2016-05-21 Trail des Trappistes 100km 2000D+

Tdtb-7

Afscheidsmaal. Vanwege de regen skippen we de BBQ

Eindelijk is het zover. Maanden voor getraind en dan gaat het nu weer gebeuren. Mijn vierde 100km wedstrijd. De stand is helaas 2-1 achter. Twee keer haalde ik de streep niet. Twee veel te technische bergtrails voor mij.De andere 100 liep ik Bouillon, of beter de 104. Goede herinneringen aan maar tsjee wat ging ik daar dood.

Deze keer is bijzonder omdat een grote delegatie Ciko lopers aan de start staan bij deze trail. Er is veel en hard voor getraind. Het team heeft erg veel last van blessureleed maar de groep blijft intact en we gaan met zijn allen naar Florenville. Ook Marlies en Cordien die niet kunnen lopen gaan gewoon mee als support. Erg jammer voor hen maar wel Top! Als lopers hebben we daar veel plezier van! Bovendien natuurlijk gezellig.

T6

Huisje in Sart

De Ciko-groep weet het trail gebeuren steeds meer te waarderen. Het echte ruige werk is voor sommigen nog een stap te ver maar dit is al een hele stap. We starten op de 18, 28, 39 en 100km. Voor de gelegenheid huren we een ‘huisje’ voor 13 personen. Erg luxe. De verhuurster is bijzonder schappelijk en als wij veel te vroeg aankomen zodat we boodschappen kunnen doen is dat geen enkel probleem.

De eerste avond begint laat met een diner om een uur of 8. Nancy en Jan Albert hebben een buffet gemaakt van gerechten. Bijzondere combinaties zijn niet geschuwd. Chili met chocola, snijbonen met noten. Ik verwacht de recepten binnenkort om de site van ‘tandje erbij’ Het huis valt in de smaak. Heel veel ruimte. Het aantal badkamers is enorm. De speelkelder gebruiken we niet eens en de Jacuzzi voor drie/vier  personen is top. Net als de sauna, de drie terrassen, de tuin van tig meter etc.

De avond bereid ik mij vroeg voor op de wedstrijd. Ik leg alles ruim van  tevoren klaar. Mijn focus is op de wedstrijd en ik kan de verleiding weerstaan aan de gezelligheid mee te doen. Mijn start is om 4 uur ‘s-ochtends.  Om 10 uur lig ik op bed voor een krappe 4 uur slaap. Ik ben gezegend met een perfect slaap lichaam dus dat lukt ook nog zowaar. Wel gaan er al alvast een paar trappistjes in en wat speciaal bier.

acdc-1

Peter en ik voor de start.

Janna en Cordien zijn zo sportief om Peter en mijn persoon om half drie naar de start te brengen. We willen er op tijd zijn. Om kwart over drie staan we in de feesttent en druppelen de ultra’s binnen. Leuk om te zien hoe Janna en Cordien toch die speciale sfeer proeven. Wedstrijdspanning, apart tijdstip en ook flink wat lopers met de focus in hun ogen. Leuk ook veel bekenden te treffen.

Om 4 uur vraagt de speaker of we naar het startvak willen lopen en we krijgen het bekende toespraakje. Deze keer Frans én Nederlands. Geen bijzondere dingen. Even opletten dat we niet de pijlen van de MTB race van morgen volgen. Lampje gaat aan, de klok heeft een fix,  de speaker telt af en we zijn op weg.

Tdtb-7-2

Perfecte bewegwijzering.

We volgen het parcours van de andere afstanden maar daar zijn op verschillende plekken wat lussen toegevoegd. Ook de eerste 20 zijn een extra lus. We lopen in donker bos. We lopen heen en weer en mij valt op dat het naar verbrand hout ruikt. Ik zie niet veel want ik ben erg geconcentreerd op de route. Een deel van het pad voelt heel vreemd aan. Net een soort drijfzand maar dan van maximaal een paar cm diep. Het tempo ligt veel hoger dan gepland. Bijna 10 per uur. Maar het gaat allemaal erg makkelijk.

Om half 6 begint het lichter te worden en neemt de kou ietsje af. We starten met een graad of 10 en dat klimt langzaam op. Ergens op km 20 krijgen we een klim met een bordje. Meestal een veeg teken. Strava, 1500m, 150D+, 10%. Het stelt allemaal niet zoveel voor. Dan de eerste wateroversteek. Die is best wel fris.

Op km 30 de eerste post. Op borden staan de nog af te leggen afstanden en de afstand naar de volgende post. Hardloopmaatjes delen later dat zij daar wel even stil van werden. De afstanden die nog even afgelegd moesten worden voor de 100 zijn voor hen moeilijk te behappen. Maar ik zeg wel vaker, dit soort afstanden loop je met je hoofd.

acdc-4

Het parcours van de TdT is niet erg afwisselend. Na 50 km heb ik alle bomen wel gezien.

Het parcours is niet erg technisch en spreekt niet zo heel erg tot de verbeelding. Misschien zelfs een beetje saai. Dat is op zich wel jammer voor de afleiding. Gelukkig kan ik met muziek mezelf  helemaal afzonderen en dat loopt perfect.

acdc-5

Uitzicht op de Semois

Op km 40-45 krijg ik te maken met een stevige dip. Mijn linkerenkel doet zeer, mijn rechterknie heeft last van steken. Knap pijnlijk en niet erg bevorderlijk voor de motivatie. Ik hobbel naar km 46 voor post twee. Ik neem even de tijd en herstel wat. Na de post zijn de pijntjes wonderwel verdwenen. Ik krijg een opleving. De volgende post is deze keer 17 km verder op km 62. Ergens hier raak ik met een groepje in verwarring over de route. Over het algemeen perfect aangegeven maar hier mis ik toch echt een bordje. Er komen lopers ons tegemoet om de verwarring nog eens groter te maken. Mijn gps zegt rechtdoor, de pijl linksaf. Wat te doen? We gaan linksaf en omdat de post hierna precies op km 62 komt, volgens schema, vermoed ik de juiste beslissing.

acdc-3

Het enigste min of me technische stukje van de trail

Hierna is de post op km 75. Etappe van 13km. Maar te vroeg gejuicht want dit stuk is ietsje technischer. Ook begint na km 60 voor mij de wedstrijd. Het gaat moeilijker en moeilijker. De hellingkjes worden voor mijn gevoel opeens heuvels. Vanaf km 70 krijg ik het echt zwaar. Het tempo zakt in naar een gemiddelde van 7 per uur. De heuvels zijn beslist niet steil, technisch is het zeker niet. Maar continu vals plat rennen is best pittig.

T2

Hardloopmaatjes wachten op mijn finish!

Het is hier dat ik het niet leuk meer vind. Het lukt best wel om te dribbelen, vooruit te komen, maar genieten die ik niet. Niet van het parcours, niet van mijn eigen strijd. Het hoort erbij. Jezelf overwinnen, grenzen verleggen. Zijn er die dat leuk vinden? Het schakelen tussen lopen en rennen valt mij steeds zwaarder. Wel kan ik nog goed blijven eten en drinken. Maar goed ook want de temperatuur is inmiddels ver boven de 20 graden met zon.

Tdtb-1

Carlo duwt een Orval in de hand. Dat bevalt!

De laatste post dient zich aan op km 89. Ik sms naar mijn maatjes dat ik er wel klaar mee ben. Nog 11 km en ik denk daar anderhalf uur voor nodig te hebben. Als ik het opschrijf moet ik bijna lachen, of beter huilen. Maar ook dit lukt. Een kilometer voor de finish staan mijn vrienden mij op te wachten. Wat een heerlijke ontvangst! Op een pleintje is het gezellig. Ook Carlo (leuk kerel!) staat er en die drukt mij een biertje in de hand. Durf ik? Zeker! En wat smaakt dat goed!

De laatste 300 meter ren ik naar de finish en een golf van geluk stroomt door mijn lichaam. Hoe blij kan je zijn als je er bent. De sfeer is geweldig. Iedereen is er nog. Na de finish zweef ik. Het aantal bekenden is groot en het delen van succes is het mooiste wat er is op dat moment. De beloofde Orval smaakt prima, de watermeloen nog beter. Het finishershirt vind ik mooi en die gaat het weekend niet meer uit.

T4

Gefinished. Kan mijn geluk niet op!

Ook de anderen hebben het zwaar gehad maar hebben allen genoten. Erg fijn om te horen dat iedereen het zo naar zijn zin heeft gehad.  Ik hoor wel dat Peter verkeerd gelopen is en na 70km bij de start terug was. Net op tijd om de 28km nog ff mee te doen om de 100 vol te maken. Mentaal erg knap maar levert helaas wel een DSQ op.

De afterparty in ons huisje ontgaat mij grotendeels. Ergens om een uur of 11 zitten de stoelen niet meer lekker en kan ik alleen nog maar aan mijn bed denken. Mijn maag is nog wat van streek. Drinken lukt goed maar eten is nog even niet mogelijk. Ik ga naar bed om de volgende dag met de club als herboren naar de Orval Abdij te gaan. Was het zaterdag warm en zonnig, de zondag is nat en koud. Blij dat dit niet gedurende de wedstrijd was.

acdc-6

Tweede oversteek. Van de vier zijn er 2 om onduidelijke redenen vervallen.

De uitslag is nog wel een dingetje. Liep ik vorig jaar 18:25 uur over de 100 (104), vandaag doe ik er 14:46:54 over. Een PR van 3 uur en 49 minuten!! Ook ben ik niet doodgegaan. Mijn maag begon op km 90 pas te protesteren. Mentaal was ik véél sterker.  Het ging dus veel, en veel beter dan vorig jaar. Daar ben ik erg blij mee.

Het weekend besluiten we met een verrassingsact van Jan, een soort pub-quiz. Erg leuk gedaan en op een goed moment. Over een aantal antwoorden hebben we het nog erg lang gehad. Heel belangrijk is nog te vermelden dat het team Gerrie en ik met grote afstand heeft gewonnen! Veel kennis maar vooral tactiek gaf de doorslag! Affijn, het werd nog heel laat die nacht.

Conclusie: De eerste 50-60km zijn makkelijk. Daarna kan ik goed doorgaan en werken begint vanaf 70-75km. Daar vond ik het dus echt niet meer leuk. Ik vraag me echt af waarom ik dit doe. Het parcours helpt niet. De finish is oneindig genieten, de prestatie voelt fantastisch. De Zugspitze is de volgende. Mijn verstand zegt: Je bent nog nooit zo fit geweest, doen! Mijn hart zegt, minimaal 20 uur, dat ga jij echt niet leuk vinden. Downgraden! De twijfel slaat in volle hevigheid toe.

 

Posted in Ardennen, Ultra, Wedstrijd | 1 Comment

2016-05-16 ACDC

Wat heeft ACDC met trailrunning te maken? Op zich niet zoveel. Waarschijnlijk kent de band het fenomeen trailrunning niet eens.  Wat wel gebeurd is dat de nummers  nogal eens gespeeld worden bij de start. Vooral het nummer “Highway to Hell” kom ik veelvuldig tegen. De muziek is stevige rock. Ook staan er heel wat nummers op mijn playlist. Ik ben zo’n loper die muziek gebruikt tijdens het lopen. Heeft me door heel wat moeilijke momentjes heengeholpen.

IMG_3070Met Esther en Carlo, ook twee traillopers, ga ik naar het concert in Werchter, Belgie. We doen relaxed. Het voorprogramma slaan we over en na een borrel en inchecken bij een hotel gaan we naar het festivalterrein. We zijn daar een uur voor het hoofdprogramma. We maken nog een staartje van het voorprogramma mee. Het volume valt me mee. Om stipt 9 uur stappen de mannen op het podium. Ook al weer zo’n band waar de gemiddelde leeftijd vrij hoog ligt.

IMG_3073Het concert is een aaneenschakeling van bekende nummers en een paar onbekendere nummers. Het volume is oorverdovend en zal in de loop van de avond nog toenemen. Ook het nummer ‘Highway to Hell’ komt aan bod. De leadzanger Brian Johnson is vervangen door Axl Rose. De leadzanger is bijna doof. Deze wissel leidt tot nogal wat commotie op de social media maar ik vind het best. De show is top. Komt misschien een beetje routineus over. Echt verbinding met het publiek wordt niet gezocht Maar als je alleen voor de muziek komt heb je een topavond.

13230070_1045768602184250_7158084475215197764_n

Posted in Training | Leave a comment

2016-05-15 Trailsafari 45k

hert-1

Bambi is zijn moeder kwijt.

Op mijn programma staat nog één lange duurloop voordat we de TdT gaan doen. Ik heb de kalenders er niet eens voor opengeslagen. Gewoon vanuit huis een rondje doen. Jacolien nodigt me uit voor de DAT op 28 mei dus die ga ik vandaag dan maar niet lopen. Ik besluit mijn rondje naar Deelerwoud te doen. Alleen staat de route niet in mijn GPS. Het stuk Lange Juffer Carolinehoeve heb ik onvoldoende scherp. Ik kies daarom maar voor een route die ik wel ken. Uiteindelijk worden het er dan  geen 50 maar een dikke 45. Ik vind het prima.

hert-2

Twee mannetjes met beginnende geweien bij de Koningsweg

Vanmorgen sta ik vroeg op. Gisteren vroeg naar bed gegaan na een middagje ergeren op mijn laptop. ‘Ransomeware’ Trojan besmetting op mijn netwerk. Hemeltergend! Ook de avond met songfestival is verschrikkelijk. Ik red het tot Cyprus en ga naar bed. Helaas pindakaas voor Douwe Bob. Hij wordt 11e, is teleurgesteld maar wij Hollanders niet!

Ik ben benieuwd hoe het zal gaan en bereid me voor op het ergste. Dinsdag intervaltraining 5*1km ging goed.

hert-3

Massieve beesten en voor je het weet in het kreupelhout verdwenen

Veel energie en kon flink gasgeven. De donderdagtraining 15* 2 minuten ging dramatisch slecht. Zo slecht dat de duurloop naar huis een bezoeking werd. Maar dit zijn de zere benen die ik wel vaker heb aan het eind van een lange wedstrijd. Ik troost mij met de gedachte dat dit ook een goede training is.

Vanmorgen dus op pad met als doel een ‘steady state’ te lopen. Doseren, energie sparen en doorlopen. En dat lukt wonderwel goed.

hert-4

Er schuw zijn ze niet in het Deelerwoud

Na een km of 12 beginnen de benen te wennen aan het tempo en merk ik dat het wel goed gaat. De vermoeide benen raken in de goede staat en lopen gaat eigenlijk vrij makkelijk.  Enigste probleem zijn herten en zwijnen. Niet normaal hoeveel wild ik vandaag tegenkom. Ik probeer uiteraard foto’s te maken. Bij de eerste roedel gaat dat moeizaam. De wind staat verkeerd. Alleen bambi blijft staan. Ik sta tussen moeder en kind in. Sorry, had ik pas laat in de gaten.

hert-5

Oeps, waren er (veel) meer dan ik dacht.

