Zwarte reeën?

14 maart 2010

30,9 km, 3:04 uur, 145 bpm, 567 hoogtemeters

Na een drukke zaterdag, twee wedstrijden, open dag Universiteit Leiden, logé en Monique die weer is vertrokken naar Chili (28°C, stralende zon!) ga ik vroeg naar bed met het idee om zondag weer bijtijds op te staan. Het is alweer ruim een maand(!) gelden dat ik mijn favoriete rondje liep.

Ik ben op tijd wakker maar zie buiten één grijze dag, maar het is al vroeg licht! Ik vertrek om 7 uur met als doel mijn favoriete rondje wat aan te passen. Het stuk vanaf de Posbank is teveel asfalt. Bijna 10km. Eenmaal in het bos wordt ik wat teleurgesteld, het is al druk. Er is zelfs een hardloper die mijn rondje loopt tot aan de radiomast. Het moet niet gekker worden. Bij het begin van het kerkepad slaat hij echter af en heb ik 2 km voor mijzelf en prompt zie ik één hert die mij niet ziet. Ik neem de tijd om het rond te zien scharrelen en loop een stukje verder. Na het kerkepad is een zwaar stukje klimmen naar de Elsberg observatie post en als ik opkijk geloof ik mijn ogen niet. Vier zwarte reeën kruisen mijn pad. Ik kon ze goed observeren. Baal enorm dat ik geen camera bij me heb, daar moet ik echt wat aan gaan doen. In eerste instantie weet ik niet of het reeën zijn Ik vind ze vrij groot. Maar de karakterestieke achterkant van herten onbreekt. Zwarte rug iets lichtere buik. Ze kijken mij aan en lopen rustig verder. Heb ik nog nooit gezien. Als ik thuiskom even gegoogled en inderdaad zwarte reeën bestaan, maar 4 tegelijk? Volgens mij ben ik getuige geweest van iets heel bijzonders.

Ik vergeet bijna het doel van de dag nl een betere route vinden. Eénmaal op de Posbank aangekomen sta ik op een splitsing van 3 wegen en meerdere paden. Eén pad gaat omhoog (ja dat kan) en het zal duidelijk zijn welk pad het geworden is. Ik loop door een schitterend stuk veluwe dat ik nog niet ken. Het pad wordt een ruiterpad en dat is stevig buffelen. Uiteindelijk kom ik uit bij de brandtoren vanuit het oosten. Het is daar echt heel mooi. Bij kasteel Rozendaal zoek ik nog een bosroute om de tuinen heen zodat ik daar ook het asfalt vermijd. Het lukt mij om tot 1 km voor de deur door het bos te lopen. De route is iets langer dan ik gewend ben maar daar kan ik niet mee zitten. Op het eind zitten een paar stevige beklimmingen. Ik kan het allemaal goed aan. De vorm begint echt terug te komen. Heerlijk. Het laatste kilometertje mag ik nog even los en met 14 km/hr dender ik naar huis. De kinderen komen net hun bed uitrollen. Wat een ochtend!

This entry was posted in Training, Wildkaart and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Zwarte reeën?

  1. Jan says:

    He Edwin,
    Lijkt me ook: de vorm is terug. Was ie ooit weg trouwens?
    Jouw paadje omhoog bij de Posbank heb ik waarschijnlijk ook gelopen. Los zand, zandverstuivingsachtig, en ook ik kwam ten zuidoosten van de Brandtoren uit. Ik was alleen enkele uurtjes later …
    En nog bedankt voor je bemoedigende woorden op mijn blog. Ja, ik vond het zwaar, maar kan dit ook wel verklaren. Voor mijn gevoel heb ik vanmorgen een stukje marathon na de 32 km gelopen. Mentale oefening 😉

  2. Rinus says:

    Gaaf om ze tegen te komen en best wel uniek te noemen!.
    Groet Rinus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *