomen. Het is geen wetenschap maar gewoon ervaring op gevoel. De ‘ helse’ training van onze invaltrainer Peter op donderdag  is redelijk pittig. Drie rondjes Sonsbeek met flink wat klimwerk op de Apeldoornseweg. Ik loop hier bepaald niet de kantjes vanaf en loop voorin. Nu is de groep niet zo groot maar als ik Herbert kan bijhouden doe ik goed mijn best. Bij de laatste beklimming voel ik de kuit al opspelen. Bij het uitlopen gaat het mis. 

De nieuwjaarssloop van zaterdag met flink wat hoogtemeters is mij een brug te ver. Op zondag loop ik voorzichtig een rondje van een kilometer of 5. De vlakke delen gaan noemenswaardig zonder problemen. De beklimmingen voel ik meteen. Het bevestigt wat ik al dacht. Ik wijt de oorzaak aan lactaatophopingen en verkorte kuitspieren. 

Behandelingmethode is een triggerpoint van Job en rekken en strekken. Moet maar een afspraak maken. Daarmee is de korte termijn denk ik afgedekt. Voor de lange termijn is gecontroleerder trainen toch nodig. Regelmatiger, iets meer gedoseerd. Ook ga ik nog iets actiever aan mijn gewicht werken. Dat vind ik nog het moeilijkst. In de wetenschapsbijlage van het NRC een special over gewichtsafname. Moraal van het verhaal. Minder calorieën erin dan eruit. Opmerkelijk de notatie dat sporten slechts een zeer beperkt middel is. Het is makkelijker om 750kC minder te eten dan te verbranden met sport. 

Posted in Training | Leave a comment

2016-12-16 Eco Trail de Paris (45k)

etp-2

Louis XIV. Voor mij de startlocatie van de dag.

Wat doe je als je een dag stuk te slaan hebt in Parijs? Dan ga je natuurlijk een trail lopen. Monique moet voor haar werk naar Parijs en deze keer ga ik mee. Zij zit de hele dag in vergaderingen vast en wij staan om 10 uur bij Gare du Nord. Hier scheiden onze wegen. Het is nog een hele tour om naar Versailles te komen. RER B en C. Overstappen op Mont Michel. Reis is gratis blijkt door ‘smogalarm?’ Uiteindelijk sta ik om 11 uur op station Versailles en ga ik op zoek naar het Chateau en maak ik mij klaar voor de trail. Het is 10 graden en de zon schijnt te komen. Korte broek had zeker gekund maar ik had twijfels en uiteindelijk 3/4 meegenomen. De start is een rondje in de tuinen van Versailles maar ik had van tevoren al bedacht dat dat een beetje onzin was. De tuinen zijn natuurlijk mooi maar de entree is €8 euro. Beetje zonde voor een paar km. Ik maak een foto/filmpje van Louis XIV voor het chateau.

etp-1

Spannender dan dit kan ik de parken niet maken

Al vrij snel kan ik toch de route oppikken maar ik heb geen idee hoeveel km ik oversla. De gpx bevat een route van 50km. Sla ik 2, 3? km over? Uiteindelijk blijken het er 5 te zijn. Ook goed. De eerste kms gaan door de stad/winkelstraat maar al snel duik ik een park in en begint de trail. De trail gaat door alle parken tussen Versailles en de Eiffeltoren in. Het is een enorm geslinger en inderdaad kan je via veel groen een behoorlijk end Parijs binnendringen. Helaas zijn de parken saai. Onnoemlijk saai. Ik ben blij met elke eendenvijver maar ook die stralen een enorme treurigheid uit. Park Angerenstein is spannender dan al die parken die ik doorkruis. Ik krijg dan ook een enorme dip op km 25-35. Ik ben er helemaal klaar mee.

routeMaar op dat moment kom ik uit bij een fantastisch uitzicht over Parijs. Ik krijg weer wat zin en verheug mij langs “La Seine” te lopen. Dat is gelukkig iets wat mij opbeurt. Ik ben dan op km 35 en moet nog ergens tussen de 10-15km lopen. Mooie stukken wisselen zich af met een kilometers lang betonbedrijf met een oneindig aantal betonmolens (vrachtwagens). Gelukkig zie ik de Eiffeltoren opdoemen en dat geeft energie. Wat is het toch een prachtig ding. De uitstraling van deze stalen kolos is fenomenaal.

