De Ohm trail was eventjes de laatste wedstrijd. Nu weer gewoon trainen. Kilometers maken.

De dag na de Ohm trail met Koen lekker ge-MTB-d. Heerlijke manier om de benen los te maken. Helaas brak de ketting van Koen en moest ik hem naar huis slepen.

Dinsdag loop ik met zware benen en is 20 km genoeg. Komt goed uit dat er een korte Ciko training is.

Donderdag loop ik de training mis vanwege een feestje. Koen slaagt voor zijn middelbare school en om half vier zit ik aan de champagne. Definitief gaat er een streep door de 80MBM. De diploma-uitreiking zal ik gewoon bij zijn. (Uiteraard)

Zaterdag met de Long distancegroep van Ciko. Het Deelerwoud staat op het programma. Mooi gebied waar ik veel te weinig kom. De beruchte rode pijltjes route blijkt niet zo heel heftig te zijn. Vooral mooi. Met voor en na transport een dikke 35km.

Vandaag wederom MTB-en. Materiaalpech blijft ons bespaard. Wel zijn we betrokken bij een ongeval met een racefietser. Voor mij komt op een stukje fietspad een racefietser mij tegemoet die niet oplet. Na een brul schrikt hij en wijkt uit naar rechts. Helaas voor de mij inhalende racefietser die ook niet oplet. Zij gaat in de remmen en over de kop. Gelukkig valt het allemaal mee en kunnen we allen de weg vervolgen.

Al met al een 95km deze week gelopen en een km of 40 gefietst. En het lijf vindt het allemaal best. Mooi zo.

De Ohm trail kent een nogal technisch parcours.

We arriveren met een heerlijk zonnetje op camping Dieupart, Aywaille. Mirjam en Marjan zijn daar inmiddels ook en ook Julia heeft haar tentje naast die van ons opgeslagen. De camping is erg mooi gelegen naast een klein riviertje. De sfeer op het terras spreekt ons enorm aan en zodoende besluiten we om daar te eten.

We constateren dat Elfique lekkerder is dan Val Dieu maar dat komt mogelijk omdat we de tripple er niet naast gezet hebben. Om een lang verhaal kort te maken. Het was erg gezellig. Na het eten vertoeft een klein comité nog wat aan de waterkant. Het kan, de start is pas om 10 uur!

Na een ontspannen ontbijt is het even puzzelen waar we nu heen moeten voor de start. We zien mensen met startnummers voorbijkomen die allemaal een andere kant opwijzen.  Het blijkt dat de start naast de camping is . De lucht begint wat te betrekken. Een deel breekt de tent af, zelf laat ik hem nog even staan. Fout! Om 9 uur breekt de hemel open.

We proberen wat te schuilen maar besluiten uiteindelijk maar naar de start te rennen. Daar treffen we Rene die vandaag zou afreizen. Zelf worden we ik steeds kalmer, de organisatie lijkt steeds onrustiger te worden.

De start is uitermate relaxed, zie foto. Een official roept iets in een microfoon, uiteraard in het Frans. We hebben werkelijk geen idee wat hij zegt. We vangen iets op over gevaarlijk.

We raken wat verdeeld in het startvak. Zelf sta ik helemaal achteraan. Dat is de plek die al genoeg zegt. Geen gekke dingen doen, lekker lopen. Na 5 minuten sta ik met Jacolien al muurvast op glibberende hellingen. Het regent nu onafgebroken. Stortbuien wisselen af met miezerbuien. Zo zal het de gehele dag blijven. Het parcours is zeiknat, vette klei. Zelf ben ik al snel doorweekt. In het begin is dat geen probleem omdat de temperatuur vrij hoog is. Aan het eind koelt het af naar een graad of 12 en dat was toch wel fris.

Het aantal hoogtemeters is fors. Het exacte aantal kom ik nooit te weten. Het zit ergens tussen de 1450 en 1750. Wie het weet mag het zeggen. Ik neem mijn stokken vandaag dus mee en dat was geen verkeerde keus.

Ik loop een klein stukje met Jacolien op maar blijkbaar loop ik ietsje sneller en haar ben ik snel kwijt. De eerste 10km gaan niet zo soepel, het zal de alcohol wel wezen. Vanaf km 10 komt de kracht en loopt het als trein. Ik haal Rene in en ook hem raak ik kwijt. Verderop gaat ook Julia eraan. Ergens op km 15 haal ik ook Stella bij. We zijn vandaag aan elkaar gewaagd en besluiten al snel samen op te lopen. Er volgt een pad langs een rivier waar we vele malen overheen zullen gaan.