De tweede roedel (zeg je dat van twee mannetjes bij elkaar) is duidelijk een stuk relaxter.

Als ik van de Veluwezoom doorsteek naar het Deelerwoud loopt er een vos op het pad. Veel te snel voor een foto en ik pak niet eens de camera. In het Deelerwoud kruis ik en grote groep damherten. Op de weg terug als ik het niet meer verwacht struikel ik over drie zwijnen. Knorrend rennen ze heen en weer. Erg bang zijn ze niet maar ze willen wel weg.

hert-6Zonder problemen vervolg ik mijn weg en maak nog een praatje met een andere trailer die de weg kwijt was. Na een 45km ben ik weer thuis en voel me eigenlijk best goed. Beter dan na de Sallandtrail, en beter dan na Limburg Zwaarste. Zou de vorm dan toch beter worden?

Conclusie:

hert-7Voor mijn gevoel is mijn vorm minder goed dan een jaar geleden om deze tijd. Naar omstandigheden getraind en best wel tevreden met hoe het nu gaat. Minder dan gepland maar het moet maar zo. Met de benen van vandaag heb ik wel vertrouwen in volgende week. Nu nog een beetje redelijk weer.

hert-8

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 4

ZA-20

Doel van de dag de Apenspitze. Bijna net zo hoog als de Zugspitze (2900m) maar we hoeven maar tot 2000.

Plan was om de marathon te lopen vanaf Mittelwald. Dan heb ik de laatste 40km van de wedstrijd gelopen inclusief de laatste grote beklimming. Een 1300m klimmen in de finale van de wedstrijd! Maar het risico bestond dat het parcours versperd zou zijn. Er zit een kruispunt op 1700m op de Alpenspitze. Vanaf hier loop je een lusje op deze berg. Dat lusje gaat naar 2000m dus dat was sowieso geen optie. De marathon zou het dus niet worden maar een stuk hiervan wel. Uiteindelijk besluit ik gewoon vanuit Grainau te starten en te zien waar ik uit zou komen.

ZA-15Het laatste stuk van de wedstrijd is bijna hetzelfde als het begin. Een kilometer of twee door het dorp. Maar hierna is het direct klimmen. Best wel steil in het begin. Maar op gegeven moment vlakt het toch iets meer af en krijgen we een meer geleidelijke klim. ZA-17Ergens halverwege blijkt het pad volledig verdwenen te zijn. Een graafmachine heeft de berg letterlijk afgegraven. Omdat ik geen ander pad kon vinden toch erop geklommen en inderdaad loopt het pad daar verder.

Op 16oo meter kom ik bij een kabelbaanstation uit. Ik loop inmiddels weer in de sneeuw maar als ik voorbij het platform stap openbaard zich een brede weg met prachtige vergezichten. Dit is het splitsingspunt voor het lusje. Achteraf denk ik dat het dus wel had gekund. Ik besluit nog wat verder te klimmen en kom uit op ruim 1700 meter. Een kleine 300 meter onder het hoogste punt. Vanaf hier weer veel sneeuw en wederom een waarschuwing. Ik vind het mooi geweest en ga terug.

ZA-18Conclusie:

De Zugspitze is zeker geen technisch parcours voor zover ik dat gezien heb. Uiteraard moeten we toch een ruime 5000m klimmen dus onderschatten is niet verstandig. Vergeleken met de Echappee Belle is dit even een verademing. Het vertrouwen groeit dat ik dit tot een goed einde kan brengen.  In ieder geval was het ZA-19erg prettig om even het berggevoel te hebben. Bergen lopen toch ff iets anders dan Ardennen. Zeker het afdalen ging deze keer veel beter. Mijn gemiddelde snelheid ligt ergens tussen de 4 en de 6 km per uur. Op basis daarvan moet ik rekening houden met een wedstrijd van 20 uur. Ruim binnen de limieten. Bovendien heb ik 2300 van de 5000 hm al gelopen.

Als training prima geslaagd. Deze week weer 100km met ruim 3700D+ Het begint ergens op te lijken.

 

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 3

ZA-11

Startlocatie van de Zugspitze Ultratrail in Grainau

Nu ik een beetje gewend ben. En weet dat ik niet boven de 1500 meter kan komen kan ik plannen maken voor de parcoursverkenning. Ik heb de route van de ultratrail in mijn gps geladen en kan dus het eerste stuk zeker lopen en het laatste stuk misschien.

Eerst wil ik de startlocatie vinden. Kunnen we daar straks een auto kwijt. Waar is het ergens. Hoe ziet het eruit. Het kost wat moeite om het te vinden. Mijn gps wijst een bepaalde kant op maar de wegen daarnaartoe lopen allemaal dood. Uiteindelijk vind ik de locatie lopend op een kilometer of drie van de camping. Omdat alle deelnemers van de andere afstanden op een andere locatie starten en wij relatief vroeg vermoed ik dat parkeren hier geen probleem gaat geven.