Op km 45 druk ik mijn klokje in. Ik sta onder de Eiffeltoren naast een afzetting en 10-tallen zwaar bewapende mannen. De Eiffeltoren is onbereikbaar zonder entree. Ik koel snel af en kleed me weer aan. Ik ga op zoek naar mijn hotel.

etp-3

Eiffeltoren is de finish. De 80km finisht op de eerste etage.

Conclusie: Leuk dat ik route van de ECO trail de Paris gelopen heb. Ik beschouw het als een louterende ervaring. De trail zelf is ontieglijk saai. Ik denk dat ik een marathon op de baan nog spannender vind. Waarschijnlijk is de sfeer leuker in wedstrijdverband. Trots op mezelf dat ik de onbedwingbare neiging om op de metro te stappen kon onderdrukken. Verder vind ik er niks van. De startlocatie en de finishlocatie zijn fantastisch, de rest is gewoon nou ja, niks dus.

etp-4

Pont Neuf, geen onderdeel van de trail maar wel heel kenmerkend.

 

Posted in Eco Trail de Paris, Training | Leave a comment

Eigertrail

eiger

De Eigertrail staat al langere tijd op de bucketlist. Sinds ik de witte spin gelezen heb van Heinrich Harrer ben ik nieuwsgierig. Ook heb ik natuurlijk de nodige verhalen over de trail gehoord en weet ik, hier moet ik nog eens heen. De inschrijving ging op 4 november open, en weer dicht. Binnen een dag uitverkocht. Te lang geaarzeld. Mijn trailmaatjes van de HAN gaan hier met een groep heen en ik vis naast het net. Maar niet getreurd er is nog een loting voor wat extra nummers. Op 5 december was de trekking. Beetje vaag verlopen proces maar ik trek de conclusie dat ik ook hier geen geluk heb.  

Toch gloort er licht aan de horizon. Afgelopen zondag tijdens mijn training tref ik en loopgroep op de Posbank. Contact is kort, we lopen een verschillende route. Op Facebook lees ik een berichtje van een loopgroep die een training heeft georganiseerd op de Posbank als start voor de Eigertrail. Het blijkt dezelfde groep, inclusief Alex die ik in Wales heb ontmoet. Ik raak in gesprek met Arnoud en die blijkt een startbewijs te vergeven te hebben. Om een lang verhaal kort te maken. Op 15 juli sta ik aan de start van de Eigertrail. Op de 100km. Oeps! Had ik niet bedacht dat ik dat niet meer wil? Was dat niet voor mij de grens? Ik heb erover nagedacht en op dit moment denk ik dat ik het gewoon ga doen. Driemaal is scheepsrecht.

Posted in Eigertrail | Leave a comment

IJsbaard

IJshaar of haarijs is een zeldzaam natuurlijk verschijnsel waarbij een haarachtige, wollige ijsstructuur ontstaat op dood en nat kernhout. Deze verklaring geeft wikipedia. Met dank voor de tip aan van Karel de Smit. Had nog wat meer foto’s die ik bij deze deel:

 

Posted in Training | Leave a comment

Bedankt Job!

tw-1

Vandaag in het bos gevonden. Een stuk of 20 op 1 plek in het bos. Wie weet wat het is mag het zeggen.