Soms met een bruggetje, nou ja brug. Omgevallen boom. Soms er gewoon doorheen. Niet zonder risico overigens. Een van de deelnemers glijdt uit en valt in de rivier. Loopt goed af, waarschijnlijk door het aspirientje van Jacolien. Wat die trailers allemaal niet meesjouwen.

Het grote genieten is begonnen. Modder, regen, mooi parcours, zwaar, samen oplopen. Een enkeling probeert tevergeefs bij ons aan te klampen maar helaas. We moeten er voor werken maar blijkbaar zijn we toch sterk genoeg om velen achter ons te laten. Niet bewust maar geeft wel zelfvertrouwen voor de dingen die nog komen gaan. Het beschrijven van de wedstrijd gaat mij moeilijk af. De gehele route heb ik geen idee waar ik ben. De uitzichten zijn wat betrokken. Eigenlijk zie ik vandaag vooral mijn voeten en de grond die passeer. Het is continu alert lopen. En toch geniet ik volop. De geur van gekapt hout. Modder, stenen, water. Meer is vandaag niet nodig. De finish komt betrekkelijk snel. We komen allen redelijk tegelijk binnen.

We hebben een bon gekregen voor warme worst met brood en salade. Mjum. Hierna volgt een deel kampeerervaringen die mij elke keer doet realiseren waarom ik dit niet wil. Zeiknat douchen, modder, proberen droge kleren aan te krijgen. Proberen warm te worden. In zeikende regen je tentje inpakken.  Maar het is een detail die het plezier van dit weekend absoluut niet kan bederven.

conclusie: Wederom een topweekend. De trail is geweldig, het parcours is meer dan uitdagend. De sfeer is typisch Belgisch. Was de stuwwaltrail ‘pittig’ deze is gewoon zwaar. Ik doorsta de beproeving relatief simpel en dat is mooi. De 4Trails wordt nog een uitdaging maar als ik dit kan zou het in de Alpen ook moeten kunnen.

Foto’s 

Oh,oh wat een heerlijk loopweertje. Ontzettend jammer dat dit beloofde weer er niet gisteren al was. Tsjee wat kan je hier vrolijk van worden.

De trainingsweek stelt wat volume betreft niet veel voor. Een schamele 55km. Voornaamste reden is een het zoeken naar de balans tussen werk en privé. Het weer helpt ook niet mee. Aan het eind van de week ben ik gewoon moe. Het was donderdag heerlijk weer en na het werk ben ik in de tuin in slaap gevallen.

Zondag ging mis omdat het guur, koud en winderig was. Ik kon me er niet toe zetten naar buiten te gaan. Het is constant zoeken naar de balans. Schrale troost is dat het wel om ‘kwaliteitskilometers’ gaat. Van de 55 zijn er 30 alleen maar heuvels. Als ik een beetje smokkel dan kan ik vandaag nog meetellen als ‘shockkilometers’. Trainen met zware benen. De eerste kilometers loop ik als een natte krant.

De heuvels kom ik niet op. Na 10 kilometer bij de Highlander vindt er een verandering in de benen plaats. Ook het stuk in de zon en de muziek die ik dan opzet helpen daarbij. Het kerkepad is dik genieten. Ik verschalk nog een hert. De garmin geeft 22km aan. Meer dan zat. Als ik thuis in de tuin nog wat oefeningen doe val ik weer bijna in slaap. Wat kan lopen toch heerlijk zijn.

Met Marlies, Nancy en Jan fietsen we naar de start. Sportpark Hartenstein is onze gastheer en alles is weer top geregeld. Het binnenterrein van de skeelerbaan is volgebouwd met tenten. Het clubgebouw is beschikbaar voor omkleden en douchen. Top! Om kwart voor vier trainingspakkie uit, tas inleveren en naar de start. Dat schiet niet op want heel wat trailvrienden  zijn aanwezig.

Peter en de zus van Marlies zijn er ook om te supporten. Peter heeft een Leki stok bij zich en moet herhaaldelijk uitleggen waar dat nu voor nodig is. “Maar het is een statief” Ja,ja.