ZA-12

Op meerdere plekken vers bergwater. Ik heb het niet gedronken maar verfrissend was het wel.

Het eerste stukje gaat door het dorp om al snel via een parkje het bos in te verdwijnen. Het pad is absoluut niet technisch. Uiteraard klimmen maar redelijk constant en niet over moeilijke ondergrond. Al snel passeer ik de 1000 meter grens op km 10. Dit is allemaal goed te doen. Hierna begint de eerste serieuze beklimming. Dat is het doel van de dag vandaag.

ZA-13

De grens is er wel maar is een beetje in verval

Ergens hier passeer ik ook de grens met Oostenrijk. Paspoort is niet nodig. Het parcours loopt langs een skibaan. Dat geeft mooie doorkijkjes maar ook loop ik volop in de zon. Ik vind het prima. Voor de loop straks is het wel nodig wat te smeren. Je loopt veel door bosrijk gebied maar in die paar dagen vang ik toch heel wat zon.

De berghelling gaat goed. Tuurlijk is het 600 meter klimmen maar dat gaat me goed af. We lopen helemaal tot aan de rotswand en gaan dan omhoog. Ik haal een aantal wandelaars in die zich allemaal afvragen wat die mafkees daar doet in zijn hardloopkloffie. Er zijn er maar weinig die ooit van de trail gehoord hebben.

ZA-14Op ongeveer 1500 meter ben ik weer in enkeldiepe sneeuw beland. Het pad rechtdoor is weer helemaal wit. De laatste 100m klimmen doe ik mezelf cadeau. Ik heb genoeg gezien. Naar beneden is goed te rennen. Niet heel hard maar toch een redelijk tempo. Ik loop toch nog weer een stukje verkeerd maar stuit dan op deze berggeit. Foto is met een oude iphone.  Na 36km doe ik mezelf een plezier met een lekker pilsje op het terras.

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 2

ZA-6

Treintje vanaf Eibsee naar de Zugspitzplatte. Vanaf daar met de Gletcherbahn

De ervaring van dag 1 en de waarschuwingen van de campingbeheerder bevestigen wat ik al dacht.  Ik ga de Zugspitze niet beklimmen. Te gevaarlijk. Al helemaal in mijn eentje.  Ik wil wel naar boven.

ZA-9

De top is volgebouwd met restaurants weerstations en verschillende plateaus. Ool is er een grensovergang.

Ik ontmoet op de camping wat Nederlanders die ook de Zugspitze op willen met trein en kabelbaan. Ik geef ze een lift naar de bahn en ga zelf ook naar boven. Het weer is prachtig. De hemel is opengebroken. Volop zon. Een perfecte dag voor bovenop. Eerste stuk gaat met de trein door het bos naar de RiffenBahn. Niet echt spannend. Grootste gedeelte gaat hierna door een tunnel. Wel mooi omdat je daarmee van de grond geen trein op de berg ziet.

ZA-7

Het uitzicht is natuurlijk fantastisch. Maak een beetje veel foto’s

Tweede deel is de gletcherbahn. Klein stukje maar een wereld van verschil. Boven op de top kan ik heel erg ver zien. Prachtig. Ook zie ik de EibenSee liggen. Een meer aan de voet van de Zugspiztze. In mijn wandelgids is een wandeling hieromheen beschreven. Later besef ik dat de Eibensee op de route ligt van de trail.

ZA-10

Uitzicht vanaf de Eibsee op het Zugspitze massief. Daar lopen we straks omheen. Zugspitze heeft een klein wolkje.

Het rondje Eibsee stelt niet zoveel voor. Begint met een terras en eindigt met een terras. Het zicht op de bergen met azuurblauw water is wel schitterend.

ZA-21

Nog eentje dan…

Posted in Training | Leave a comment

Zugspitze Arena dag 1

ZA-5

Ontbijt op camping Resort onder de Zugspitze

Stel je hebt wat vrije dagen en kan wel wat bergtraining gebruiken. Het simpelste/leukste bleek om  naar de Noordelijke Alpen te rijden. Over 6 weken de Zugspitze Ultratrail dus een mooie gelegenheid om een en ander te combineren. Zo kan het gebeuren dat ik een paar dagen ga trainen in de Zugspitze Arena.

De eerste trainingsdag is bewolkt. De campingdame waarschuwt dat de het gevaarlijk is boven. Gisteren nog iemand van de flanken van de Zugspitze gered. Gewaarschuwd, besluit ik daarom maar eerst een ‘makkelijke’ wandeling uit het boekje te doen. Naar de Schachenhutte op 1800m. Ik ga zelfs wandelend met nieuwe rugzak. Kan ik die ook meteen uitproberen. Doe wat extra gewicht achterin voor het gevoel.

ZA-1

Schloss Almau is het startpunt van de wandeling. Aan de parkeerplaats te zien een plekje voor de meer welgestelden.

De wandeling start bij Schloss Elmau. Een prachtig hotel/kasteel voor de rijkeren onder ons. De privé oprijlaan is een paar kilometer lang. Zonder specifiek doel ga je hier niet heen. Zeker omdat je ook moet betalen. De wandeling is 21km en 1000D+. Keurig in twee delen. Halverwege nog een andere hut (Wetterstein). Gesloten natuurlijk. Het klimmen gaat mij goed af en na 1,5 uur ben ik halverwege. Veel sneller dan de aangegeven tijden.

ZA-4

Recht vooruit het pad. Ongerepte sneeuw. Enige indicatie is een ogenschijnlijk traject door het bos.

ZA-3

Lunch bij de Schachenhutte (in de buurt). Ik maak gebruik van het terras van een andere hut.

Hierna begint de sneeuw. Ik ben op 1400m. De sneeuw begint met plukjes maar al snel is het pad helemaal wit. Op 1500m enkeldiep en op 1600m regelmatig tot aan de knieën in de sneeuw. Eigenlijk vind ik het vooral leuk. Omdat het nog maar een paar km is naar de top zet ik door. Er is een deel waar een lawine overheen gegaan is. Geen pad te bekennen. Ik volg de gps maar ga wel twijfelen. Sinds de laatste sneeuwval is hier niemand geweest. Ik ben alleen op de wereld. Geen platgetreden sneeuw en elke stap is een verassing. Op sommige plekken zak ik tot mijn kruis in de sneeuw weg. Nog niet zo simpel om daaruit te komen. Ik besluit nog een bocht te nemen voor ik omkeer  en wordt beloond met een hut. Niet de Schachenhut maar eentje eerder. Ik kan wel mijn doel zien liggen aan de overkant. Nog een kilometer of zo te gaan. Ik besluit dat het mooi geweest is. Ik ga op het terras zitten en warm een lunch op. In de verte gebulder. Vliegtuig? Nee een lawine. Ja dat kan ook nog.

De terugweg gaat veel makkelijker. Ik weet waar ik mijn voeten kan zetten. Hoef niet te klimmen. Ik ben blij als ik weer bij de auto ben. Mooie wandeling maar ik zal mijn plannen moeten herzien.

ZA-2

Koning Ludwig de tweede liet er een klein slot bouwen voor feestjes en partijen.

Posted in Training | Leave a comment

Beren op de weg…

Wat een week! Terwijl ik vorige week mijn 60k wedstrijd loop wordt mijn vader (83) met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. De nacht erna valt mijn moeder (82) en breekt haar schouder. Op zo’n moment verleg je je prioriteiten. Hardlopen is opeens niet zo belangrijk meer. (Inmiddels is alles gelukkig weer onder controle.) Tegelijkertijd viert mijn schoonmoeder haar 75e verjaardag, De volgende nacht geeft mijn zoon een verjaardagsfeestje met slaapfeest in de kelder, de volgende doet mijn tweelingdochter dat dunnetjes over maar voegt daar nog een picknick aan toe.  Twee keer 10 pubers jongvolwassenen over de vloer. Wow! Tussendoor krijg ik ook nog een virusinfectie. (Symptomen zijn een dag goed misselijk en daarna langzaam herstel). Donderdagnacht/vrijdag is er dan nog een (uit de hand gelopen) examenstunt. Tot slot is daar ook nog de verhuizing van mijn oudste dochter. Speciaal het weekend voor vrijgehouden!Train ik vorige week 100+ km, deze week is het 0- km. Echt helemaal nul. Vandaag voel ik me voor het eerst fit genoeg voor, nou ja een marathon. Maar mentaal heb ik daar even helemaal geen zin in.

DSC_0098

Limburg Zwaarste, is het pas een week geleden?

Ik lees vandaag de verrichtingen in Veluwezoom (Jan), Gulpen (Nancy, Wim, Peter) , Madeira (Julia, Mirjam, Kim) en Bouillon (divers) . Sommige bikkels redden het maar velen vallen uit. Zelf krijg ik steeds meer vertrouwen in Florenville en Aignau. Ook als ik niet train voel ik me fit en sterk. Centrale boodschap is dat iedereen traint/loopt voor wat hij/zij waard is. Of het nu 18km of 256km is. Insite Joke van de Legendstrail (250km/60 uur! in de Ardennen) was: ‘Als je niet door een beer aangevallen bent dan kun je nog steeds Finishen’ Met die boodschap in mijn achterhoofd heb ik besloten voor beide wedstrijden gewoon te gaan en te finishen. Zolang ik geen beer tegenkom…

Posted in Training | 1 Comment

2016-04-16 Limburg Zwaarste 60km, 1450D+

LZ-5

De flyer is een object dat later geld waard wordt. Vandaag is de laatste editie van Limburgs Zwaarste. Niet zo vreemd want de organisatie is nogal een klus. Een heel team is het hele weekend in touw en waarschijnlijk nog wel langer om alles in kannen en kruiken te krijgen. (Dik compliment!) De 1oo km en de 80 km startten om 6 uur, ik mag om 9 uur beginnen. Hoef ik niet van tevoren te overnachten. Wel vroeg op. Ik ben op tijd om de rit een beetje uit de benen te krijgen en een kopje koffie te dringen.