Dinsdag moet ik de training afbreken. Een rustig rondje Oosterbeek moet ik eerder verlaten omdat mijn kuit foute signalen afgaf. Ik ken het gevoel. Ik weet alweer hoelaat het is. Ik heb de behandelingen van Job verwaarloosd en ook het rekken is er langzamerhand uitgeslopen. Hoogste tijd voor een afspraak. Helaas gaat dat ten koste van de donderdagtraining.  Maar achteraf denk ik dat die toch niet realistisch was. Eenmaal bij Job blijk ik 8 maanden niet geweest te zijn! Ik spreek er schande van, Job is nuchterder. Kennelijk had je het niet nodig. Prima toch! Ik ben een beetje gemeen en laat Job de pijnpunten zoeken. Ik wijs een beetje vaag naar mijn benen. Benieuwd of hij de klachten vind. Nou, daar hoef ik mij niet ongerust over te maken. Binnen de minuut had hij de hoofdklacht en nog een drietal halve klachten. Het ziet goed vast en we spreken af dat we een eventuele tweede afspraak maken als het niet helemaal weg is. De behandeling is pittig en Job wil niet tot het uiterste gaan. Met een stevige Biofreeze op mijn benen ga ik weer huiswaarts. tw-2

De zondagtraining is weer als vanouds. Ik heb er vertrouwen in en vertrek voor mijn vaste rondje. Mijn benen voelen prima. Klachten zijn volledig verdwenen. Het bos doet ook weer zijn uiterste best om mij te vermaken. Prachtig winterweer. Twee prachtige herten met grote geweien die majestueus door het bos rennen. Fantastisch gezicht. Na 30km zegt de rechterkuit ‘ doe is ff rustig zeg!’ Gelukkig ben ik bijna thuis. Lopen op deze manier is een cadeautje

Posted in Training | 1 Comment

Ultra Tour Monte Rosa

utmrHet is feest! Ik mag deelnemen aan de UTMR 4 stage trail in september 2017.  Deze wedstrijd staat al enige tijd op mijn netvlies. Initiatiefnemer Lizzy Hawker (google maar eens) heeft met haar team een prachtige ultratrail ontwikkeld rond de Matterhorn..  Om deel te mogen nemen is er een voorselectie. Je moet kunnen aantonen de wedstrijd tot een goed einde te kunnen brengen. Ik heb geïnformeerd bij Martine  over zwaarte en verzorging en was vrij snel om. De pre-registratie ingevuld en gisteren kreeg ik bericht

capture

Het is zeker geen appeltje-eitje wedstrijd. Het is wederom toch weer een technisch parcours (slik) maar de afstanden en limieten lijken haalbaar. Elke dag is de limiet 12 uur en de langste afstand is de 4 dag, 45,5 km. We kunnen aan de bak, maar eerst is het feest!

Posted in UTMR | 2 Comments

Coastal Trail Series Aftermovie

Op verzoek van HANbruist maak ik een filmverslag van het weekend. Leuk om te doen. Het perspectief is daarmee wat anders dan gebruikelijk. Deze keer sta ik niet zelf centraal maar de groep.

Om filmbeelden te maken heb ik bij meerdere wedstrijden en trainingen lang lopen knoeien met de plek van de camera. Hoe houd ik de camera (gopro) vast. Op een stik, op mijn rugzak, in mijn hand? Het heeft allemaal zijn voor en nadelen. Het enige wat ik nog niet geprobeerd heb is op mijn hoofd. Er is iets dat mij tegenstaat.

 

  voordeel nadeel
stik Mooie overview Waar laat ik de stik tijdens het lopen
  Selfies mogelijk Gehannes met de telescoop
  flexibiliteit van camerapositie  
  Stabiele beelden  
Uit de hand Makkelijk opbergen Geluidsoverlast van je hand
    Scheven beelden
    vingers voor de camera
Aan rugzak band Vrij bewegen Beeld staat onder een hoek/scheef
  Makkelijk bedienen  
  Makkelijk opbergen en pakken  
Borstharnas Vrij bewegen Geluisoverlast van hart
  Makkelijk bedienen schudden van beeld
  Makkelijk opbergen en pakken  

 

Conclusie zover is dat ik het borstharnas nog de beste optie vind. Makkelijk bedienbaar, kan zien wat ik doe. Beeld kijkt recht vooruit en niet scheef. Ik heb mijn handen vrij voor de sport. Kan de camera makkelijk uitnemen en andere shots maken. Nadeel is dat de geluidsopname dicht bij mijn borst zit. Ik hoor mijn hartslag. Ander nadeel is het harnas zelf. Het voelt als een enorm ding wat op zich nog wel meevalt.

Posted in CTS, Gopro | Leave a comment

2016-11-12 CTS Gower

14991383_1257338800955466_5228153727095819146_o Wat een weekend. ‘ The day after’ ben ik nog aan het nagonzen van een weekend naar Wales. Zoveel indrukken, zoveel plezier, zoveel eten, zoveel drank, zoveel sport dat ik echt een hersteldag nodig heb. Endurance life maakt wederom zijn reputatie waar en wederom loop ik een geweldige trail langs een stuk van het coastal path van het Verenigd Koninkrijk dat zo enorm mooi is.

gower-1 Kitty en Iris hebben een fantastische prestatie neergezet en voor 120!! sportievelingen een fantastisch weekend georganiseerd. De organisatie kent Kitty inmiddels en bij de briefing wordt zij dan ook een speciaal welkom geheten. Het gaat zelfs zover dat de HAN een aparte startlijst krijgt. Geweldig! 

Het weekend is al met al best pittig. Op donderdag avond stappen we in twee bussen. De dubbeldekker vertrekt vanuit Arnhem naar Nijmegen om daar de volgende bus op te pikken. We vertrekken om 22:00 uur en rijden door tot een uur of 3 om dan op de boot te stappen naar Dover. Van daaruit rijden  we naar Swansea in Wales. Om 13:00 uur de volgende dag komen wij geradbraakt aan. Het hotel moet nog een cursusje logistiek volgen want wat volgt is een incheck proces dat vele uren gaat duren. We hoeven daar gelukkig niet op te wachten, Kitty en Iris regelen dat weer,  en we gaan naar het centrum van Swansea. Persoonlijk ben ik daar erg snel op uitgekeken en ben snel terug om een rondje hard te lopen.  De organisatie heeft een korte warming up georganiseerd om de spieren wat los te maken. 

15069078_1189323067826828_7943413270666235978_o

De planning is uitermate strak en klopt tot op de minuut. We worden dan ook om 6 uur verwacht in een restaurant een paar honderd meter verderop. Dit wordt een teleurstelling. Het buffet is halverwege al voor een groot deel op en de laatsten behelpen zich met puntjes witbrood met iets van groente ertussen. De vermoeienissen eisen hun tol en bijna iedereen gaat vroeg naar bed. bierMet Frank, Iris en Kitty blijven we nog even plakken.  We doen ons tegoed aan een lokaal bier(tje), of waren het er twee of drie. Persoonlijk vind ik dit een fijne voorbereiding. Niet teveel stressen, lekker ontspannen wat drinken en de gezelligheid wat zoeken. Toch liggen we om een uur of elf in ons bed. Helaas slaap ik erg slecht en word ik met een knallende koppijn wakker. Met twee ‘ roze vriendjes’ en een prima ontbijt  zoals Jan deze noemt is dit snel verholpen.

Om kwart voor 6 ontbijt en om half 7 stappen we in de bus naar de start. gower-2De route naar de start is al een belevenis. Wales blijkt een fantastisch mooi stukje  UK te zijn. Het heeft de hele nacht geregend en er hangt een dikke laag mist over het land. Mijn voorspelling dat we wat bagger gaan tegenkomen komt natuurlijk uit. De chauffeur wordt erop uitgestuurd om wat vuilniszakken te scoren voor de ongetwijfeld vieze schoenen straks. Op weg naar de start stoppen we even om de wandelaars uit te laten stappen. In totaal zijn er 43 deelnemers die 26km gaan wandelen. Zij zijn geen onderdeel van de wedstrijd maar toch aanwezig om wat locale wandelpaden te ontdekken. De wandelroute bestaat uit een aantal officiële wandelpaden en ook het laatste stuk van de marathon met ook de finish als eindpunt. We eindigen dus allemaal op dezelfde plek

roshilliDe startlocatie is er weer een uit het boekje. We zien de zee met wat kliffen bij een klein plaatsje Roshilli. Op een grasveld staan twee tenten en een starthek. Erg basic maar weer super georganiseerd. Zelfs het zonnetje breekt door. De Ultra’s starten als eersten en de marathonlopers  een half uurtje later. De eerste kilometer is meteen klimmen.

