Winterdip

Noem het een winterdip, of iets positiever een winterslaap.  Op het internet maakt men onderscheid tussen een winterdepressie of een winterdip. Als ik de informatie langsloop is een depressie (veel) te zwaar. Een dip is het zeker. Een aantal symptomen herken ik. Ook de remedie is heel herkenbaar. Lente en zon. Is het erg? Nou dat valt wel mee. Ben er niet ongelukkig onder. Maar last heb ik er zeker van. 

Een deel van de oorzaak zit hem ook in het lopen. Ai dat is interessant. Want hetzelfde internet zegt dat je juist naar buiten moet! Oke, de adviezen van Jelle Hermus op SoChicken (heus?) klinken niet geheel wetenschappelijk onderbouwd maar een aantal herken ik wel. 

Al met al loop ik tegen een dilemma aan. Geen zin om te lopen en toch naar buiten gaan? Waarom heb ik geen zin om te lopen? Denk dat het vooral in de keuze zit om niet te hoeven lopen. Ongemerkt leg je jezelf(!) toch druk op. Zoveel kilometer om die en die wedstrijd tot een goed eind te kunnen brengen.  Best belachelijke eigenlijk. Het vreemde is dat wanneer je eenmaal buiten bent het meestal wel weer meevalt. Nu had ik al de keuze gemaakt niet meer op tijd te willen lopen en heb ik ook besloten geen ultra’s meer te lopen. Die druk ervaar ik als lastig. Teveel druk en juist bij mijn hobby is die druk ongewenst. 

In december gaan de schoenen even in de kast. In drie weken loop ik geen meter. Geen druk om ook maar iets te doen. Heerlijk. Ik skip de Silvestermarathon en sta op het punt ook de DCURBN te skippen. Lastig want dat zou zomaar de laatste editie kunnen zijn nu ‘ De Deining’  ermee stopt. Ik merk dat me goed voel bij de beslissing. Eerstvolgende uitdaging is pas ergens in mei. Prima!

Maar ja hoe nu verder? Een andere hobby brengt uitkomst. Fotografie. In de periode dat ik in winterslaap zat, ben ik me (nog) meer gaan verdiepen in fotografie en beeldbewerking. Een onderwerp is snel gevonden.  De Veluwe biedt geweldige kansen voor fotografie. Mijn liefde voor de natuur gecombineerd met een andere hobby. Klinkt als een plan. 

Je zal me vaker met een camera in het bos zien. In de decembermaand ben ik dat vaker wandelend gaan doen. Dat geeft veel voldoening. Een hele uitdaging om enigszins fatsoenlijke foto’s te maken maar dat houdt me wel bezig. Momenteel concentreer ik mij wat op Veluwe wild. Gewoon omdat ik dat leuk vind. 

Donker, bewegende dieren, donkere dieren op een donkere achtergrond. Het maken van wildopnamen in het bos kan eigenlijk niet zonder wat serieuze apparatuur. Dat heeft het nadeel dat deze vrij zwaar en onhandig is. Ik kies er dan voor om dit wandelend te doen. Dat beperkt mijn actieradius enorm. Nu wil het geval dat er nogal wat zwijnen in de omgeving zitten dus dat lukt wel. Toch begint het te knagen. Als ik nu lopend mijn camera zou kunnen meenemen? Mijn gevoel zegt dat je met deze apparatuur dat nou niet zou moeten doen. Aan de andere kant: ‘Waarom niet’? Het is ook een beetje een mindset. 

Vanmorgen de proef op de som. Ik maak met mezelf de afspraak dat fotografie op prio 1 staat en lopen op prio 2. Als ik wild spot ga ik achter het wild aan, het rondje kan me dan gestolen worden. Alleen deze keuze bevalt me al geweldig. Het is ongelofelijk maar waar. In de buurt van de Posbank loop ik tegen een kudde! mannetjes edelherten aan. Een stuk of 4/5 herten met majestueuze geweien. Prachtig. Maar helaas zit mijn camera in mijn rugzak en voordat ik die te voorschijn heb getoverd is het wild verdwenen. Ik ga wel achter het wild aan maar tevergeefs. Een paar bar slechte foto’s als herinnering.  Hoe is het toch mogelijk dat een groep van deze beesten in het niet verdwijnt op geen 100 meter afstand. Lessons learned. Betere oplossing verzinnen voor mijn camera.

Bij terugkomst heb ik geen idee hoeveel kilometer ik gelopen heb. Mijn klokkie lag nog op het nachtkastje. In totaal ben ik 3 uur weg geweest dus een kilometer of 25 lijkt reëel. Wat belangrijker is, is dat de tijd voorbij vliegt en ik het enorm naar mijn zin heb. Zou dit dan toch een remedie voor de winterdip kunnen zijn? 

Pikant detail is dat ik weer een striker tegenkwam (bij 0 graden!) en deze keer met een serieuze camera. Ik had hem voor eeuwig kunnen vastleggen zelfs voordat hij zijn broekje weer aantrok. Ik koos ervoor het niet te doen. Een sneue naakte kerel op mijn Veluweverzameling? Dacht het niet. 

 

 

This entry was posted in Training. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *