2016-06-19 Zugspitze Ultrarace 100km 5400D+

Wederom een avontuur welke ik niet snel zal vergeten. Vele kilometers gingen vooraf. Voor het eerst merkte ik wel spanning in de voorbereidingstijd en de wedstrijd. Hoeveel kan en wil je trainen en wat levert dat op. Maar voor mijn gevoel ben ik redelijk voorbereid. Ik kan het parcours wel dromen. Heb wat tijd gestopt in de verkenning van het parcours. Ik ben fit. Geen enkele serieuze klacht. Weer hersteld van de Trappiste en gedreven. We gaan ervoor.

Samen met Jacolien vertrek ik woensdag al naar de Zugspitze Arena. Zelfde camping, ander veldje. Maar was het de vorige keer mooi weer, nu moeten we het doen met veelvuldige regen. Tussen de buien door zetten we onze tenten op. Jacolien heeft thuis een potje gekookt dus lekker makkelijk. Vroeg naar bed. Het regent een groot deel van de nacht. ‘s-Ochtends klaart het op en doen we een kort rondje. Via Skype hoor ik in de middag dat beide kinderen geslaagd zijn voor hun examen. Ik had daar graag live bij willen zijn maar tijdens de inschrijving van deze wedstrijd wist ik niet dat vandaag de uitslag zou komen.  Ik ben helemaal happy en supertrots. Mijn weekend kan al niet meer stuk. We gaan die avond naar de Italiaan en hebben een gezellige avond. We treffen daar de groep Dickhout en aanhang.

Vrijdag verlummelen we op de camping en gebruiken de tijd met het halen van de startnummers. Het is best een aardige dag met natte delen helaas. We kletsen met de vele andere trailers die hier zijn neergestreken. Toevallig spreken we zowel Pascal als Janna die hier beiden zijn om zich te kwalificeren voor het WK. Het lukt hun allebei.

Ik maak een strijdplan. Vooral de kleding is een dingetje want die regen houdt maar niet op. Ik houd rekening met een warme dag en een natte nacht. Eerste stuk (55km) korte broek/korte mouwen, tweede stuk (rest) lange broek/lange mouwen. Eerste stuk softshell regenjas, tweede stuk hard shell.Op V5 is een plek waar we onze ‘ dropbag’  terug kunnen vinden. Ik stop daar alle spullen voor de nacht in. Wel een beetje een puzzel want je kan maar één keer kiezen.

De nacht is kort. We zijn om 5 uur wakker. Kleden ons aan, eten wat. Aparte sfeer op de camping. Opeens overal trailers op de vroege ochtend. We gaan naar Grainau en leveren de dropbag in. Hierna controle van onze uitrusting en staan we in het startvak. We treffen Matthew. ACDC staat om kwart over 7 stevig aan en we vertrekken.

De eerste 9 km doen we in iets meer dan een uurtje. We beschouwen dat als vlak hoewel er 500D+ inzitten. Hier heb ik al in de gaten dat Jacolien en Matthew een maatje te groot zijn voor mij vandaag. Ik besluit al snel mijn eigen plan te trekken. De route gaat richting Ehrwald. We klimmen wat en gaan weer naar beneden. De eerste serieuze klim ken ik van de verkenning. Nu zonder sneeuw vind ik ‘m eigenlijk wel meevallen. We komen op V2 Gamsalm al om half 10 aan. We zitten ruim twee uur onder de ‘ cutoff’ time’ en ik maak me de rest van de dag daar niet druk meer om.

Vanaf hier raak Jacolien en Mathew kwijt. De eerste posten zullen we elkaar nog even zien maar daarna kom ik ze niet meer tegen. We maken ons op voor de eerste klim naar 2200 meter. Het eerste stuk gaat makkelijk omhoog, hierna steiler en begint het te regenen en hagelen. De beklimming wordt een beproeving. Glibberen en glijden. Ook de afdaling is fijn met sneeuw en bagger. De schoenenkeuze was uitstekend maar tegen deze hoeveelheden kan ook de speedcross niet op.

Schermafbeelding 2016-06-20 om 23.05.40Op post V3 halverwege de beklimming tref ik Christian. Hij is uitgestapt. In zijn commentaar geeft hij aan dat hij niet geschikt is voor dit type wedstrijd en daar ook niet voor gaat trainen. Jammer want hij is een sterke loper. Hier merk ik wel al beginnende maagproblemen. Veel te vroeg in de wedstrijd. We zijn nog maar net op km 26. Achteraf is dit ook een voorteken voor het verloop van de wedstrijd.

Op post V4 Hammermoosalm ben ik weer beneden instaat de tweede beklimming op het programma. Gelukkig is het droog. Het weer blijft dreigend. De beklimming doorsta ik goed. Ook de afdaling kan ik goed hebben. Ik probeer te rennen terwijl er voor mij iemand wandeld met een trailparaplu! Die heb ik nog niet in mijn uitrusting. Al wandelend weet de kerel in mijn buurt te lijven en mij zelfs voor te blijven. Ik snap er niks van.

Ik ga twee, drie keer onderuit. De eerste keer vrij hard en dat levert mij een daverende koppijn op. Ik neem mij voor op de post een pijnstiller te nemen. Bij de post ben ik dat weer vergeten. Viel dus mee. Ook op een ijshelling ga ik onderuit. Op mijn kont glij ik de helling af en ben er zo. Gênant maar wel effectief. Bovendien is een ijskont ook niet alles. Ik zie er inmiddels uit als een varken maar gelukkig begint het te regen en spoelen de sporen van mij af. Een paar keer was ik mijzelf in een bergbeek. Mijn vingers zijn overigens het enigste koude deel. Ik denk dat waterdichte handschoenen hier wel fijn geweest konden zijn.

