Toch een blessure

Na Detroit zijn wij via de Niagara Watervallen naar New York getrokken. Geweldige stad. We zien enorm veel en doen veel indrukken op. Hoewel we veel van de metro gebruik maken lopen we toch elke dag een kilometer of 10 door de stad. Voor mij een goede manier om te herstellen. Toch gaat het mis in New York. De laatste dag loop ik met twee koffers de trap op van een metrostation en voel ik de overbelasting in de kuit schieten. Ik maak me niet teveel zorgen. Ik herken de pijn en weet dat een behandeling bij de sportmasseur wonderen zal doen. 

Helaas ontbreekt de tijd. Vijf dagen na thuiskomst ben ik alweer op pad. Nu met een trainingsweekend in Diever. Met 19 man/vrouw  sterk slaan wij ons kamp op Olde Horst. Een prettige locatie tegen het Drents Friese Wold. Mooie plek. Omdat ik mij bij de kookploeg had aangemeld sla ik de eerste training over en sta ik in de keuken om een diner te (helpen) bereiden voor 20 man. De 20e persoon is in de verschijning van Ton. Ton is een ex-Ciko-er die is verhuist naar het Drentse land. Hij grijpt de gelegenheid aan om even gedag te zeggen. Leuk Ton! 

Van links naar rechts: Boven: Jan, Wim, Jan, Nancy, Ben, Rop, Peter, Jeanette, Gerrie, Jante, Onder: Ik, Jeroen, Maarten, Cordien, Driss, Marlies, Rene. (Jan maakt de foto)

De volgende ochtend doe ik wel mee met de training. Het tempo licht laag dus dat komt mij goed uit. Onze trainer had zijn beste beentje voorgezet om de loopscholing op te leuken. Met veel spelelementen en een nieuw springtouw oefenen we onze reactief vermogen. Enige punt van kritiek is de koude plek en de opkomende wind. Ik koel erg af. De korte broek is prima als je loopt maar nu had ik anders gewenst. Als we na een uur een ontmoetingsloop doen ben ik in ‘no-time’ warm. Helaas is dit gedeelte wat kort maar voor een hersteltraining is dit wel prima. 

Aan het eind voel ik de kuit wat opspelen en besluit ik de middagtraining, net als Rop, over te slaan. Als de atleten zijn vertrokken nestel ik mij in een gemakkelijk stoel om na anderhalf uur wakker te schrikken. De vermoeidheid zit er nog goed in. De laatste duurloop de volgende dag gaat weer goed. Ik loop een ieniemienie stukje van 7 km en dat voelt prima. Toch ga ik naar Job want ik voel echt wel dat het niet goed zit. 

Op woensdag neemt hij mijn kuiten onderhanden. Voor mijn linkerkuit hebben we drie kwartier nodig. De rechter valt wel mee. Hoewel de kuiten nu oneindig veel beter voelen merk ik toch dat ik er nog niet ben. De donderdagtraining breek ik eerder af. Een rustig tempo houd ik wel vol maar extra kracht, zeker in een linker bocht de helling op voelt niet goed. Toch loop ik bijna twaalf kilometer. Ik kijk het nog even aan maar wellicht nog een tweede sportmassage.

This entry was posted in Training. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *