Lekker Weg

Het moet gewoon. Ik moet de deur uit. Ik dwing mezelf te kiezen tussen vandaag of zaterdag meedoen met de long distance groep. Laat ik een (klein) beetje verstandig zijn. Omdat ik zondag weer mag valt de keuze op vandaag. Vrijdag is heuveltraindag. Ik ga naar mijn vaste plekkie.  Voorzichtig beginnen maar al snel gaan alle remmen los. De eerste paar keer gaan erg makkelijk. Het kost mijn geen enkele moeite. Na 10 keer bedenk ik me dat ik maar moet stoppen. Wowow wat gaat het makkelijk. Deze benen en een beetje meer vorm en ik zie geen enkel probleem in de Alpen.

Na het weekend heb ik een korte werkweek van drie dagen. Maar wat voor een dagen. Hoeveel activiteiten kan je in drie dagen stoppen! Goede voornemens om te gaan lopen komen in de knel. Geen tijd! Wel lukt het mij om dinsdagavond een km of 6 op een vlak parcours te lopen. De Ciko training schiet er alweer bij in. Die training gaat goed. Vol goede moed plan ik de volgende training op woensdag. Maar helaas, te druk. Woensdagavond realiseer ik mij dat er donderdag ook geen Ciko training is dus doe ik dat zelf. Ik wacht even tot de zon doorkomt en op mijn dooie akkertje ga ik op pad. Ik zie wel. Vanaf de eerste kms heb ik meteen het goede gevoel. Ik zwerf een beetje rond. Het tempo ligt op 80%.  Bij km 13 op het kerkepadklimmetje voel ik een lichte tinteling in de kuit. Die zegt ‘ik ben er nog wel!’ Verder roeren de spieren zich niet. Geen krimp, geen centje pijn! Dit zijn de benen die ik een week geleden verwachtte. Blijkbaar was de ingreep van Job toch heftiger dan ik dacht. Had ik meer hersteltijd nodig. Na 21km ben ik weer thuis. Heerlijk gelopen, geen centje pijn, niks. Niet eens moe!

Laten we deze fase dus nu maar snel afsluiten en met een serieuze opbouw van de 4trails beginnen. Het ziet er naar uit dat het beregezellig gaat worden in de bergen. Heel wat vrienden gaan hem ook lopen. Het lijkt erop dat ik 4 dagen met Julia R. ga optrekken. Ongelofelijk sterke sportvrouw! Zij meldde zich na mij aan. Ook Frans heeft belangstelling.

Maar  nu eerst maar eens naar ‘De koning van Spanje’. Ik ben uitgenodigd door Runnersworld Arnhem om met hen daar een dagje te hollen. Maar ook de rest van trailminnend Nederland is daar aanwezig! Wordt vast een topdag!

Het is mijn eigen schuld. Mijn opbouw gaat langzamer dan gewenst. De combinatie van een 60 km en een marathon in een weekend deed meer kwaad dan goed. In goede vorm was het oke geweest maar die is er nog niet. Conditioneel wel maar de spierconditie, en dan in het bijzonder de rechterkuit, is dat niet. Gevolg is een verkorte spier.  Ik herken de klacht en een Job behandeling volgt. Na de eerste behandeling neem ik voldoende tijd en start rustig. Slechts 18km. Dit gaat goed en dinsdag volgt een ruime twintiger. Ik voel dat de behandeling van Job een tweede keer nodig heeft. Voordat ik donderdag naar Job ga loop ik nog een ruime twintiger. Job geeft groen licht. De spieren reageren goed op de behandeling. De klachten zijn weggepoetst. Niks meer aan doen. Ik vertrouw Job, ik vertrouw mijn gevoel, hak de knoop door en schrijf me in voor de 4trails.

De vrijdag training sla ik over en besluit de zaterdag training weer mee te gaan lopen met de Ciko long distance groep. Ik loop naar het ontmoetingspunt en voel dat het niet in orde is. Ik haak af en laat mij ophalen.  Wat is dit nu weer.  De kuit loopt helemaal vol. Te snel na de behandeling? Warming up niet ok? Twee behandelingen na elkaar te heftig? Ik weet het niet. Nu luister ik wel naar mijn lichaam. Vind mezelf heel verstandig maar van binnen maakt een hevige frustratie zich van mij meester.

Ik maak mijzelf de dag nuttig in de tuin. Werk zat. ‘s-middags stap ik alsnog op de fiets en maak een rondje Dieren. Een km of 35 pure frustratie. Energie zat maar een been dat rustig moet opbouwen. Ik baal als een stekker. Na de fiets krijgt het onwillige been een koningsbehandeling. Warm bubbelbad, biofreeze, goede nachtrust. De volgende ochtend twijfel ik. Het gevoel is stukken beter maar niet helemaal top. Met pijn in het hart sla ik weer een training over. Weer maak ik mij nuttig in de tuin. Lekkage in de beregeningsinstallatie onder een tegel van 120 kilo. Nog meer frustratie.  ’s-middags ga ik een stuk wandelen met Monique. Zodra de kuit warmer wordt en de spier soepeler gaat het meteen veel beter.