Post V5 Huberteshof Reindlau is een teleurstelling. We hebben 53 km erop zitten en vinden hier onze dropbag, in een open tent! Geen stoeltjes, geen verwarming. Het kost mij een half uur om mij van mijn natte klerezooi te ontdoen. De grond is een vieze kledderzooi. Ik sta op mijn nieuwe shirt om een beetje fatsoenlijk droge sokken aan te doen. Wat een ellende. Daarna ga ik nogmaals foerageren. Ik drink een halve liter soep! Cola wil niet meer en ook eten gaat moeizaam. Fruit lukt nog. Een Frambozen/Banaan gel prop ik erin maar die is zo zoet en vies dat ik de andere (gekregen) gels meteen wegflikker.

We krijgen nu een relatief vlak stuk. Lijkt simpel maar na 12 uur! klimmen en dalen is rennen opeens wel even andere koek. De post is 10km verder en het lukt mij warempel vooruit te komen in iets wat op hardlopen lijkt. Het weer slaat nu helemaal om en vanaf die tijd zal het niet meer droog worden. Regen, regen en regen. De strategie voor mijn hardshell in de nacht blijkt de goede te zijn. De waterdichte jas is ‘ waterdicht’ maar uiteindelijk ben ik gewoon zeiknat. Alleen koel ik niet af. Het water komt zo langzaam mijn jas binnen dat ik in staat ben om mezelf warm te houden.

Post V6 is bij Mittenwald. We zijn nu goed op weg en nog maar 40km te gaan. Ik kom weer een beetje in bekende omgeving. De volgende post is ‘maar’ 5 km verder. er zit echter wat hoogteverschil in dit stukje. Ik ga er ruim een uur over doen.  Op post 7 pak ik mijn hoofdlamp. Het is nu echt te donker. Zit even te klooien met mijn hoofdlamp snoertjes en mijn koptelefoon. Zeer ergerlijk als die in de knoop raken.

Vanaf hier begint de wedstrijd pas echt. Ik voel me redelijk maar het vermogen ontbreekt. Ik heb geen energie meer en eten lukt helemaal niet meer. Mentaal ben ik veel sterker dan anders. Ik leg mij er volkomen bij neer dat ik nog minimaal 9 uur onderweg ben. Ik heb er al 15 opzitten en mij geen moment verveeld. Mooie ervaring.

ZUT-2015-Ultratrail-HöhenprofilVanaf hier begint het mentale spelletje. Ik weet dat de laatste beklimming vanaf km 80 begint. De laatste 2 km zijn in het dorp dus 18km zware toestanden. Dit stuk is minder vlak dan gehoopt. De fles is leeg en ik probeer mij te sparen voor de laatste klim. Ik met heel erg veel wandelen wat mij goed afgaat. Ik krijg een mentale opkikker als ik de hoogtemeters langzaam zie stijgen naar 1200-1300. Ik weet dat de lastige klim naar de Alpenspitze moeilijk is tot 1700 en daarna makkelijk. Vervolgens krijg ik een mentale dreun als we steeds verder dalen als we bij de post komen. 1100, 1000, 900, zelfs in de 800. Eindelijk, eindelijk, eindelijk komen we dan bij post V8 PartnachAlm. Het bordje foodstation geeft aan dat het nog 1 km is. Wat ik al vreesde komt nu keihard binnen. De 100 meter die ik moet klimmen naar de post gaat ongeveer op handen en voeten. Ik heb er misschien wel een half uur voor nodig. Uitgewoond.

Nog wil ik niet opgeven. Ik ben misselijk tot op het niveau van overgeven. Ik maak het plan om de post gewoon voorbij te lopen en te gaan klimmen. Maar de realiteit dwingt mij een andere keuze te maken.  Op de post raak ik in gesprek met de ehbo. Ik geef het op. In deze toestand kom ik nooit over die laatste bult heen. Bovendien is het plezier alweer even verdwenen. Waarom zou ik in hemelsnaam die bult nog willen beklimmen. De verwachting is dat me dat nog zeker 6 uur zou kosten. Ruim binnen de limiet maar 6 uur afzien? Ik kan dat niet.

In de shuttle worden de opgevers bijna gestapeld. Het aantal DNF-ers is enorm. Ik koop er echter helemaal niks voor. Na bijna 20 uur trailen, 82km en 4000D+ ben ik klaar. Ik heb er vrede mee. Achteraf ben ik toch teleurgesteld. Ik had geen andere beslissing kunnen nemen maar toch. De reacties op de social media zijn hartverwarmend. Het helpt mij om de teleurstelling weg te drukken.

Conclusie: Wederom een mooie ervaring rijker. Je grenzen verleggen is ook je grenzen vinden. Ik heb met plezier naar de wedstrijd toegeleefd en ook uitgebreid genoten van de omgeving en van de wedstrijd zelf. De teleurstelling is er zeker maar erg diep zit die niet. De volgende uitdaging is in Gower. Duurt nog even. Bedenk nog wel wat.