De start is vlak en met zijn vieren vliegen we erin. Veeeeel te hard natuurlijk. Hoezo warming-up. Ik merk al vrij snel dat een hoog tempo wel lekker voelt. Ik schakel ietsje terug. Ik loop een tijdje op met Jos. Ciko babes let op! Jos is in vorm en komt weer trainen bij Ciko. Er zijn al een paar km gepasseerd als we de eerste keer de stuwwal opgaan bij Stuw Driel. Zoooo, als we dat minsten vier keer gaan doen. Ik ben me nauwelijks bewust waar ik loop. Singletracks, kleine doorgangetjes, over bomen heen, onder bomen door. Ik heb het wel naar mijn zin. Op km 9 zit Peter met de camera. Als ik boven ben, zie ik beneden mij Marlies lopen. Goed bezig! Ik verwacht elk moment ingehaald te worden maar dat gebeurd uiteindelijk niet.

Op km 11 loop ik verkeerd. Rechtdoor in plaats van links naar beneden. Wat staat die kerel daar toch te fluiten? Dwars door het bos naar beneden en via het asfalt weer op pad. Kan ik al die lui weer opnieuw gaan inhalen.   De verzorgingspost gebruik ik om bij te tanken. Drinken, ontbijtkoek en winegums. Alleen de Cola ontbreekt.

Ik sjees in een flow door het bos. Slingerend, klimmend, dalend, springend. Heerlijk gevoel. Kracht genoeg. Op km 16 roept iemand dat het nog 4,5 km is. Uiteindelijk blijkt dit nog redelijk te kloppen ook en loop ik dus bijna 20km. Vlak voor de finish is er nog zo’n asfaltloper die me wil inhalen met een eindsprint. Mooi niet dus.

Na de streep Erdinger. Heerlijk. Marlies komt vlak na mij binnen. Ze heeft volgens mij genoten maar vond het wel pittig. Nancy komt vervolgens binnen. Ze heeft het zwaar gehad. “Zwaarder dan de marathon” verzucht zij. Het is even wachten op Jan. Hij heeft met de juiste trailmentaliteit gelopen. Na de dolle start heeft hij gas terug genomen en is gewoon lekker gaan lopen. Helemaal goed!

Mijn medaille schenk ik aan een tweejarig jochie, die weet niet wat hem overkomt. Lachen!

Omdat Marlies jarig is heeft zij taart bij zich. Ik neem een stuk chocoladetaart en bam, alle calorieën zijn weer bijgevuld. Wel lekker! We koelen heel snel af en ik zie zelfs wat blauwe lipjes. We besluiten er snel een eind aan te maken en fietsen weer terug.

Conclusie: De mannen van MST hebben een mooie prestatie geleverd met deze trail. Verrassend en leuk. Ik ga hem vaker lopen. Marlies, Nancy en Jan hebben afgezien maar ik bespeur toch een lichtelijk trail virus. Ik krijg ze nog wel eens mee naar de Ardennen.

De Cikotrainingen doe ik gewoon mee maar het voor- en natransport is extra. Heen houd ik het kort. Ruim 5km. Terug is iets verder, 7km. Ik heb dan meer rust en ga dan door het bos. Bij het naar huis lopen kom ik steeds dezelfde varkentjes tegen. Twee stuks. Ik noem ze Knir en Knar.

De dinsdagtraining is een fartlek, met regen. Ondanks mijn regenjas kom ik tot op het bot nat thuis. Ik baal een beetje van de jas. Het is een kostbaar product dat de veiligheid in de bergen moet garanderen. Organisaties schrijven hem zelfs voor als verplichte bagage. Ik neem contact op met de winkel en ze gaan hem testen. Miskoop gedaan? Of is het toch zweet.

De donderdagtraining is een heuveltraining van Gordon. De opkomst is laag. Heuveltraining en Gordon is een combinatie die angst inboezemt. Het valt mij zwaar deze avond. Pap in de benen. Toch loop ik 26km.

De zaterdagtraining is voor mij extra. Voor mij is het belangrijk om te weten wat we gaan doen. Ik wil een km of 30 lopen en niet meer.

De voorbereiding is minutieus en zelfs neem ik contact op met de trainer van de dag. De respons helpt mij niet echt. Uiteindelijk zullen wij zelfs de “Bij van Ark”niet eens bereiken, we lopen verkeerd.

Allerlei opmerkingen liggen op het puntje van mijn tong. Ik houd mij heel erg in en geef Cordien een “big hug” als ik afsla. We werpen elkaar luchtkussens toe. Onderweg meld ik dat ik ook niet weet waar het  ’moffendorp” ligt. Marlies biedt spontaan aan daar de volgende keer heen te lopen. Heel lief, ben benieuwd.

Het gaat vandaag weer erg makkelijk. Het worden er een stuk of 31. Eens kijken of ik dit vol kan houden.