Om 9 uur wuift Willem ons weg. Eerst een lusje rond de parkeerplaats?? om de 60 km precies vol te maken. Hierna natuurlijk het bos in. De benen voelen niet zo heel fris. Die moeten duidelijk warm worden. Toch gaan de eerste 14km best snel. Voor ik het weet ben ik bij post 1. Vandaag worden we vergast op 6 posten. Op de website staat om de 10km maar inmiddels weet ik wel beter. De eerste is op 14, de tweede op 24 daarna 33, 42, 51 en 55. Dat is fijn want de afstand wordt steeds korter. Al snel ben ik op post 2. Mentaal dingetje want je bent al best ver maar nog niet op de helft.

LZ-2

Limburg laat zich van zijn beste kant zien. Overal doorkijkjes en mooie vergezichten

Ergens hier krijgen we de eerste bui op onze kop. Jasje gaat aan om niet meer uit te gaan. Het weer is de grote uitdaging vandaag. De korte broek is geen punt maar het bovenlichaam koelt sterk af om dan weer tot tropische proporties te stijgen als de zon een beetje doorbreekt. Post 3 is een feestje. Bij het ‘Hijgende Hert’ krijgen we weer een uitgebreide keuken. De vlaai is heerlijk. Ik blijft redelijk lang plakken. Zowaar tref ik hier de familie Vermeulen die de 100 doen.

Vlak hierna moeten we de weg oversteken. Geen simpele zaak vanwege de Amstel Gold Race die hier verreden wordt. Veel fietsers die de berg op klimmen. Zo ook Martine & Mirjam. Stom toeval om elkaar hier te treffen terwijl zij de AGR fietsen en ik LZ loop.

LZ-1

MArtine en Mirjam bezig met de Amstel Gold Race. Stom toeval. Een kwartiertje later zelfs nog eens!

De tweede dertig worden zwaarder. Het tempo gaat omlaag maar ik kan nog goed doorlopen. Het landschap is absoluut geweldig. Zo mooi. Ook de lentebloesem in de fruitbomen doet het weer goed. Wel redelijk wat bagger. Kwestie van de eerste plas goed nemen om daarna niet meer uit te wijken. Baggerpaden langs de hekken is nog wel ff oppassen.

LZ-3

Limburg Zwaarste is dit soort paadjes. Kan daar erg van genieten.Enigste wat ontbreekt is een draaihekje.

Als ik in de buurt van post 4 kom krijgen we de hemel op onze kop. Nat tot op het bot. In de buurt van de post staat een armzalig groepje lopers en verzorgers onder een piepklein afdakje in een poging droog te blijven. Zinloos! Ik kom in een goede flow en hobbel vrij eenvoudig naar Post 5. Hoe grappig dat werkt. Op km 40 denk ik, hé nog maar 20! Wel moet ik steeds vaker de beklimmingen wandelen. Op post 5 tref ik Jacolien. Met een zucht komt ze de post binnen en loopt mij straal voorbij. 70km in de benen, nog dertig te gaan. Het doet wat met je.

Na km 50 en zeker km 55 krijg ik het zwaar. De snelheid is echt uit de benen. Het lukt mij om te blijven dribbelen maar ook niet veel meer dan dat. Ik weet dat de finish heel lang uit beeld blijft en ook dit stuk is niet het mooiste deel. De 100 en de 60/80 splitsen hier nog een keer. Ik zie het net op tijd. Het wordt wat verwarrend. Begrijp het ook niet zo goed. Pas na het bordje nog 200m ga ik een bocht om en zie ik de finish. Een stapel certificaten is mijn deel. Van vandaag en van alle keren die ik blijkbaar vergeten was mee te nemen. Ook weer een prachtige handdoek met geborduurde naam. Erg leuk.

LZ-4

Tweede deelname, tweede handdoek. Mooie herinnering!

Conclusie: De trainingen gaan goed. Vandaag vrij gemakkelijk de 60 gelopen. Bovendien een trainingsweek van ruim 100km. Ook de krachtrainingen, inclusief die van gisteren gingen gewoon door. Wel ben ik aan het twijfelen geraakt over de TdT. Hoe verstandig/leuk is het om daar de 100 te lopen. Mijn doel is de Zugspitz. We puzzelen verder.

Posted in Training | Leave a comment

2016-04-09 Bos Duin en Strandmarathon

Deze keer kneep ik hem wel een beetje. De start van het volgende trainingsblok loopt averij op door een enkelblessure. Al een tijdje heb ik wat enkelklachten. Kan het redelijk negeren tot ik bij de Klein Zwitserland trail een rare beweging maak. Ik zwik niet echt maar draai mijn been terwijl mijn voet blijft staan. Ik voel iets in mijn enkel zich niet gedragen. Ik denk zelf gekraak te horen maar vermoed dat ik dat verbeeld heb. Afgelopen weekend loop ik mijn vaste rondje en na km 25 begint de enkel zeer te doen. De laatste kms waren niet fijn. Ook mijn been reageerde niet normaal. Ik vermoed compensatie in de afzet door de enkelblessure. Bovendien had ik zaterdag een heftige sportmassage door Job. Het was nodig. Deze week ontzie ik het been en de enkel. De donderdagtraining van Maarten loop ik aan een elastiek. Bewust, inhouden, gecontroleerd lopen. Ik voel de enkel en twijfel over de deelname van vandaag. Vrijdag veel rust en de enkel geeft geen krimp. Ik besluit gewoon te starten. Hierbij in mijn achterhoofd dat als het niet gaat ik mijn plannen moet bijstellen. De TdT vind ik niet zo belangrijk. De Zugspitz is mijn doel.