 

Posted in Training | 1 Comment

Wedstrijd voorbereidingen

training-1Is het alweer drie weken geleden? Tijd gaat erg snel. De eerste week na de TdT ben ik erg lui geweest. Kids midden in de examens, extra aandacht voor familiezaken, achtergestelde klussen. Aandacht voor andere zaken. Het Ciko feest kan ik me niet toe zetten. Jammer want het was erg leuk hoorde ik. Maar soms moet je ook kiezen. De tweede week ga ik weer in training. Korte trainingen. Herstellen. Wederom veel aandacht van de Ciko maatjes. Veel positieve reacties en bezorgdheid over het herstel. Het licht gaat bij de meesten uit als ik mededeel dat na een korte twijfel ik gewoon de Zugspitze ga lopen. Een enkeling maakte mijn twijfel mee en verbaast zich over mijn besluit. Anderen vinden één 100 km al bizar maar twee? Kortom ik heb wat uit te leggen. Zelf moet ik het ook een plekje geven. Zoveel vrienden lopen zoveel bizarre trails dat die 100 km in Grainau volledig in het niet valt. Waar heb je het over? Even trap ik in die valkuil om snel terug te schakelen naar mijn eigen prestaties. Voor mij is dit een fikse uitdaging. Ik wil het klein houden en op mezelf blijven betrekken. Je loopt toch voor jezelf?!

training-2De tweede week lopen de trainingen erg moeizaam. Alle interval, regelmatigheidslopen etc blijken onvervalste heuveltrainingen te zijn. Ik loop meestal aan het elastiek.De derde week pak ik de trainingen weer serieuzer aan. Weer lopend naar de club en serieus meedoen in de coretrainingen. De duurloop van afgelopen zondag was brandhout. Na 15 km was ik wel weer klaar. Vandaag ging beter. Hoewel? Het duurt 25km voordat ik in de gewenste cadans kom. Heuvels die ik in het eerste uur op moest wandelen glijden nu simpel onder de schoenen door. Een stukje MTB pad is altijd leuk als er een MTB voor me zit. Ik krijg hem bijna te pakken. Hij heeft niks in de gaten.

Wederom weer veel wild. Twee biggen in de eerste 10 minuten. Geen beste foto’s.  De biggen steken mijn pad over maar mama varken is nergens te bekennen. De hazelworm is mij te snel af en herten, ach ja.

Ondertussen ben ik mijn tas aan het pakken. Ik word gewezen op wat bijzonder zaken bij de verplichte zaken. Een mitella? steriele handschoenen? Ook mijn eten en drinken moet ik van mijn startnummer voorzien. Eens kijken of die stift ook houdt op mijn krentenbollen. De weersverwachting is het meest spannend. In Zuid Duitsland was het weer niet erg best de afgelopen weken met veel wateroverlast. Volgende week worden nattigheid en kou verwacht. Nachttemperatuur 2 graden!

 

Posted in Training | Leave a comment

2016-05-21 Trail des Trappistes 100km 2000D+

Tdtb-7

Afscheidsmaal. Vanwege de regen skippen we de BBQ

Eindelijk is het zover. Maanden voor getraind en dan gaat het nu weer gebeuren. Mijn vierde 100km wedstrijd. De stand is helaas 2-1 achter. Twee keer haalde ik de streep niet. Twee veel te technische bergtrails voor mij.De andere 100 liep ik Bouillon, of beter de 104. Goede herinneringen aan maar tsjee wat ging ik daar dood.

Deze keer is bijzonder omdat een grote delegatie Ciko lopers aan de start staan bij deze trail. Er is veel en hard voor getraind. Het team heeft erg veel last van blessureleed maar de groep blijft intact en we gaan met zijn allen naar Florenville. Ook Marlies en Cordien die niet kunnen lopen gaan gewoon mee als support. Erg jammer voor hen maar wel Top! Als lopers hebben we daar veel plezier van! Bovendien natuurlijk gezellig.

T6

Huisje in Sart

De Ciko-groep weet het trail gebeuren steeds meer te waarderen. Het echte ruige werk is voor sommigen nog een stap te ver maar dit is al een hele stap. We starten op de 18, 28, 39 en 100km. Voor de gelegenheid huren we een ‘huisje’ voor 13 personen. Erg luxe. De verhuurster is bijzonder schappelijk en als wij veel te vroeg aankomen zodat we boodschappen kunnen doen is dat geen enkel probleem.

De eerste avond begint laat met een diner om een uur of 8. Nancy en Jan Albert hebben een buffet gemaakt van gerechten. Bijzondere combinaties zijn niet geschuwd. Chili met chocola, snijbonen met noten. Ik verwacht de recepten binnenkort om de site van ‘tandje erbij’ Het huis valt in de smaak. Heel veel ruimte. Het aantal badkamers is enorm. De speelkelder gebruiken we niet eens en de Jacuzzi voor drie/vier  personen is top. Net als de sauna, de drie terrassen, de tuin van tig meter etc.

De avond bereid ik mij vroeg voor op de wedstrijd. Ik leg alles ruim van  tevoren klaar. Mijn focus is op de wedstrijd en ik kan de verleiding weerstaan aan de gezelligheid mee te doen. Mijn start is om 4 uur ‘s-ochtends.  Om 10 uur lig ik op bed voor een krappe 4 uur slaap. Ik ben gezegend met een perfect slaap lichaam dus dat lukt ook nog zowaar. Wel gaan er al alvast een paar trappistjes in en wat speciaal bier.

acdc-1

Peter en ik voor de start.