Zorgen maak ik mij nog niet. Graag zou ik (veel) meer kms maken en vooral veel heuvels willen trainen. Maar dat zit er helaas nog even niet in. Dit weekend blijft het bij  ’ corestability’ training. Dat sixpack komt eraan maar is een schrale troost. De komende weken maar rustig opbouwen en geen gekke wedstrijden meer doen. Twee maanden is nog heel lang.

Ik weet het zeker. Willem Alexander begrijpt het wel. Ik was geen live getuige van zijn troonsovername. Ik was aan het sporten. Ik weet zeker dat onze nieuwe koning sporten net zo belangrijk vindt als staatszaken. Net als ik het koningshuis ook een warm hart toedraag. Ik was ook vast van plan om , om 10 uur thuis te zijn. Helaas, het was te mooi in het bos.

Net als zondag was ik weer op pad. Deze keer een stuk vroeger. De reden was een afgelaste training van Ciko. Hoe is het mogelijk. Geen moment aan gedacht dat er wel eens geen training zou kunnen zijn.  Maar niet getreurd. Al heel vroeg maak ik mijn rondje met heel veel andere Nederlanders. Geen Ciko-ers overigens gezien. Voor het goede gevoel ben ik vandaag ook even bij de koningsweg en om kwart over 10, als de handtekeningen zijn gezet, feliciteer ik Willem Alexander en bedank ik Beatrix. De reden van mijn late thuiskomst is een overweldigende hoeveelheid wild in het bos.

Zouden ze het weten? Komt het door al die lekkere frisse jonge scheuten. Of komt het door de rust. Het bos is om 10 uur volledig verlaten. Zelfs ik wordt er stil van.

Geheel volgens de instructies houd ik mij vandaag een beetje in. Rustig rondje, niet teveel heuvels, niet te lang. Het verstand overheerst vandaag. Zelfs als ik op de Posbank ben en ik een extra lusje overweeg kan ik mij beheersen. Het doel is vandaag de doorbloeding te stimuleren. Afvalstoffen kwijtraken en soepele spieren terugkrijgen. De kuit is nog gevoelig,vandaar. Erg lastig want de andere spieren zijn in vorm en verleiden mij af en toe toch wat gas te geven. Erg veel kracht over in mijn benen en die energie raken ze vandaag niet kwijt. Na 2 uur ben ik weer terug. Heerlijk loopweer!

Triggerpoints zijn microverkrampingen in spieren die aanvoelen als kleine pijnlijke verhardingen of ‘knoopjes’. Ze onstaan door ongunstig gebruik van spieren, om wat voor reden dan ook. Hierbij valt te denken aan overbelasting…..

Het is dus weer zo laat. Zondag voelde ik in mijn rechterkuit de bekende verschijnselen. Tijd voor een goede triggerpoint behandeling van Job. De routine slaat toe, het is niet de eerste keer en zal ook niet de laatste keer zijn. Geen blessure maar een spierklacht  die eenvoudig te verhelpen is.

Bij binnenkomst ziet Job meteen dat ik naar mijn rechterkuit staar. Hij weet alweer hoe laat het is. ‘Ga je vanavond trainen?’ ‘Nee Job’ ‘ Goed zo. 24 uur geen training anders had ik je een andere behandeling gegeven.’ Even los-masseren. Job begint al te brommen. ‘ Hier, en hier’ Ik zeg ‘JAAHAAA!’ ‘Geen probleem, ik voel het al. Dat gaan we even wegpoetsen’

Hierna volgt het bekende ritueel. Job vindt de knoopjes. Deze keer gaat de behandeltafel naar beneden. ‘Ik heb niet genoeg kracht in mijn duimen en zo kan ik mijn gewicht erin leggen’ Auw! Ik kan de lactaat door mijn spieren voelen vloeien. De vermoeidheid slaat er direct in. Na een half uur is de pijn nog net zo heftig. Maar nu is mijn kuit beurs in plaats van strak. Mijn linkerkuit voelt normaal. Ook dat is verwacht. ‘ Rustig aan tot zaterdag’ ‘Daarna mag je weer los’

Nog een paar minuten op de trilplaat. Ik weet hoe het apparaat werkt maar laat Job de knopjes bedienen. Twee keer een minuut. En dan nog biofreeze. Driemaal daags. ‘ Ja, Job’ Ik strompel naar mijn fietsje. Ik weet, nu doet het nog pijn maar ik weet, zondag kan ik weer lopen. Prettig gevoel.