15068404_1257339540955392_1237042405304157922_oNa een eerste stuk strand komen we bij CP 1. Vanaf hier vertrekken wij naar het oosten door het binnenland. Vooraf vreesde ik dat dit een wat saaier stuk zou zijn maar niks bleek minder waar. We lopen op een stuk hoogland zodat we telkens weer verrast worden op een vergezicht of een doorkijkje. De ondergrond is gras, nat gras, gras met plassen en schapenkeutels. Ergens aan het begin van de oversteek word ik bijgehaald door Bram. Hij weet mij te melden dat Kitty en Jeanette vlak achter mij zitten. Ik verwacht ze elk moment langszij en ik neem mij voor bij hen aan te haken. Een paar kilometer verder haal ik Bram weer in om hem vervolgens niet meer te zien in de wedstrijd.

rondjeOok Kitty en Jeanette kom ik  verrassend genoeg niet meer tegen. CP 2 is op 22 km en aan de overkant. Ik begin warm te worden en loop lekker. Blij met mijn korte broek en ook de armstukken verdwijnen in de rugzak. Ik ben een beetje in de war wat  de route betreft. In mijn hoofd zit dat het stuk langs de kust niet zo heel lang is. Het moeten er nog minimaal 23 zijn. Als ik nu het kaartje bestudeer zie ik mijn vergissing. Het oostelijke deel ontbreekt in mijn hoofd en is nog best lang. Zeker omdat we ook elke uitstulping volgen. 

14991954_1265142503548298_1370231997917812614_nOnderdeel van het parcours zijn drie passages over het strand. Ik blijf dat heerlijk vinden. De eerste twee strandstukken loop ik over het zand. Het water is wat verder weg. Het derde strandstuk kan ik mij niet bedwingen en loop ik een stuk door de branding. Ik wordt hier erg vrolijk van. De strandopgang zal ik mij nog lang heugen. De trap is oneindig lang. 

Hierna volgt weer een schitterend stuk langs kliffen en paden. De zon breekt door en mijn geluk is compleet. Het lopen gaat fantastisch. Ik kom nergens in de problemen en kan de hele afstand moeiteloos lopen. Met een gemiddelde van 7,5 km/hr loop ik het rondje van 45km in bijna 6 uur. Suunto geeft een D+ aan van bijna 2000 meter maar dat lijkt mij teveel. Vlak voor de finish staat een bordje met Ultra rechtdoor en Finish rechtsaf. Vandaag ga ik voor de Marathon en ben stiekem erg blij dat ik naar de Finish mag.  

gower-3De terugreis met de bus vind ik een bezoeking. Ondanks de gezelligheid en goede sfeer duurt de reis me veel te lang. Eenmaal in Arnhem zit er een stevige knoop in mijn rug. Wellicht dat Job raad weet hiermee.

Conclusie: Sommigen vragen aan mij wel eens wat ik de mooiste marathon vind. Best lastig maar de marathons van de CTS serie behoren absoluut bij de top drie. Sussex is tot nu toe het hoogtepunt maar deze komt er vlak achter. De zwaarte omschrijft de organisatie als ‘strenious’. Niet zo heel zwaar en dat kan ik wel bevestigen.  Het traject kent geen absolute hoogtepunten maar bij elkaar is het weer een prachtige trail door een prachtig gebied. Het lopen gaat weer makkelijk. De marathon kost mij nauwelijks moeite. Heerlijk! 

Posted in Training | Leave a comment

Transvulcania

Voor het eerst moet ik aantonen dat ik de afstand aankan. Niet met een medische keuring maar met keiharde resultaten. De lat ligt gelukkig niet zo hoog. Ik kom ongeschonden door de controle! 

tv1Estimado Edwin:
Tras comprobar la veracidad de la información contenida en su inscripción, procedemos con este mail a Confirmar su plaza en la modalidad Maratón de Transvulcania 2017, a celebrar el próximo día 13 de Mayo.

Dear Edwin:
After checking the veracity of the information contained in your registration, we proceed with this mail to Confirm your bib in the Transvulcania Marathon 2017, to be held on may 13th.

tv

 

Posted in Training | Leave a comment