Janna en Cordien zijn zo sportief om Peter en mijn persoon om half drie naar de start te brengen. We willen er op tijd zijn. Om kwart over drie staan we in de feesttent en druppelen de ultra’s binnen. Leuk om te zien hoe Janna en Cordien toch die speciale sfeer proeven. Wedstrijdspanning, apart tijdstip en ook flink wat lopers met de focus in hun ogen. Leuk ook veel bekenden te treffen.

Om 4 uur vraagt de speaker of we naar het startvak willen lopen en we krijgen het bekende toespraakje. Deze keer Frans én Nederlands. Geen bijzondere dingen. Even opletten dat we niet de pijlen van de MTB race van morgen volgen. Lampje gaat aan, de klok heeft een fix,  de speaker telt af en we zijn op weg.

Tdtb-7-2

Perfecte bewegwijzering.

We volgen het parcours van de andere afstanden maar daar zijn op verschillende plekken wat lussen toegevoegd. Ook de eerste 20 zijn een extra lus. We lopen in donker bos. We lopen heen en weer en mij valt op dat het naar verbrand hout ruikt. Ik zie niet veel want ik ben erg geconcentreerd op de route. Een deel van het pad voelt heel vreemd aan. Net een soort drijfzand maar dan van maximaal een paar cm diep. Het tempo ligt veel hoger dan gepland. Bijna 10 per uur. Maar het gaat allemaal erg makkelijk.

Om half 6 begint het lichter te worden en neemt de kou ietsje af. We starten met een graad of 10 en dat klimt langzaam op. Ergens op km 20 krijgen we een klim met een bordje. Meestal een veeg teken. Strava, 1500m, 150D+, 10%. Het stelt allemaal niet zoveel voor. Dan de eerste wateroversteek. Die is best wel fris.

Op km 30 de eerste post. Op borden staan de nog af te leggen afstanden en de afstand naar de volgende post. Hardloopmaatjes delen later dat zij daar wel even stil van werden. De afstanden die nog even afgelegd moesten worden voor de 100 zijn voor hen moeilijk te behappen. Maar ik zeg wel vaker, dit soort afstanden loop je met je hoofd.

acdc-4

Het parcours van de TdT is niet erg afwisselend. Na 50 km heb ik alle bomen wel gezien.

Het parcours is niet erg technisch en spreekt niet zo heel erg tot de verbeelding. Misschien zelfs een beetje saai. Dat is op zich wel jammer voor de afleiding. Gelukkig kan ik met muziek mezelf  helemaal afzonderen en dat loopt perfect.

acdc-5

Uitzicht op de Semois

Op km 40-45 krijg ik te maken met een stevige dip. Mijn linkerenkel doet zeer, mijn rechterknie heeft last van steken. Knap pijnlijk en niet erg bevorderlijk voor de motivatie. Ik hobbel naar km 46 voor post twee. Ik neem even de tijd en herstel wat. Na de post zijn de pijntjes wonderwel verdwenen. Ik krijg een opleving. De volgende post is deze keer 17 km verder op km 62. Ergens hier raak ik met een groepje in verwarring over de route. Over het algemeen perfect aangegeven maar hier mis ik toch echt een bordje. Er komen lopers ons tegemoet om de verwarring nog eens groter te maken. Mijn gps zegt rechtdoor, de pijl linksaf. Wat te doen? We gaan linksaf en omdat de post hierna precies op km 62 komt, volgens schema, vermoed ik de juiste beslissing.

acdc-3

Het enigste min of me technische stukje van de trail

Hierna is de post op km 75. Etappe van 13km. Maar te vroeg gejuicht want dit stuk is ietsje technischer. Ook begint na km 60 voor mij de wedstrijd. Het gaat moeilijker en moeilijker. De hellingkjes worden voor mijn gevoel opeens heuvels. Vanaf km 70 krijg ik het echt zwaar. Het tempo zakt in naar een gemiddelde van 7 per uur. De heuvels zijn beslist niet steil, technisch is het zeker niet. Maar continu vals plat rennen is best pittig.

T2

Hardloopmaatjes wachten op mijn finish!

Het is hier dat ik het niet leuk meer vind. Het lukt best wel om te dribbelen, vooruit te komen, maar genieten die ik niet. Niet van het parcours, niet van mijn eigen strijd. Het hoort erbij. Jezelf overwinnen, grenzen verleggen. Zijn er die dat leuk vinden? Het schakelen tussen lopen en rennen valt mij steeds zwaarder. Wel kan ik nog goed blijven eten en drinken. Maar goed ook want de temperatuur is inmiddels ver boven de 20 graden met zon.

Tdtb-1

Carlo duwt een Orval in de hand. Dat bevalt!

De laatste post dient zich aan op km 89. Ik sms naar mijn maatjes dat ik er wel klaar mee ben. Nog 11 km en ik denk daar anderhalf uur voor nodig te hebben. Als ik het opschrijf moet ik bijna lachen, of beter huilen. Maar ook dit lukt. Een kilometer voor de finish staan mijn vrienden mij op te wachten. Wat een heerlijke ontvangst! Op een pleintje is het gezellig. Ook Carlo (leuk kerel!) staat er en die drukt mij een biertje in de hand. Durf ik? Zeker! En wat smaakt dat goed!

