Vo2max
Zuurstofopname vermogen is een belangrijke indicator voor je prestaties. In 2007 is mijn Vo2max vastgesteld op 52. Op basis van die gemiddelden kan je zien waar het omslagpunt aerobe/anaerobe verbranding zit. Die waarde is relevant voor je verzuringsgrens. Bij mij ligt dat op 148 bpm/13 km/hr (2007)
figuur 1: Bron: Lore of running, Tim Noakes
Je zuurstofopnamevermogen wordt beïnvloed door leeftijd (-9% per 10 jaar vanaf 25 jaar),geslacht, training (max +15%), hoogte en natuurlijk lichaamsbouw.
Wil je je prestaties verbeteren dan is het zuurstofopnamevermogen belangrijk maar minder dan je zou denken. Meer effect wordt bereikt met loopefficiency. Voor een belangrijk deel is dat weer bepaald door lichaamsbouw, leeftijd, geslacht en zelfs ras. Allemaal zaken waar je niet zoveel aan kan doen. Waar je wel wat aan kan doen is techniek, conditie, gewicht. Zo kost 100 gram gewicht extra aan je voeten 1% efficiency. Op een marathon 1 minuut en 34 sec!

Mijn vo2max waarden komen overeen met eindtijden op de afstanden zoals in de tabel (Lore of Running, Tim Noakes). Mijn PR op 10 km is hoger, mijn pr’s op de 21 en 42 km lager. Naar verwachting ligt mijn vo2max ergens tussen 52 en 57. Sinds 2007 is niet alleen mijn conditie sterk verbeterd maar ook mijn gewicht lager geworden. Mijn looptechniek is efficienter dan 2 jaar geleden. Kortom op de Marathon zou mijn PR ergens tussen de 3:06 en 3:18 moeten kunnen. Helaas laat de tabel mij in de steek voor de 60 km. Wel is een waarde voor 56 km. Met wat rekenwerk kom ik voor een vo2max van 53 op een geschatte eindtijd van 4:49. Daar teken ik voor!

Grondig! Maar dat zal voor het lopen van zulke lange afstanden ook wel nodig zijn.