Voor mij een geheel nieuwe ervaring is het kamperen in een klein tentje. De ervaren kampeerders Paul & Stella en  Jacolien kijken meewarig naar mijn materiaal. Een luchtbed?? Wat heb jij nou voor slaapzak? De lachende derde is mijn portemonne. Voor maar liefst 8 euro breng ik de nacht door vlak naast de start. Gelukkig boffen we met het weer. De zon schijnt tegen alle verwachtingen in. Vrees dat mijn tent niet waterdicht is.

Voor het slapengaan slenteren we naar het dorpje waar we Marlon, Paula en Mildred treffen voor een pastamaaltijd. Marlon loopt zijn eerste 55. Mildred en Paula bedachten kort geleden dat ze de 80 wel wilden doen en worden zowaar nr 1 en 2!

vlnr. Marlon, René, ik, Jacolien, Mildred, Paula, Stella, Peter, Paul

De volgende ochtend zijn Paul en ik solidair en staan toch vroeg op om Stella, Peter, René en Jacolien uit te zwaaien. Bijkomstig voordeel van de ruil is dat de start van de 28 km pas om 11 uur is. De start van de 55 is om 8 uur. Wij gaan terug en slapen nog wat door in de zon!

Met gemengde gevoelens start ik op de 28. Het lijkt zo kort, had ik niet… Ik geef direct gas want we starten samen met de 17 km. Het eerste stuk gaat 10km! omhoog en ik vrees vast te komen te zitten tussen de langzamere lopers. Het kost me heel wat kracht om die kms omhoog te blijven rennen maar omdat ik ‘maar’ 28 km loop vind ik dat wel ok. Langzaam verandert mijn plannetje voor een rustig dagje uit in een plannetje voor een goede heuveltraining. De eerste verzorgingspost is al na 9 km. Glaasje cola en weg ben ik. Hier is ook het splitsingspunt en opeens loop ik helemaal alleen. Dit is leuk. Het parcours gaat naar beneden en het tempo vliegt omhoog. De stukken zijn lastig vanwege de stenen en de blubber. Ik houd het hoge tempo erop. Dat vraagt veel concentratie.

Ergens op dit punt komt een technische passage. We zijn hiervoor gewaarschuwd. Op de foto kan je nog net een trailer zien in een rood shirt. Echt spannend vind ik het niet. Wel erg mooi.

Op deze plek komt een Zuid-Afrikaanse loopster bij mij lopen. Op de vlakkere stukjes is zij een stuk sneller, op de hellingen haal ik haar steeds bij. Wij praten nauwelijks met elkaar maar er ontstaat een spontane competitie. We jutten elkaar op. Ik verlies de competitie. Na de wedstrijd schudden we elkaar de hand.

Na de passage komt er een tweede klim van meerdere kms.

Hier lukt het mij niet om het tempo hoog te houden en moet ik soms naar boven wandelen. Wel haal ik vele lopers in. Het jachtseizoen is geopend. Blijft leuk.

Op de laatste kms ben ik er wel klaar mee. Met het tempo lopen bedoel ik. Het is nu meer volhouden en uitlopen. De omgeving is heel mooi. Velden met koolzaad. Mooie kleuren. Na 2:52 ben ik binnen op wat blijkt een ruime 29 km te zijn. Precies op tijd voor de regen. Paul komt vlak na mij binnen. Wederom loopt hij heel sterk. Hierna begint het wachten op de groep. Helaas regent het steeds harder.

Op de terugreis hebben we een leuke discussie over succes en genieten. Een grote groep trailers meent dat genieten bovenaan moet staan en dat presteren tijdens een trail ‘not done’ is. Onzin natuurlijk. Zelf ben ik ook meer van de genietende groep en interesseren tijden en uitslagen mij niet echt. Vandaag heb ik toch meer presteren in mijn hoofd dan genieten. Ik slaag in mijn ambitie voor de dag en mag dat een succes noemen. Het valt mijn vrienden op dat ik met gemengde gevoelens terugreis. De balans is misschien toch teveel op succes doorgeslagen vandaag. Het blijkt maar weer dat ik daar niet blij van word. Tevreden, dat dan weer wel. Volgende keer maar weer eens genieten?

Conclusie: Tegen de verwachtingen in (website) blijkt ‘La Grimace’ een prachtige trail te zijn. De training is geslaagd en we zijn op de goede weg voor het zwaardere werk. Kamperen is leuk (zeg ik dat?) en een mooie oplossing om de kosten te drukken. Voorwaarde is dan wel dat je met betere spullen op pad gaat. Tweede voorwaarde is een leuke groep. Deze keer geen enkel probleem.

foto’s