De laatste 300 meter ren ik naar de finish en een golf van geluk stroomt door mijn lichaam. Hoe blij kan je zijn als je er bent. De sfeer is geweldig. Iedereen is er nog. Na de finish zweef ik. Het aantal bekenden is groot en het delen van succes is het mooiste wat er is op dat moment. De beloofde Orval smaakt prima, de watermeloen nog beter. Het finishershirt vind ik mooi en die gaat het weekend niet meer uit.

T4

Gefinished. Kan mijn geluk niet op!

Ook de anderen hebben het zwaar gehad maar hebben allen genoten. Erg fijn om te horen dat iedereen het zo naar zijn zin heeft gehad.  Ik hoor wel dat Peter verkeerd gelopen is en na 70km bij de start terug was. Net op tijd om de 28km nog ff mee te doen om de 100 vol te maken. Mentaal erg knap maar levert helaas wel een DSQ op.

De afterparty in ons huisje ontgaat mij grotendeels. Ergens om een uur of 11 zitten de stoelen niet meer lekker en kan ik alleen nog maar aan mijn bed denken. Mijn maag is nog wat van streek. Drinken lukt goed maar eten is nog even niet mogelijk. Ik ga naar bed om de volgende dag met de club als herboren naar de Orval Abdij te gaan. Was het zaterdag warm en zonnig, de zondag is nat en koud. Blij dat dit niet gedurende de wedstrijd was.

acdc-6

Tweede oversteek. Van de vier zijn er 2 om onduidelijke redenen vervallen.

De uitslag is nog wel een dingetje. Liep ik vorig jaar 18:25 uur over de 100 (104), vandaag doe ik er 14:46:54 over. Een PR van 3 uur en 49 minuten!! Ook ben ik niet doodgegaan. Mijn maag begon op km 90 pas te protesteren. Mentaal was ik véél sterker.  Het ging dus veel, en veel beter dan vorig jaar. Daar ben ik erg blij mee.

Het weekend besluiten we met een verrassingsact van Jan, een soort pub-quiz. Erg leuk gedaan en op een goed moment. Over een aantal antwoorden hebben we het nog erg lang gehad. Heel belangrijk is nog te vermelden dat het team Gerrie en ik met grote afstand heeft gewonnen! Veel kennis maar vooral tactiek gaf de doorslag! Affijn, het werd nog heel laat die nacht.

Conclusie: De eerste 50-60km zijn makkelijk. Daarna kan ik goed doorgaan en werken begint vanaf 70-75km. Daar vond ik het dus echt niet meer leuk. Ik vraag me echt af waarom ik dit doe. Het parcours helpt niet. De finish is oneindig genieten, de prestatie voelt fantastisch. De Zugspitze is de volgende. Mijn verstand zegt: Je bent nog nooit zo fit geweest, doen! Mijn hart zegt, minimaal 20 uur, dat ga jij echt niet leuk vinden. Downgraden! De twijfel slaat in volle hevigheid toe.

 

Posted in Ardennen, Ultra, Wedstrijd | 1 Comment

2016-05-16 ACDC

Wat heeft ACDC met trailrunning te maken? Op zich niet zoveel. Waarschijnlijk kent de band het fenomeen trailrunning niet eens.  Wat wel gebeurd is dat de nummers  nogal eens gespeeld worden bij de start. Vooral het nummer “Highway to Hell” kom ik veelvuldig tegen. De muziek is stevige rock. Ook staan er heel wat nummers op mijn playlist. Ik ben zo’n loper die muziek gebruikt tijdens het lopen. Heeft me door heel wat moeilijke momentjes heengeholpen.

IMG_3070Met Esther en Carlo, ook twee traillopers, ga ik naar het concert in Werchter, Belgie. We doen relaxed. Het voorprogramma slaan we over en na een borrel en inchecken bij een hotel gaan we naar het festivalterrein. We zijn daar een uur voor het hoofdprogramma. We maken nog een staartje van het voorprogramma mee. Het volume valt me mee. Om stipt 9 uur stappen de mannen op het podium. Ook al weer zo’n band waar de gemiddelde leeftijd vrij hoog ligt.

IMG_3073Het concert is een aaneenschakeling van bekende nummers en een paar onbekendere nummers. Het volume is oorverdovend en zal in de loop van de avond nog toenemen. Ook het nummer ‘Highway to Hell’ komt aan bod. De leadzanger Brian Johnson is vervangen door Axl Rose. De leadzanger is bijna doof. Deze wissel leidt tot nogal wat commotie op de social media maar ik vind het best. De show is top. Komt misschien een beetje routineus over. Echt verbinding met het publiek wordt niet gezocht Maar als je alleen voor de muziek komt heb je een topavond.

13230070_1045768602184250_7158084475215197764_n

Posted in Training | Leave a comment

2016-05-15 Trailsafari 45k

hert-1

Bambi is zijn moeder kwijt.

Op mijn programma staat nog één lange duurloop voordat we de TdT gaan doen. Ik heb de kalenders er niet eens voor opengeslagen. Gewoon vanuit huis een rondje doen. Jacolien nodigt me uit voor de DAT op 28 mei dus die ga ik vandaag dan maar niet lopen. Ik besluit mijn rondje naar Deelerwoud te doen. Alleen staat de route niet in mijn GPS. Het stuk Lange Juffer Carolinehoeve heb ik onvoldoende scherp. Ik kies daarom maar voor een route die ik wel ken. Uiteindelijk worden het er dan  geen 50 maar een dikke 45. Ik vind het prima.

hert-2

Twee mannetjes met beginnende geweien bij de Koningsweg

Vanmorgen sta ik vroeg op. Gisteren vroeg naar bed gegaan na een middagje ergeren op mijn laptop. ‘Ransomeware’ Trojan besmetting op mijn netwerk. Hemeltergend! Ook de avond met songfestival is verschrikkelijk. Ik red het tot Cyprus en ga naar bed. Helaas pindakaas voor Douwe Bob. Hij wordt 11e, is teleurgesteld maar wij Hollanders niet!