BDS-1

Eerste 14km gaan door geweldig mooi duingebied

Ik besluit mijn enkel enigszins te fixeren met tape. Ik volg een korte cursus enkel intapen op youtube. Ik neem een ‘stijgbeugel’ maar laat het ‘hoefijzer’ achterwege. Ik gebruik gewone sporttape maar de Q-tape ziet er wel een stuk eenvoudiger uit.

De Bos Duin en Strandmarathon is een nieuwe variant van de Ultra onder dezelfde naam. Die heb ik al twee keer eerder gelopen. Een daarvan was ik verkeerd gelopen en stond ik na 30km weer aan de start. Het is een loopje van de funrunner. Dat staat garant voor genieten, verwend worden, mooie routes, gezelligheid. Iets te laat vertrokken zodat ik pas een kwartier voor de start mijn auto parkeerde. Op zich ok, ik ken de procedure maar voordat ik alle bekenden een hand geschud heb ben ik alsnog bijna te laat. Het zijn ook altijd dezelfden bij deze loopjes.

BDS-2

Het is warm. Strand is al in zicht.

Bij de start nog een duidelijk instructie voor de foutlopers. Willem heeft een nieuw bordje ontwikkeld die alle problemen moet voorkomen. Achteraf blijkt dat ik die bordjes niet gezien heb. Maar ach ik heb mijn gpx route op mijn klokje, ik weet waar het de vorige keer mis ging.

Na de start gaan we snel Castricum uit en belanden we in het duingebied dat ik zo mooi vind. De eerste 20km vind ik het mooiste van de route. Het duurt even voordat ik de spanning in mijn lichaam kwijt ben en ontspannen kan lopen. Toch zijn de eerste 14km snel voorbij terwijl de kracht er echt niet is. Een garage dient als verzorgingspost. Omdat we de route lopen van een officiële wandeltocht zijn er veel wandelaars onderweg. Ik vind het knap, 40 of 60km wandelen. De wandelaars kijken met verwondering naar de ultralopers. Dat zijn de ‘echte bikkels’ Zo zie je maar. Er is wederzijds respect voor elkaars prestatie.

BDS-7

Deze keer blijven de voeten droog. De verleiding is groot maar de tape kan daar vast niet tegen.

De volgende etappe is langs het strand. We verlaten Egmond richting het strand. Dat ligt er strak en hard bij. Windje mee. Heerlijk lopen. Ik merk dat ik iets te warm gekleed ben voor deze fase van de wedstrijd. Het zonnetje schijnt. Na een km of 5/6 een strandopgang naar Bergen aan zee. Willem staat op het strand foto’s te maken. Die foto staat nu op mijn certificaat die ik bij de finish krijg. Goed geregeld. In Bergen aan Zee staat de bekende camper. De boterham met gebakken ei laat ik voor wat het is.

BDS-12

Narcissen

Na Bergen aan Zee gaat de route naar Schoorl. Hier raak ik compleet gedesoriënteerd. Gelukkig kan ik de pijlen en linten gewoon volgen en red mijn gpx mij wederom. Het stuk terug gaat door het bos-deel van de wedstrijd en is teveel verhard naar mijn zin. Tussen de bedrijven door zie ik de bekende bollenvelden. Ik neem de tijd om hier even van te genieten. Die kleuren blijven leuk. Beetje jeugdsentiment.

Het laatste stuk gaat weer door bebouwd gebied en dat vind ik het minst mooi. Maar ik weet dan dat ik er bijna ben. Een paar km voor de finish nog een laatste post. Die had ik niet verwacht maar is wel prettig.

BDS-14

Even van de route af om tussen de hyacinten te liggen. Hardlooptourist!

Annemarie zit juichend achter haar post om mij te onthalen. Nou, nou zoveel eer voor een marathon is nou ook weer niet echt nodig, maar wel leuk. Ik ontvang een certificaat en een paashaas. De laatste geef ik weg aan de eerste de beste kleuter/meisje die ik tegenkom. De stralende lach van het meisje is misschien nog wel het leukste moment van de dag.

Conclusie: Nog niet te vroeg juichen maar de enkel gedraagt zich goed. Daar wordt ik erg blij van. Limburg Zwaarste blijft op de agenda. De plannen blijven ongewijzigd. De Marathon kost mij geen enkele moeite. Ik loop zelfs de snelste tijd van het jaar. En dat terwijl ik heel behoudend loop.

Posted in Training | Leave a comment