Ik ben benieuwd hoe het zal gaan en bereid me voor op het ergste. Dinsdag intervaltraining 5*1km ging goed.

hert-3

Massieve beesten en voor je het weet in het kreupelhout verdwenen

Veel energie en kon flink gasgeven. De donderdagtraining 15* 2 minuten ging dramatisch slecht. Zo slecht dat de duurloop naar huis een bezoeking werd. Maar dit zijn de zere benen die ik wel vaker heb aan het eind van een lange wedstrijd. Ik troost mij met de gedachte dat dit ook een goede training is.

Vanmorgen dus op pad met als doel een ‘steady state’ te lopen. Doseren, energie sparen en doorlopen. En dat lukt wonderwel goed.

hert-4

Er schuw zijn ze niet in het Deelerwoud

Na een km of 12 beginnen de benen te wennen aan het tempo en merk ik dat het wel goed gaat. De vermoeide benen raken in de goede staat en lopen gaat eigenlijk vrij makkelijk.  Enigste probleem zijn herten en zwijnen. Niet normaal hoeveel wild ik vandaag tegenkom. Ik probeer uiteraard foto’s te maken. Bij de eerste roedel gaat dat moeizaam. De wind staat verkeerd. Alleen bambi blijft staan. Ik sta tussen moeder en kind in. Sorry, had ik pas laat in de gaten.

hert-5

Oeps, waren er (veel) meer dan ik dacht.

De tweede roedel (zeg je dat van twee mannetjes bij elkaar) is duidelijk een stuk relaxter.

Als ik van de Veluwezoom doorsteek naar het Deelerwoud loopt er een vos op het pad. Veel te snel voor een foto en ik pak niet eens de camera. In het Deelerwoud kruis ik en grote groep damherten. Op de weg terug als ik het niet meer verwacht struikel ik over drie zwijnen. Knorrend rennen ze heen en weer. Erg bang zijn ze niet maar ze willen wel weg.

hert-6Zonder problemen vervolg ik mijn weg en maak nog een praatje met een andere trailer die de weg kwijt was. Na een 45km ben ik weer thuis en voel me eigenlijk best goed. Beter dan na de Sallandtrail, en beter dan na Limburg Zwaarste. Zou de vorm dan toch beter worden?

Conclusie:

hert-7Voor mijn gevoel is mijn vorm minder goed dan een jaar geleden om deze tijd. Naar omstandigheden getraind en best wel tevreden met hoe het nu gaat. Minder dan gepland maar het moet maar zo. Met de benen van vandaag heb ik wel vertrouwen in volgende week. Nu nog een beetje redelijk weer.

hert-8

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 4

ZA-20

Doel van de dag de Apenspitze. Bijna net zo hoog als de Zugspitze (2900m) maar we hoeven maar tot 2000.

Plan was om de marathon te lopen vanaf Mittelwald. Dan heb ik de laatste 40km van de wedstrijd gelopen inclusief de laatste grote beklimming. Een 1300m klimmen in de finale van de wedstrijd! Maar het risico bestond dat het parcours versperd zou zijn. Er zit een kruispunt op 1700m op de Alpenspitze. Vanaf hier loop je een lusje op deze berg. Dat lusje gaat naar 2000m dus dat was sowieso geen optie. De marathon zou het dus niet worden maar een stuk hiervan wel. Uiteindelijk besluit ik gewoon vanuit Grainau te starten en te zien waar ik uit zou komen.

ZA-15Het laatste stuk van de wedstrijd is bijna hetzelfde als het begin. Een kilometer of twee door het dorp. Maar hierna is het direct klimmen. Best wel steil in het begin. Maar op gegeven moment vlakt het toch iets meer af en krijgen we een meer geleidelijke klim. ZA-17Ergens halverwege blijkt het pad volledig verdwenen te zijn. Een graafmachine heeft de berg letterlijk afgegraven. Omdat ik geen ander pad kon vinden toch erop geklommen en inderdaad loopt het pad daar verder.

Op 16oo meter kom ik bij een kabelbaanstation uit. Ik loop inmiddels weer in de sneeuw maar als ik voorbij het platform stap openbaard zich een brede weg met prachtige vergezichten. Dit is het splitsingspunt voor het lusje. Achteraf denk ik dat het dus wel had gekund. Ik besluit nog wat verder te klimmen en kom uit op ruim 1700 meter. Een kleine 300 meter onder het hoogste punt. Vanaf hier weer veel sneeuw en wederom een waarschuwing. Ik vind het mooi geweest en ga terug.

ZA-18Conclusie:

De Zugspitze is zeker geen technisch parcours voor zover ik dat gezien heb. Uiteraard moeten we toch een ruime 5000m klimmen dus onderschatten is niet verstandig. Vergeleken met de Echappee Belle is dit even een verademing. Het vertrouwen groeit dat ik dit tot een goed einde kan brengen.  In ieder geval was het ZA-19erg prettig om even het berggevoel te hebben. Bergen lopen toch ff iets anders dan Ardennen. Zeker het afdalen ging deze keer veel beter. Mijn gemiddelde snelheid ligt ergens tussen de 4 en de 6 km per uur. Op basis daarvan moet ik rekening houden met een wedstrijd van 20 uur. Ruim binnen de limieten. Bovendien heb ik 2300 van de 5000 hm al gelopen.

Als training prima geslaagd. Deze week weer 100km met ruim 3700D+ Het begint ergens op te lijken.

 

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 3

ZA-11

Startlocatie van de Zugspitze Ultratrail in Grainau

Nu ik een beetje gewend ben. En weet dat ik niet boven de 1500 meter kan komen kan ik plannen maken voor de parcoursverkenning. Ik heb de route van de ultratrail in mijn gps geladen en kan dus het eerste stuk zeker lopen en het laatste stuk misschien.

Eerst wil ik de startlocatie vinden. Kunnen we daar straks een auto kwijt. Waar is het ergens. Hoe ziet het eruit. Het kost wat moeite om het te vinden. Mijn gps wijst een bepaalde kant op maar de wegen daarnaartoe lopen allemaal dood. Uiteindelijk vind ik de locatie lopend op een kilometer of drie van de camping. Omdat alle deelnemers van de andere afstanden op een andere locatie starten en wij relatief vroeg vermoed ik dat parkeren hier geen probleem gaat geven.

ZA-12

Op meerdere plekken vers bergwater. Ik heb het niet gedronken maar verfrissend was het wel.

Het eerste stukje gaat door het dorp om al snel via een parkje het bos in te verdwijnen. Het pad is absoluut niet technisch. Uiteraard klimmen maar redelijk constant en niet over moeilijke ondergrond. Al snel passeer ik de 1000 meter grens op km 10. Dit is allemaal goed te doen. Hierna begint de eerste serieuze beklimming. Dat is het doel van de dag vandaag.

ZA-13

De grens is er wel maar is een beetje in verval

Ergens hier passeer ik ook de grens met Oostenrijk. Paspoort is niet nodig. Het parcours loopt langs een skibaan. Dat geeft mooie doorkijkjes maar ook loop ik volop in de zon. Ik vind het prima. Voor de loop straks is het wel nodig wat te smeren. Je loopt veel door bosrijk gebied maar in die paar dagen vang ik toch heel wat zon.

De berghelling gaat goed. Tuurlijk is het 600 meter klimmen maar dat gaat me goed af. We lopen helemaal tot aan de rotswand en gaan dan omhoog. Ik haal een aantal wandelaars in die zich allemaal afvragen wat die mafkees daar doet in zijn hardloopkloffie. Er zijn er maar weinig die ooit van de trail gehoord hebben.

ZA-14Op ongeveer 1500 meter ben ik weer in enkeldiepe sneeuw beland. Het pad rechtdoor is weer helemaal wit. De laatste 100m klimmen doe ik mezelf cadeau. Ik heb genoeg gezien. Naar beneden is goed te rennen. Niet heel hard maar toch een redelijk tempo. Ik loop toch nog weer een stukje verkeerd maar stuit dan op deze berggeit. Foto is met een oude iphone.  Na 36km doe ik mezelf een plezier met een lekker pilsje op het terras.

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 2

ZA-6

Treintje vanaf Eibsee naar de Zugspitzplatte. Vanaf daar met de Gletcherbahn

De ervaring van dag 1 en de waarschuwingen van de campingbeheerder bevestigen wat ik al dacht.  Ik ga de Zugspitze niet beklimmen. Te gevaarlijk. Al helemaal in mijn eentje.  Ik wil wel naar boven.

ZA-9

De top is volgebouwd met restaurants weerstations en verschillende plateaus. Ool is er een grensovergang.

Ik ontmoet op de camping wat Nederlanders die ook de Zugspitze op willen met trein en kabelbaan. Ik geef ze een lift naar de bahn en ga zelf ook naar boven. Het weer is prachtig. De hemel is opengebroken. Volop zon. Een perfecte dag voor bovenop. Eerste stuk gaat met de trein door het bos naar de RiffenBahn. Niet echt spannend. Grootste gedeelte gaat hierna door een tunnel. Wel mooi omdat je daarmee van de grond geen trein op de berg ziet.

ZA-7

Het uitzicht is natuurlijk fantastisch. Maak een beetje veel foto’s

Tweede deel is de gletcherbahn. Klein stukje maar een wereld van verschil. Boven op de top kan ik heel erg ver zien. Prachtig. Ook zie ik de EibenSee liggen. Een meer aan de voet van de Zugspiztze. In mijn wandelgids is een wandeling hieromheen beschreven. Later besef ik dat de Eibensee op de route ligt van de trail.

ZA-10

Uitzicht vanaf de Eibsee op het Zugspitze massief. Daar lopen we straks omheen. Zugspitze heeft een klein wolkje.

Het rondje Eibsee stelt niet zoveel voor. Begint met een terras en eindigt met een terras. Het zicht op de bergen met azuurblauw water is wel schitterend.

ZA-21

Nog eentje dan…

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 1

ZA-5

Ontbijt op camping Resort onder de Zugspitze

Stel je hebt wat vrije dagen en kan wel wat bergtraining gebruiken. Het simpelste/leukste bleek om  naar de Noordelijke Alpen te rijden. Over 6 weken de Zugspitze Ultratrail dus een mooie gelegenheid om een en ander te combineren. Zo kan het gebeuren dat ik een paar dagen ga trainen in de Zugspitze Arena.

De eerste trainingsdag is bewolkt. De campingdame waarschuwt dat de het gevaarlijk is boven. Gisteren nog iemand van de flanken van de Zugspitze gered. Gewaarschuwd, besluit ik daarom maar eerst een ‘makkelijke’ wandeling uit het boekje te doen. Naar de Schachenhutte op 1800m. Ik ga zelfs wandelend met nieuwe rugzak. Kan ik die ook meteen uitproberen. Doe wat extra gewicht achterin voor het gevoel.

ZA-1

Schloss Almau is het startpunt van de wandeling. Aan de parkeerplaats te zien een plekje voor de meer welgestelden.

De wandeling start bij Schloss Elmau. Een prachtig hotel/kasteel voor de rijkeren onder ons. De privé oprijlaan is een paar kilometer lang. Zonder specifiek doel ga je hier niet heen. Zeker omdat je ook moet betalen. De wandeling is 21km en 1000D+. Keurig in twee delen. Halverwege nog een andere hut (Wetterstein). Gesloten natuurlijk. Het klimmen gaat mij goed af en na 1,5 uur ben ik halverwege. Veel sneller dan de aangegeven tijden.

ZA-4

Recht vooruit het pad. Ongerepte sneeuw. Enige indicatie is een ogenschijnlijk traject door het bos.

ZA-3

Lunch bij de Schachenhutte (in de buurt). Ik maak gebruik van het terras van een andere hut.

Hierna begint de sneeuw. Ik ben op 1400m. De sneeuw begint met plukjes maar al snel is het pad helemaal wit. Op 1500m enkeldiep en op 1600m regelmatig tot aan de knieën in de sneeuw. Eigenlijk vind ik het vooral leuk. Omdat het nog maar een paar km is naar de top zet ik door. Er is een deel waar een lawine overheen gegaan is. Geen pad te bekennen. Ik volg de gps maar ga wel twijfelen. Sinds de laatste sneeuwval is hier niemand geweest. Ik ben alleen op de wereld. Geen platgetreden sneeuw en elke stap is een verassing. Op sommige plekken zak ik tot mijn kruis in de sneeuw weg. Nog niet zo simpel om daaruit te komen. Ik besluit nog een bocht te nemen voor ik omkeer  en wordt beloond met een hut. Niet de Schachenhut maar eentje eerder. Ik kan wel mijn doel zien liggen aan de overkant. Nog een kilometer of zo te gaan. Ik besluit dat het mooi geweest is. Ik ga op het terras zitten en warm een lunch op. In de verte gebulder. Vliegtuig? Nee een lawine. Ja dat kan ook nog.

De terugweg gaat veel makkelijker. Ik weet waar ik mijn voeten kan zetten. Hoef niet te klimmen. Ik ben blij als ik weer bij de auto ben. Mooie wandeling maar ik zal mijn plannen moeten herzien.

ZA-2

Koning Ludwig de tweede liet er een klein slot bouwen voor feestjes en partijen.

Posted in Training | Leave a comment

Beren op de weg…

Wat een week! Terwijl ik vorige week mijn 60k wedstrijd loop wordt mijn vader (83) met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. De nacht erna valt mijn moeder (82) en breekt haar schouder. Op zo’n moment verleg je je prioriteiten. Hardlopen is opeens niet zo belangrijk meer. (Inmiddels is alles gelukkig weer onder controle.) Tegelijkertijd viert mijn schoonmoeder haar 75e verjaardag, De volgende nacht geeft mijn zoon een verjaardagsfeestje met slaapfeest in de kelder, de volgende doet mijn tweelingdochter dat dunnetjes over maar voegt daar nog een picknick aan toe.  Twee keer 10 pubers jongvolwassenen over de vloer. Wow! Tussendoor krijg ik ook nog een virusinfectie. (Symptomen zijn een dag goed misselijk en daarna langzaam herstel). Donderdagnacht/vrijdag is er dan nog een (uit de hand gelopen) examenstunt. Tot slot is daar ook nog de verhuizing van mijn oudste dochter. Speciaal het weekend voor vrijgehouden!Train ik vorige week 100+ km, deze week is het 0- km. Echt helemaal nul. Vandaag voel ik me voor het eerst fit genoeg voor, nou ja een marathon. Maar mentaal heb ik daar even helemaal geen zin in.

DSC_0098

Limburg Zwaarste, is het pas een week geleden?

Ik lees vandaag de verrichtingen in Veluwezoom (Jan), Gulpen (Nancy, Wim, Peter) , Madeira (Julia, Mirjam, Kim) en Bouillon (divers) . Sommige bikkels redden het maar velen vallen uit. Zelf krijg ik steeds meer vertrouwen in Florenville en Aignau. Ook als ik niet train voel ik me fit en sterk. Centrale boodschap is dat iedereen traint/loopt voor wat hij/zij waard is. Of het nu 18km of 256km is. Insite Joke van de Legendstrail (250km/60 uur! in de Ardennen) was: ‘Als je niet door een beer aangevallen bent dan kun je nog steeds Finishen’ Met die boodschap in mijn achterhoofd heb ik besloten voor beide wedstrijden gewoon te gaan en te finishen. Zolang ik geen beer tegenkom…

Posted in Training | 1 Comment